Denk aan Westbroek (Free)

De derde solo-plaat van Henk Westbroek dreigt een groot succes te worden. En terecht. Niet alleen de single ‘Loods me door de storm’ kan de tand des tijds doorstaan. Een prettig gesprek met de maker.

PERS AAN HUIS WESTBROEK: Zanger/tekstschrijver/socioloog/kampioen relativeren/ radiopresentator/kritisch allesvreter/kroegeigenaar/politieke-partijaanvoerder en sinds kort ook Utrechts raadslid. In zijn met veel kunst ingerichte woning dichtbij het rustieke Wilhelminapark is het vandaag kijkdag voor de pers. Henk schenkt hier koffie, zet daar een vers kopje thee en laat zich geduldig in allerlei standen fotograferen. Het is immers ‘showtime’ voor zijn nieuwste project: ‘Westbroek’.

VEELZIJDIG: ‘Westbroek’ barst uit zijn voegen door een variatie aan stijlen. Kan Henk door zijn brede muzieksmaak niet kiezen, of calculeert hij in dat ten minste één song zal inslaan als een bom? ‘Nee, ik hou gewoon van een  bepaald soort platen’, antwoordt de blonde zanger bedaard. ‘Platen die divers zijn vind ik spannender dan dat je na één nummer al precies weet dat het varianten op een productioneel of tekstueel thema zijn. Met ‘Het Goede Doel’ deden we dat ook zo: een plaat bevatte rock, reggae en lyrische nummers. Mijn stem blijft de constante, het gezicht van een liedje.’

GEEN GROTE TIETEN: Henk Vierde onlangs zijn zesenveertigste verjaardag. Aardig om dan een muzikale ‘comeback’ te beleven, maar Westbroek geeft als eerste toe dat hij er niet voor niets politieke en horecabezigheden naast heeft: ‘Maar
heel weinig muzikanten blijven succesvol. Dat zijn in de regel mensen die altijd hetzelfde kunstje doen. Maar goed, op een gegeven moment word je wat ouder en dikker.. Alleen ‘The Stones’ mogen oud worden in de popmuziek, voor de rest word je geacht je hele leven achttien te blijven en grote tieten te hebben.’

BAGGER of BETOVERING: ‘Zelfs je naam’ is een betoverend liefdesliedje voor Julia, de vrouw met wie Henk alweer achtentwintig jaar bed en besognes deelt. Hoewel oorspronkelijk speciaal voor haar geschreven, besloot Henk het nummer te geven aan Guus Meeuwis, die een hitsingle zocht. ‘Meeuwis’ manager vond het een volstrekt baggerliedje’, zegt Henk schokschouderend. ‘Toen dacht ik bij mezelf: O, o, hier vergis je je in! Want dit is dus een wonderschoon liedje. Weet je wat we doen? Ik neem het toch zelf op. Misschien maak ik ‘t wel tweede single, ik weet zeker dat het een immens succes wordt!’

bron: Free, april 1998

Reageer hierop