Henk op TMF: Made in Holland

Isabelle:
Ik weet bij jou niet zo goed waar ik moet beginnen, want je hebt al ontzettend veel gedaan, je hebt televisieprogramma’s gepresenteerd, je hebt een programma op de radio, je bent kroegeigenaar. Wat ben je nou eigenlijk echt?

Henk:

Een manusje van alles. Maar ik ben toch eigenlijk het meest muzikant. Dat vind ik in ieder geval het leukste om te doen. Want ik heb het voorrecht om alleen maar leuke dingen te doen in het leven, bijvoorbeeld naast jou zitten. Slijmen kan nooit kwaad.

Maar muziek maken vind ik toch wel het leukst, en vooral de makende kant. Het schrijven van liedjes vind ik het leukst, want daarna moet je het nog opnemen en dan weet je toch al hoe het moet worden Dus dat is nogmaals dezelfde stappen zetten en moet je er ook nog een clip van maken. Dan moet je zo’n liedje wat je al hebt opgenomen ook nog een
dag of drie gaan playbacken. Daar wordt ik eerlijk gezegd niet vrolijker van. De maak-kant vind ik dus het leukste en dan hoort de rest er gewoon bij. Als je groenteboer bent en je vind het leuk om komkommers te verkopen, dan hoort het er ook bij dat je ‘s morgens om vijf uur naar de veiling gaat en daar ben je waarschijnlijk helemaal geen groenteboer voor geworden.

Isabelle:

Je hebt dus eerst in Het Goede Doel gezeten, daarna heb je zelf ook nog wat dingen gedaan. Toen is het een tijdje stil geweest en nu kom je met een nieuwe single uit. Waarom heeft het zolang geduurt als je het zo leuk vind? Vanwege
die rompslomp ?

Henk:

Mijn vorige plaat heette ‘Vrij’. Zo voelde ik me toen, dat kan je weleens hebben, maar dat gaat vanzelf over. Ik werd na de plaat mede-eigenaar van een paar kroegen, ik heb een politieke partij in Utrecht opgericht: ‘Leefbaar Utrecht’, stem dat allemaal. En daar gaat ontzettend veel tijd inzitten en omdat die laatste CD nogal de neiging had nogal grandioos te floppen was ik een beetje ontmoedigd. Ik kreeg pas na een jaar of twee weer zin om liedjes te gaan maken, je moet dat alleen maar doen als je er zin in hebt, anders wordt het zo’n werk en gaat de lol eraf. Vier jaar later komt er dus nu een nieuwe CD, het is niet anders.

Isabelle:

Je zegt het wel zo nuchter, maar vind je het niet een beetje spannend. Want die vorige CD is toch wel een beetje geflopt.

Henk:

Een beetje geflopt? Verschrikkelijk geflopt!

Isabelle:

Okee, verschrikkelijk geflopt. En nu maak je toch weer een nieuwe en doen je er heel nonchalant over.

Henk:

Het is nu eenmaal zo dat je zo nu en dan een muzikaal gerecht voorbereidt dat niemand blijkt te lusten en als je nou maar door blijft gaan met koken, dan rolt er vanzelf weer een liedje uit dat mensen leuk blijken te vinden. Ik heb zelf ook altijd de neiging gehad, ook bij Het Goede Doel, om nooit dezelfde plaat te maken en altijd een andere muzikale opvatting te etaleren. Met als gevolg dat ook bij Het Goede Doel de eerste plaat heel succesvol was, daarna maakten we een CD die heel somber en sfeerrijk was, maar daar werden er geen zes van verkocht. En dan maak je weer een CD die heel anders van instelling was en dan verkocht je er weer een hele hoop. Zo Jojo’de dat heen en weer.

En nu heb ik een CD proberen te maken die heel veel dance invloeden en veel experimentele toestanden heeft. Dat vind ik wel leuk en misschien lukt dit wel. Er staan ook een paar mooie ballades, want er horen ook een paar rustige nummers
op een plaat. En toevallig is een van die rustige nummers op single verschenen, maar het is een vrij dance achtige CD geworden. Op het single’tje staat ook een 2e nummer wat minder romantisch van aard is en dat had ToonLock (?) ook
kunnen maken….alleen niet zo goed.. Hupsekee. Bluffen in deze handel…

Het is wel leuk om nieuwe dingen te doen. Ik wil nou niet meteen het geslachtsverkeer er bij halen. Maar om het nou heel je leven op dezelfde positie te doen, dat wordt wellicht op den duur wat saai. Hoe aangenaam de bezigheid ook is. Vandaar dat mensen daar wel eens mee willen experimenteren. Dat heb je met muziek ook. Je moet niet altijd hetzelfde willen doen.

Isabelle:

Maar het is vaak ook een kwestie van kunnen natuurlijk. Want jij zegt het wel zo makkelijk, maar er zijn natuurlijk ook mensen die zitten aan een bepaalde stroming vast.

Henk:

Ja, ik ben vooral tekstschrijver en ik ken maar een of twee kunstjes. Dus je moet altijd zorgen dat je de componist erbij haalt die heel veel kunstjes kent. Van George Kooymans tot de jongens van de Jazzpolitie, je kunt het zo gek niet noemen of ik heb ermee gewerkt. Boudewijn de Groot en Temming natuurlijk. En die mensen nemen ook allemaal hun eigen invloed mee en dat is hartstikke leuk. Ik had bijna zelfs gewerkt met Jan Koster van Jetland. Ik had bijna een liedje met hem geschreven, maar ging plotseling weer naar Amerika, dus het kwam er allemaal niet van. Maar als je maar zorgt dat je met andere mensen samenwerkt dan ontstaat die variatie vanzelf.

Isabelle:

Je werkt natuurlijk ook bij de radio, je bent DJ, en dan kan je natuurlijk wel eens leuk uithalen naar een plaatje wat je heel leuk vind, of juist helemaal niet. Maar nu is die DJ weer hard bezig in de platenbusiness. Ga je nu alle radiozenders afluisteren wat ze er over gaan zeggen?

Henk:

Nou, nee. Helemaal niet. De vorige zeven singles van mij waren geschreven met mensen als Kooymans en Fluitsma/Van Tijn, waar ik menig liedje mee gemaakt, toch prominenten muzikanten en componisten. Maar alle zeven singles zijn geflopt. Ze zijn, geloof ik, nul keer gedraaid op elk station. Dus als je dan weer eens het voorrecht van een gedraaid plaatje hebt, dan denk ik altijd dat ze het nummer zullen draaien omdat ze er een hekel aan hebben. Dat geloof ik dus verder wel. En ik ben tegenwoordig niet zo bar kietelgevoelig meer, eerlijk gezegd. Het zou me nou volstrekt worst zijn wat iemand bij 538, 3FM of hoe ze ook allemaal mogen heten, van mijn plaatje vind.

Isabelle:

Ik kan me dat nou helemaal niet voorstellen. Je hebt toch hartstikke hard gewerkt aan zo’n ding.

Henk:

Een slager vind zijn eigen worst altijd lekker. Ik heb nog nooit een plaat gemaakt die ik niet prachtig vond. Maar in de loop der jaren leer je ervaren dat niet iedereen dezelfde smaak als jij hebt. Ik ben de uitvinder van een bijzonder soort zure leverworst en ik ben de enige Utrechter die het lekker vind. Daar moet je een beetje aan wennen. Dat is nu eenmaal het risico van dit vak. Je kunt weleens dingen maken die je zelf leuk vind, maar dat je de enige daarin bent en dat vind je niet leuk. Iedereen wil liefst horen ‘Oh, wat ben je goed. Oh, wat ben je mooi. Oh, wat zit je haar goed. Goh, wat een
briljant tekst. Tjonge, wat een schitterend arrangement.’ Als een ander dat nou niet allemaal niet vind. Dat kan ik ook niet helpen. Muziek is eigenlijk niets anders dan verplaatste lucht wat toevallig in je oren komt.

Isabelle:

Maar je bent toch mens?

Henk:

Toen ik vanmorgen in de spiegel keek, was dat nog wel zo. Maar ik zeg ook niet dat ik er geheel ongevoelig voor ben. Maar je probeert jezelf er toch tegen te wapenen. Je leert snel af om je daar veel van aan te trekken. Verbeeld je dat je er wat van aan moet trekken van wat de sukkeltjes van OOR altijd over je schrijven. Dan wordt je beoordeelt door een krullenjongen die vijfentwintig gulden krijgt om een verbale moordaanslag in vijf regels te plegen.
De ene keer prijzen ze je de hemel in, een half jaar later ben je weer een ontzettende lul. De ene keer kom je niet uit de goot en de andere keer heb je er weer te lang ingelegen. Dat is de waan van de dag. Daar moet je mee om kunnen
gaan.

Isabelle:

Zolang je maar in de belangstelling staat?

Henk:

Het nadeel is dat als niemand je plaatje leuk vind, dan gaat die belangstelling snel achteruit. Dat gebeurt wel eens. Ik zit nu zo’n 15 jaar in de muziek en om de drie/vier jaar rolt er wel weer een hit uit. Als je dan op een gegeven moment je trackrecord gaat bekijken, dan weet je dat je het zo slecht nog niet hebt gedaan. Alleen dat was in het beste gezelschap van de wereld. Paul McCarthny kan toch aardig wat liedjes schrijven, maar hij heeft ook menige flop op z’n naam staan. En daar moet je gewoon mee leren leven.

Isabelle:

Lekker nuchter.

Henk:

Ja, maar wat moet je anders doen? Ik kan moeilijk zo m’n hoofd tussen jouw borsten leggen en dan gaan zitten uithuilen. Hoe verleidelijk dat idee ook
zou zijn.

[Clip]

Isabelle:

Henk Westbroek hier nog steeds bij ‘Made in Holland’. En tja, je gooit er een kwartje in en het gaat vertellen. Waar wil je het over hebben?

Henk:

Probeer het eens met een gulden. Het is altijd een beetje moeilijk praten over muziek. Er valt geen zinnig woord over te zeggen. Daarom zijn muziekkritieken altijd zo vervelend. Ik kan wel beschrijven hoe mooi mijn plaat is, dat vind ik natuurlijk, omdat ik dat ei zelf gelegd heb. Maar als anderen er niets aan vinden, dan houdt het op. Ik vind dat je dingen altijd maar moet laten horen of in andere gevallen laten zien en horen. Voor de rest valt er weinig over te zeggen.

Ik kan zeggen dat er vrij goede muzikanten op hebben meespeeld, namelijk de beste die je in Nederland krijgen kan. En een goede componist. En het zijn wel leuke liedjes.

Isabelle:

Wanneer komt het album uit?

Henk:
20 maart

Isabelle:
En hoe heet het album?

Henk:
Westbroek

Isabelle:
Ah. Als in ‘Henk Westbroek’

Henk:
Nee, naar het dorpje. De eerste plaat waar ik aan meewerkte had de ambitieuze titel ‘Belgie’, naar een heel land. En naar ik niet uitsluit dat dit mijn laatste plaat wordt, wil ik een heel klein titeltje hebben. Een volstrekt onbenullig dorpje, klein en een beetje romantisch. En er staan ook een paar romantische liedjes op het album, maar het meeste is nogal hevig.

Isabelle:
Je zegt dat dit misschien wel het laatste album is. Zeg je dat omdat je het niet weet, of omdat je het vind dat het wel mooi geweest is?

Henk:
Omdat ik ongeveer het idee heb dat het wel mooi geweest is. Het is nog niet op, want ik heb nog voldoende nummers liggen om nog een album te vullen als ik er 2 of 3 bijschrijf. Op een geven moment, heb je het gevoel dat je het wel gehad
hebt. Elke keer als ik een plaat maak of elk jaar als ik bij de omroep waar ik werk, de VARA, m’n contract moet vernieuwen, dan vraag ik me af of ik dat nog wel wil. Ik heb dingen voor mijn brood moeten doen, die ik ook niet zo leuk vond. Maar tegenwoordig hoeft dat niet meer. Want aan elk pilsje dat in één van die café’s van mij erin gegooid wordt verdien ik. Daar kan ik van leven. Dan heb je opeens een situatie dat je kan afvragen wat je leuk vind om te doen. Dat is een ontzettende luxe-positie en daar zit ik pas een jaar of vier in. Dan denk ik elke keer of ik het nou nog wel zou doen, dan denk ik er nog eens over na en vraag ik me af of er niets anders is wat leuk is om te doen. Ik zou misschien nog weleens een boek willen schrijven ofzo of een cursus goochelen willen volgen.

Isabelle:
Is acteren niets voor jou? Want je vertelde dat je helemaal gek bent van films.

Henk:
Ja, inderdaad. Ik zou dolgraag acteur willen worden. In de tijd van Het Goede Doel hadden we een keer een liedje uitgebracht dat heette ‘4 films’ en dat was een bescheiden hit geworden. Hoewel ik vind dat dat het mooiste nummer
dat we ooit met die band gemaakt hebben. In de promotie zei ik ook overal dat ik in elke film gratis zou willen optreden. Op voorwaarde dat ik geen tekst hoef te zeggen, want ik ben namelijk geen acteur. En dat ik het liefst iemand mag spelen die heel slecht is. Bij de omroep weten ze dat ik dat leuk vind, dus ik heb bij heel veel komedies meegedaan. Ik mag dan achter in het beeld lopen met een plank en me dan zo omdraaien en dan iemand voor z’n hoofd slaan. En dan met zo’n snor op en recht in de camera kijken. Allemaal van die dingen die niet mogen, dat vind ik ontzettend leuk.
Ik mag zondag toevallig weer meespelen, en dan mag ik 2x de volgende woorden zeggen: ‘Ohja? Oh! Ah! jaja’. Dat is m’n hele tekst. Het kost me een hele middag, maar ik vind het fantastisch. Ik ben dan verkleed als een derderangs pooier ofzo. Maar het maakt me helemaal niet uit. Als het maar leuk is.

Isabelle:

Ik kan heel lang met je doorpraten, maar helaas heb ik daar de kans niet voor. Ik ga toch even naar je single toe. (Loods me door de storm). Je houdt zelf van een beetje stevige muziek en dit is toch wel heel anders.

Henk:

Het is een lyrische plaat, met een toch wel stevige solo erin. Een beetje Aerosmith-achtige solo. Het is een ballade en die hebben de neiging om nogalrustig te zijn en ik kan je vertellen dat op de rest van de plaat ook hele stevige nummers met de meest harde solo’s die je je kan voorstellen. En om nou in een liefelijk liedje industriele geluiden en een spervuur van drums te gaan, dat is een beetje raar vind ik.
Liedjes zijn eigenlijk net verwende kinderen, die blijven net zo lang zeuren totdat ze krijgen wat ze hebben willen. En bepaalde nummers hebben stevigheid nodig en andere mensen vragen om liefelijkheid. Het ligt een beetje aan de opzet
van het nummer. En als je het goed doet, verwen je zo’n liedje ook een beetje.

Isabelle:

Ga je er ook mee optreden?

Henk:

Ja, over een maand ga ik een uitgebreide tournee doen. Ik speel nog wel eens incidenteel, want ik heb al vijf jaar dezelfde band: De consorten.

Isabelle:
Sjiek hoor!

Henk:

Nou, juist niet. Wel? Dank je! Maar ik ga dus kort na 20 maart een uitgebreide toernee doen.

Isabelle:

Kondig je hem nou eigenlijk zelf ook aan op de radio?

Henk:
Ik heb nog nooit een nummer van mezelf gedraaid op de radio. Dat moet je niet doen, dan wordt je zo patetisch. Ik wordt ingehuurd door mijn baas om voor een omroep te werken en niet om in zijn zendtijd mijn café’s, mijn politieke partij of mijn plaatjes te stimuleren. Ik vind het zo ranzig om je eigen plaatje te moeten aankondigen.

Isabelle:
Maar als je nou in een ander programma zou zitten. Want je zit nu hier…

Henk:
Oh, maar dat maakt niet uit. Ik ben te gast bij jou

Isabelle:
Zou je het plaatje nu aan willen kondigen. Dan zeg ik je eerst even gedag. Ik moet helaas al afscheid nemen.

Henk:
Ach, wat vind ik dat nu jammer. Gaat dat altijd kussend…? Naja, goed… U krijgt nu te zien een prachtige clip, binnen Nederlandse begrippen dan, van een romantisch liedje, waarin een klein brugje zit, dat is een stukje wat geen
refrein en geen couplet is, dat gaat helemaal over lust. En het heet ‘Loods me door de storm’.

bron: TMF, made in Holland, 23 februari 1998

Reageer hierop