Wintertijd – muzikale openheid (VARA TV Magazine)

‘Mensen hebben de meest onverwachte redenen om muziek mooi of lelijk te vinden’. Henk Westbroek over het muziekprogramma Wintertijd, waarin hij vanavond te gast is.

Het aardige van Wintertijd, gepresenteerd door Harry de Winter, is dat het niet gaat over de muziek die de presentator mooi vindt, maar over de muziek waar zijn gast graag naar luistert. Ik kijk er graag naar omdat Harry vaak leuke mensen weet te strikken om muzikale openheid van zaken te geven. Het programma is zo leuk omdat het duidelijk maakt dat mensen de meest onverwachte redenen hebben om muziek mooi of lelijk te vinden. Zo blijkt de borstomvang van een zangeres ook een genotszenuw in de oren te kunnen prikkelen, het drankgebruik van een zanger een roes van muzikaal genot teweeg te kunnen brengen en het verliezen van de maagdelijkheid in het door de drummer van een band opgelegd ritme een intense afkeer van de groep in het algemeen en de slagwerker in het bijzonder te kunnen veroorzaken.
Toen iemand in Wintertijd eens uitlegde dat hij graag naar muziek luisterde die hij zelf niet mooi vond omdat iemand war hij veel van hield er zo van genieten kon, begreep ik opeens waarom ik over het idool van mijn dochtertje – Britney Spears – geen kwaad woord verdragen kan. Van een modale aflevering Wintertijd steek je net zoveel over jezelf op als van een dozijn interviews van Wim Kayzer, durf ik gerust te beweren. Het leek me dus nuttig om toe te happen toen Harry vroeg of ik ook een keer met de muzikale billen bloot wilde.

Het eerst probleempje was dat er van de Vijfde symfonie van Beethoven geen clipje van 3 minuten en 40 seconden bestaat. Ik ervoer dat als een groot gemis omdat ik er graag naar luister, wat misschien ook wel komt omdat de diepste wijsheid die ik over muziek ken voor het eerst uit de mond van die dove componist gerold schijnt te zijn. ‘Er bestaan maar twee soorten muziek’, zei hij, ‘goeie en slechte’. Met dit credo heb ik mijn leven lang mijn voordeel kunnen doen, omdat ik nooit heb willen aannemen dat er muzikale genres bestaan waarin niks gemaakt wordt dat ik als mooi ervaar. Het nadeel van dit voordeel is dat het soms erg lang zoeken is. Maar heeft u eens een weekje over dan weet ik zeker dat u zou kunnen ervaren dat er zelfs twee mooie songfestivalliedjes geschreven zijn. Allebei Zweeds wil ik graag verklappen om u het doorploegen van zes dagen muzikale ellende te besparen. Een ander minpuntjes van Beethovens motto is dat het sociale integratie in de weg kan staan. In de jaren 60 werd ik in Beatle-kringen niet geaccepteerd omdat ik ook van de Stones hield. En omgekeerd. Als u dan ook weet dat er in die tijd geen andere dan die twee muzikale kringen bestonden dan begrijpt u ook dat ik een eenzame muzikale jeugd heb doorgebracht. In de jaren 80 werd ik ook nog even in de ban gedaan door een vijftal bevriende VPRO-leden, omdat ik een mooie synthesizerplaat had gekocht. Toen mocht je in die kringen uitsluitend van garagerock houden; wat een genre was waarbinnen de synthesizer dezelfde reputatie had als Haider op dit ogenblik binnen Europa heeft. Gelukkig was ik ook een fan van Doe Maar, maar nu waren wij met velen en hadden wij een gemeenschappelijke vijand: de muziekpers. Over die band werd in geen enkel tijdschrift ook maar een vriendelijk woord geschreven. Omdat alle voetballiefhebbers nu zelf ervaren hoe een gemeenschappelijke vijand de onderlinge band kan versterken, zal het niet vreemd overkomen als ik zeg dat ik in die jaren toch lekker in mijn vel zat. En nog steeds want de muzikale ontzuiling heeft genadeloos toegeslagen. Tegenwoordig kun je zonder een muzikale paria te worden, zeggen dat je zowel van Metallica als van Randy Newman houdt. Het enige echte probleem dat ik eigenlijk met Wintertijd heb, is dat het maar zo kort duurt terwijl ik juist zo van lange platen hou.

bron: VARA tv magazine, 1 juli 2000

Reageer hierop