Heel Persoonlijk (Tros Kompas)

Ondernemer, politicus, zanger en tekstdichter Henk Westbroek (49) is al achttien jaar Deejay op de publieke popzender. “Het nadeel van je tijd verdelen over zoveel verschillende activiteiten is dat je nooit een groot specialist wordt.”

Henk Westbroek is boos. Wat, Henk Westbroek is laaiend! Gisteren, notabene in zijn radioprogramma ‘Denk aan Henk’, berichtte de nieuwslezer over een Duitser die was gestikt toen zijn strandkuil instortte. Henk: ‘De tekst werd voorgelezen met het Blof-nummer ‘Aan de Zeeuwse kust’ eronder. Hoe haal je het in je hoofd. Volkomen smakeloos. Zoiets kan dus echt niet! Nieuws en amusement moet je strikt gescheiden houden.’ Daar begrepen zijn jonge collega’s op Radio 3FM weinig van. Schaapachtig stonden ze erbij toen nestor Henk uit zijn vel sprong. Over de gang van zaken op de zender is hij toch al niet erg tevreden. Henk heeft geregeld een conflict met de muzieksamenstellers van zijn programma. ‘Met hen moet ik onderhandelen om de meest vervelende plaatjes eruit te krijgen.’ Soms loopt het conflict zo hoog op dat ze elkaar de huid vol schelden. Henk: ‘En ik moet naar twee bazen luisteren. Mijn baas van de Vara, waar ik in dienst ben, en de zendercoördinator. Dat leidt wel eens tot misverstanden.’ Tech peinst hij er niet over om zijn hoekje op de de radio vaarwel te zeggen. Strijd hoort bij het leven. En zeker bij het leven van Henk Westbroek. Henk: ‘Pas als ik geen feeling meer heb met de popmuziek ga ik me afvragen of ik nog wle op de juiste plek zit. Maar zover is het nog lang niet.’

Zijn vader was Machinebankwerker
We zitten op de leren twee- en driezitsbank in zijn Utrechtse villa. Henk met een pakje shag en vloeitjes in de aanslag. Een glas droge witte wijn onder handbereik. Aan de muur hangen litho’s en een enkel schilderij. Brood en Warhol springen eruit. De ruime woonkamer is sober ingericht. Er ligt hout op de vloer. Veel natuurlijke tinten en hier en daar wat Oosterse snuisterijen. Hij is geboren in de Utrechtse arbeiderswijk. Zijn moeder vouwde raderpatronen van de Ariadne en andere vrouwenbladen in elkaar. Zijn Utrechtse accent is hij in de loop der jaren kwijtgeraakt. Eerst op de universiteit, waar hij sociologie studeerde. Later als zanger van Nederlandstalige liedjes. Hij ontwikkelde er een helder en herkenbaar stemgeluid mee. En dat leverde hem achttien jaar geleden, op het hoogtepunt met zijn band Het Goede Doel, een baan bij de radio op. Groot nadeel: de zanger en veelprater heeft weer eens last van overbelaste stembanden. ‘Niets ernstigs, hoor’, relativeert Henk, ‘vergelijk het met eelt op je handen na een dag tuinieren. Schrapen ze in het ziekenhuis gewon weg. Het is een typische zangersziekte; dit jaar hadden Ilse DeLange en Birgit er ook laast van.’

Uitgeput na 100 optredens
‘Waar de meeste mensen al dolblij zijn als ze één bepaald trucje beheersen, houdt Westbroek er veel verschillende carrières op na’, is in de biografie op zijn website te lezen. Het tekent ‘homo universalis’ Henk Westbroek als een veelzijdige persoonlijkheid. Hij is mede-eigenaar van de Rockcafé-keten Stairway To Heaven, debatteert in de Utrechtse  gemeenteraad als fractievoorzitter van Leefbaar Utrecht, zingt liedjes en schrijft ze op verzoek van anderen. Zijn naam komt voor op het repertoire van Herman van Veen tot René Froger. Nog altijd loopt Henk met zijn huidige begeleidingsband De Consorten de festivals  af. Ter afwisseling kiest hij tegenwoordig ook voor het theater. ‘In het theater heb je meer ruimte om je publiek te entertainen. En je kunt je publiek daar laten zien wat je muzikaal gezien nog meer in huis hebt. In een waan-van-de-dag-industrie als de popmuziek is dat geen overbodige luxe.’ Natuurlijk heeft zijn leeftijd er ook mee te maken. ‘Op de grote podia speel je temponummers. Daar gaat het vooral om de energieke uitstraling van de band. Vorig seizoen heb ik honderd optredens gedaan. Dit jaar doen we ongeveer de helft omdat ik mezelf aan het einde van de rit zo’n beetje bij elkaar kon vegen.’

Het ‘huwelijk’ met Henk Temming
In februari zong hij nog één keer met Henk Temming, zijn oude maatje van Het Goede Doel, met wie hij jarenlang in onmin leefde. ‘Henk en ik zijn destijds uit elkaar gegaan omdat we op elkaar waren uitgekeken. Vergeet niet dat wij vanaf 1977 tot begin jaren negentig elke dag met elkaar optrokken. Vergelijk het met een stukgelopen huwelijk. Zo gaat dat als je in een bandje zit. Op den duur kregen we ook andere belangen. Ik ging bij de radio werken, wat om een zekere continuïteit vraagt. Hij begon een eigen studio en produceert tegenwoordig bands als De Kast. Toen De Kast in februari in Ahoy’ optrad, vroegen de bandleden of we samen een paar oude nummers wilde zingen. We zongen ‘Vriendschap’ en ‘Nooduitgang’. Was hartstikke leuk om weer een keer samen te doen.

Liedjes over de ideale vrouw
Hij is druk met de opnamen van een nieuwe cd. ‘Twee nummers zijn redelijk af. Wil je een stukje horen?’ Henk loopt naar zijn installatie en kondigt ‘een duetje met de jongens van Skik’ aan. Gillende gitaren en een bekend deuntje. Dan zingt Henk: ‘Het is weer tijd, om op te staan. Maar ik heb geen zin, om naar m’n baas te gaan.’ De muziek zwelt aan. Henk loopt onrustig heen en weer en praat druk door de muziek heen. Licht toe wat er komen gaat. En waarom. ‘Vind je het leuk?’, vraagt hij. Dan volgt een nieuw eigen nummer. Henk: ‘Het heet ‘Evenbeeld’. Mooi woord, hè? Misschien wordt het wel de titel van de cd.’ Het gaat over de ideale vrouw. ‘Het evenbeeld van jou’, zingt Henk, ‘qua muzikale omlijsting een heel klassiek liedje’, zegt de schrijver. ‘Maar zojuist heb ik bedacht dat er een rauwe melodie overheen moet. Heel anders dan ik in eerste instantie had gedacht.’ De musicus is in zijn creatieve element.

Hoeveel tijd maakt hij voor dochterlief?
Zijn dochter Chris (11) komt met en vriendje de kamer binnenlopen. ‘Daaag lief’, zegt Henk met zijn schorre, lijzige stem, ‘papa is even aan het werk. Kan ik jullie trakteren op een ijsje?’ Maar Chris heeft helemaal geen zin om weg te gaan en spiekt schaamteloos op de lijst gespreksonderwerpen van Tros Kompas. ‘Die vraag moet u straks wel stellen, hoor’, wijst Chris naar het onderwerp ‘familie en tijdgebrek’. Als het onderwerp ter sprake komt, zegt Henk tegen zijn dochter: ‘Er zijn weinig vaders die bijna elke dag al om drie uur thuis zijn.’ ‘Ja, maar jij moet in het weekend heel vaak optreden. En dan ga je ook nog naar al die politieke vergaderingen.’ Henk erkent dat hij een veel te druk leven leidt. ‘En het nadeel van je tijd verdelen over veel verschillende activiteiten is dat je nooit een groot specialist wordt’, voegt hij eraan toe. Partner Julia (49) schildert op een grote keukentafel een decorstuk. ‘Voor het schoolfeest van onze dochter’, zegt Julia. Henk en Julia leerden elkaar in Parijs kennen. Allebei net zeventien. ‘We liepen elkaar stomtoevallig tegen het lijf toen we met school de Franse hoofdstad bezochten.’ Julia, die in Engeland woonde, kwam op haar achttiende naar Nederland. ‘Ze heeft hier jaren illegaal gewoond’, zegt Henk, want Europese regels, zoals vrij verkeer van personen en goederen, bestonden toen nog niet.’ Ze zijn nooit getrouwd. ‘We trouwen als we allebei vijftig zijn’, zegt Henk. ‘Die afspraak hebben we ooit gemaakt.’ Een andere afspraak die hij ooit maakte, leidde tot een grote hit. ‘Het lied ‘Zelfs je naam is mooi’, is opgedragen aan Julia.’

Politiek: niet leuk, maar uitermate nuttig
Henk zou best nog wel even willen doorpraten, maar er wacht een belangrijke vergadering van Leefbaar Utrecht, de partij die nu ook landelijke ambities heeft als Leefbaar Nederland. Nee, hij is niet van plan de kar te gaan trekken als lijsttrekker. Politiek lijkt voor hem een tijdelijk aangelegenheid. Een noodzakelijk kwaad. ‘Al doende kom je er wel eens achter wat je van iets vindt. Ik vind politiek uitermate nuttig, maar ik vind het niet leuk. We hebben de partij ooit opgericht uit onvrede met de lokale politiek. Ik bemoei me nog even met het opstellen van het partijprogramma. Daarna is het voor mij tijd om weer iets anders te gaan doen.’

Denk aan Henk, maandag t/m donderdag, radio 3FM, 12.04 uur

bron: Tros Kompas, Michel Verschoor, 28 juli 2001

Reageer hierop