Het Goede Doel kraakt en sprankelt (Algemeen Dagblad)

’10 jaar gelukkig uit elkaar’, staat op het toegangskaartje voor de concerten die Het Goede Doel dezer dagen geeft in Amsterdam. Duizendpoot Henk Temming en cynicus Henk Westbroek hebben een jarenlang slepende ruzie bijgelegd om nog een keer alle nummers te spelen waarmee ze zich in de jaren 80 manifesteerden als kleurrijkste groep van de Nederlands(talig)e popmuziek. Hoe de reunie in muzikaal opzicht ook mocht uitpakken, het kaartje bewees alvast dat het gevoel voor humor en de zelfkritiek van de beide kemphanen onaangetast waren gebleven. En dus kon het in de Heineken Music Hall alleen maar een plezant avondje worden voor de 25-plussers die zijn opgegroeid met de meesterlijke plaat België en het beste sinterklaasliedje sinds Zie ginds komt de stoomboot: Sinterklaas – wie kent hem niet.

Natuurlijk werden ze vertolkt, in een superbezetting van 15 man. De twee Henken voorop, Westbroek uiteraard heel wat nadrukkelijker dan de veel bescheidener Temming. Gitarist Sander van Herk fungeerde als derde wiel aan de wagen, maar wel een wiel dat het soms wat slingerende oude karretje op de juiste weghelft hield. En drie achtergrondzangeressen, die het publiek er nog eens fijntjes aan herinnerden dat de groep ooit een fantastisch half-Nederlands, half-Frans en half-rap, half-pop nummer heeft gemaakt voor een cd die bijna niemand heeft gekocht: Dégage. Een blazersensemble en nog wat oude vage bekenden, zoals drummer Ab Tamboer die volgens Westbroek tegenwoordig als buschauffeur rijdt op lijn 45 tussen Leiden en Den Haag.

Alles draait om de eenvoud zongen Westbroek en Temming in het openingsnummer. Er moest een papiertje aan te pas komen om de allesbehalve eenvoudige tekst te laten sporen met de snelle melodie. Het begin was wat stroef, maar naarmate het concert vorderde, raakte het bonte gezelschap beter op elkaar ingespeeld. Juist voor het tweede gedeelte van het tweeënhalf uur durende concert hadden de Goede Doelers de liedjes gereserveerd die wat minder bekend waren, maar die zij zelf als hun beste werk beschouwen. Uitgerekend daar ging het, zoals Westbroek in zijn geestige commentaar zelf al aangaf, veelal op geflopte singles, onbegrepen platen of nummers die de groep voor andere artiesten had gemaakt. Met liedjes als Geboren voor het geluk, Achter de wolken schijnt de zon (ooit geschreven voor Johan verminnen), Zwijgen, Met open ogen en Brood en spelen wezen Westbroek en Temming nog eens fijntjes op het geweldige oeuvre dat zij hebben nagelaten.

Het publiek had echter vooral 79 gulden neergeteld om te kunnen zingen op teksten als ‘Is er leven op Pluto, kun je dansen op de maan.’. Die kwamen er pas aan het einde van show. Meebrullen met ‘Waar is hier de nooduitgang’ en het liedje dat ooit in Hilversum werd geboycot wegens een vermeende incestueuze tekst, Hou van mij (‘Kom schat, lekker spatten in bad’). De allerlaatste van de avond was een nieuw nummer: Alle mensen wonen op de aarde. Een ouderwets goede, licht cynische popsong, maar helaas niet helemaal begrepen door het publiek. En zo lijkt Het Goede Doel met zijn comeback in het harnas van de zoveelste onterecht geflopte single te sterven. Hoewel Westbroek de volgende reünie al heeft aangekondigd: over 15 jaar. Dan is de groep precies een kwart eeuw uit elkaar.

bron: Algemeen Dagblad, Nico Heemelaar, 22 december 2001

Reageer hierop