Zwijgen als ideale manier van discussiëren

Heeft u dat ook wel eens? Dat u op TV naar een voetbal wedstrijd zit te kijken, de commentator bij een mazzelgoal zegt dat nu toch maar weer overduidelijk blijkt dat de bal volkomen rond is en uw hoofd dan automatisch doorzapt naar de planeet Mars. Omdat je die tenslotte ook moeilijk vierkant kunt noemen. En dan schiet je gelijk verpletterend hard te binnen dat er op dit moment op Mars een Marsmobiel een parcours met hindernissen aan het afleggen is. Dit betekent dat er 100 miljoen kilometer verderop een opgewaardeerd speelgoedautootje rijdt dat door mannetjes en vrouwtjes in ploegendienst – want er zit 24 uur per dag beweging in dat ding – vanaf aarde bestuurd wordt. Ergens in Amerika draait dus iemand het stuur naar links en 100 miljoen kilometer verderop rijdt die marswagen gelijk keurig om een in de weg staand rotsblokje heen. Raar idee. Hoe hebben ze dat zo weten te bedenken, wie zitten daar achter, hoe werkt dat precies? En zouden die chauffeurs voor dat rijden op een andere planeet nog een speciaal rijbewijs moeten hebben? Zou ik dat ook ergens bij een gespecialiseerde rijschool kunnen halen zonder dat ik eerst vrachtwagenrijbewijs moet zien te krijgen, want dat trekt me niet zo?

Als ik mezelf die vraagjes stel word ik uiteindelijk somber bij de gedachte dat het me tijdens mijn leven wel eens niet zou kunnen lukken ze te beantwoorden. Ik ging natuurlijk wel even op internet zoeken, maar na op 240 pornosites beland te zijn omdat ik het woord ‘ rijbewijs ’ gebruikt had en in de wetenschap dat er nog 40 000 sites te bezoeken waren, werd ik het een beetje erg zat. Waarna mijn hoofd de teleurstelling begon weg te redeneren door te bedenken dat er veel boeiender vragen zijn te verzinnen. Dus dat het eigenlijk juist goed voor me is dat het internet me niet in staat stelt mijn tijd aan dit soort onzin te verspillen. Laten we eerlijk zijn: Mars ligt ver van mijn bed af. Maar goed, dat dachten we een paar jaar geleden ook als we beelden van terroristische aanslagen in Verweggistan op TV zagen. En dat soort ellende kruipt steeds maar dichterbij. En Mars heet misschien niet zonder reden “ De Rode Planeet ”. Meer zeg ik niet . Want zou ik bijvoorbeeld opschrijven dat ik een bepaald slag Islamieten in staat acht de oostflank van de provincie Utrecht radicaal te vergiftigen, dan schijn ik – volgens ambtelijke instanties die voor Binnenlandse Veiligheid doorgeleerd hebben en daar nu een rapport met aanbevelingen over geschreven hebben – de in meerderheid nette Nederlandse Islamieten zo hard op hun geslachtsdeel te trappen, dat een aantal van hen uit frustratie gelijk lid wordt van een terroristische organisatie. Dus mocht dan ooit de halve provincie onbruikbaar worden door een aanslag dan heeft deze jongen als het ware meegeholpen die te organiseren. Als ongediplomeerd hulpterrorist zal ik maar zeggen. Door op te schrijven dat een bepaald slag Islamieten wellicht in staat is om …… gossie, blij dat ik me nog net op tijd herinnerde dat zwijgen de beste manier is om over problemen te discussiëren.

In menige krant schreef menig gezaghebbend journalist dat juist dit ambtelijk rapport maar weer eens bewees dat niet alle ambtelijke rapporten compleet nutteloos zijn. Wellicht meenden deze schrijvers wat ze opschreven, maar ik sluit ook niet uit dat ze niet van werken houden. Ik mag tenslotte nu in redelijkheid verwachten dat een aantal kranten – nu er over bepaalde dingen waar ik het verder niet over hebben wil het beste maar niet meer geschreven kan worden – dat die kranten dus een stuk dunner kunnen worden, waardoor de journalisten vroeger naar huis mogen. En omdat krantenpapier van bomen wordt gemaakt hoeven die in de toekomst dus niet meer zoveel omgekapt te worden om tot dagblad verwerkt te worden. En dus zou je eigenlijk kunnen zeggen dat zwijgen over “ u weet wel “ ontzettend goed voor het milieu is. Waardoor Johan Cruyff toch weer gelijk heeft als hij in de nabeschouwing van de wedstrijd waarna ik keek opnieuw beweert dat elk nadeel zijn voordeel heeft.

Reageer hierop