Column: Een Breekbaar Cadeau.

Mijn vriendin heeft alles al. Een leuke betrekking, een prettig figuur, een kop vol verstand, 60 paar schoenen, een aangename dochter, een paar honderd kookboeken, een pittig autootje en natuurlijk niet te vergeten: mij. Als ze jarig dreigt te worden en ik alvast voorzichtig informeer welke kant ik op zou moeten denken om haar op de feestdag iets uit te laten pakken dat een blijdschapjubel veroorzaakt, krijg ik steevast het antwoord: ” Geen flauw idee.”
Als gevolg van een kleine medische ingreep ben ik niet meer in staat haar een tweede dochter te schenken dus als alternatief daarvoor ben ik onder ander uitgekomen op een antiquarisch kookboek, een tekening van Salvador Dali en een zelfgeschreven liefdesliedje. De recepten uit het kookboek bleken weerzinwekkend te zijn, de tekening was zo vervalst dat een bezoekende Dali kenner voorstelde er de open haard mee aan te steken en aan dat liedje heb ik zelf eigenlijk nog veel meer plezier beleefd dan mijn vriendin.

Vorig jaar besloot ik op kosten noch op moeite te besparen om tot een verrassend geschenk te komen. Het toeval wilde dat ik cadeauadvies inwon bij een collega zanger die wist van het bestaan van  ” een cadeau adviseur “. Na een geschenkgesprek van een half uur, kreeg ik van deze cadeaudeskundige schriftelijk het advies om te kiezen voor een exclusief ontworpen lingeriesetje in de kleuren rood en zwart. Ook de rekening van 400 Euro vond ik nogal een tegenvaller.

Een paar dagen later kwam topkok Pierre Wind bij ons eten en die ontstak bij het proeven van het toetje – een klassieke Engelse trifle – in Windiaanse lyriek die door mijn vriendin getemperd werd door er op te wijzen dat de glazen schaal waarin het toetje werd opgediend afbreuk deed aan de schoonheid van het gerecht. Ik gelijk midden in de nacht op Marktplaats zoeken naar een smaakvolle glazen schaal en die vond ik. Voor 50 Euro. Een dag voor haar verjaardag werd de schaal mooi verpakt bezorgd en er zat een vriendelijk persoonlijk briefje bij van de verkoper. Dat bleek  Lennaert Booy te zijn.  Dat lieve Lennaert voor die paar centen helemaal de moeite neemt om zo’n boventallige schaal te fotograferen, op marktplaats te zetten,  te verpakken, naar het postkantoor te lopen: die Lennaert let wel verdomd goed op de kleintjes, dacht ik. Logisch bij nader inzien, want minister Koenders let voor hem wel op het grote geld.

Groet,

Henk

Reageer hierop