Column: Ariba Aruba

Vorige week was ik op Aruba omdat ik van de ene dag op de andere een snorkelbehoefte ontwikkelde, die dankzij een last – minute vlucht voor weinig geld en enige tienduizenden spaarpunten bevredigd kon worden. Leuke mensen die Arubanen.
Als ze achter het stuur zitten stoppen ze voor iedere voetganger die zelfs maar aanstalten maakt om de weg over te willen steken. Wanneer je ze midden op die weg lopend met een dankbare zwaai beloont voor het feit dat ze de rem van de auto gebruikten, dan zwaaien ze terug! Of ze knipperen even met hun lichten, of ze zetten een richtingaanwijzer even aan.
Anders dan voor begroetingen worden richtingaanwijzers niet gebruikt. Dat klinkt op drukke hoeken en rotondes gevaarlijker dan het is. Arubaanse autobestuurders rijden namelijk nooit harder dan 40 kilometer. Auto’s die wel harder rijden worden derhalve bestuurd door toeristen en rijden dus soms wel 70! Dat komt omdat die toeristen overwegend Amerikanen zijn en die hebben ook de gewoonte niet al veel haast op de weg te hebben.
Aruba bestaat uit land waarop cactussen groeien, waartussen soms prachtige vogels en zeldzame slangen te zien zijn. Ik heb het niet zo op het cactuslandschap, maar het alternatief is het bezoeken van juwelierswinkels en casino’s. En dat is dan wel een alternatief, maar zo ervaar ik dat niet, want ik doe niet aan roulette en sieraden. Qua snorkelen… en naar het schijnt qua duiken – u hoort het zelfs aan dit reisverslag, ik hou niet zo van diepgang – is Aruba adembenemend mooi en water verveelt nooit. Zolang je er niet te veel van drinkt tenminste.
Na een dertien urige vlucht in de toeristenklasse wat – betekent dat alleen kleuters jonger dan twee voldoende beenruimte hebben – kwam ik op Schiphol aan.
In de uitloopslurf van het vliegtuig werd mijn kruis besnuffeld door een drugshond die er vrolijk bij blafte. De hond droeg een hondencolbertje waarop met koeien van letters ‘Douane’ stond.
Tegen de agente die de riem van het dier vasthield zei ik : “Douane! dat vind ik best een geinige naam voor een koningspoedel.” Ze keek een klein beetje boos, maar het was dan ook duidelijk geen Arubaanse.

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/euxHV6

Henk

Reageer hierop