Column: De kromhoutkazerne

Dat 5 mei Bevrijdingsdag is weet ik wel en dat 6 mei de internationale anti-dieetdag is vergeet ik ook niet makkelijk. Op welke datum de internationale dag voor de moedertaal valt? Zegt u het maar. Of de dag tegen de homofobie in het voetbal? Of de internationale dag van de nier? Uit mijn hoofd zou ik het U allemaal niet kunnen zeggen. En ik wil ik het ook niet kunnen zeggen want er zijn zoveel bijzondere dagen dat ik onderhand op het punt ben beland waarop ik zit te snakken naar zo’n doodgewone alledaagse dag. Nu ik er zo nadenk: ik ben zowat in staat ‘de internationale dag van de gewone dag’ te gaan organiseren. Mits dat subsidiabel is vanzelfsprekend.

Onlangs was het me helemaal ontgaan dat het weer zo’n bijzondere dag was met veel bijzonder gebeurtenissen, maar herinnerde Het Journaal me gelukkig aan het bestaan van de internationale dag van de duisternis. Het kan ook de door Philips gesponsorde nationale dag voor het zuinigste gebruik van de spaarlamp geheten hebben, daar wil ik nu even van af zijn. Je zag in ieder geval hoe de tienduizenden lichtjes van de Eiffeltoren, het Operahuis van Sidney en het Paleis op de Dam allemaal een uurtje werden uitgedaan. Dit bracht mij direct het bestaan van het militaire complex in herinnering dat de laatste twee jaar bij mij om de hoek uit de grond is gestampt. In die zogeheten Kromhout Kazerne moeten binnen nu en heel binnenkort een paar duizend hoge militairen gaan werken om eventuele missies in Libië en dat soort landen te gaan plannen. Het complex staat nu nog grotendeels leeg, maar elke nacht baadt het in een zee van hard wit licht. Al maandenlang. Dat is vervelend voor de vogels, verspilling van belastinggeld en mocht Kolonel Ghadaffi diep in de nacht met een bommenwerper die Kromhout Kazerne met de grond gelijk willen maken, dan wordt hem het vinden van het doelwit wel erg makkelijk gemaakt.

Mevrouw de Boer die behalve mijn buurvrouw ook een pleitbezorgster is van duistere nachten belde – ook namens mij – met de communicatieafdeling van die Kromhoutkazerne en stelde de vraag : “Kan dat licht ‘s nacht niet uit?”

Een week later werd mevrouw de Boer teruggebeld. Met de mededeling – en dit is door mij niet absurder gemaakt dan het toch al is: “Sorry mevrouw de Boer, U heeft een terecht punt van kritiek en we zijn er nog steeds mee bezig. Maar ja, het is nieuwbouw en we kunnen de centrale lichtknop niet meer terug vinden!”

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/gh3R3M

Reageer hierop