Column: De Millennium Trilogie en Brandon

Net nadat Stieg Larsson zijn derde boek af had ging hij in 2004 dood waardoor hij niet meer meemaakte dat zijn Millennium Trilogie door critici zowel als door gewone lezers massaal in het hart gesloten is.
Er zijn in Nederland meer dan een miljoen exemplaren van verkocht dus u las het ook. Of u las het niet, maar dan heeft U de verfilming ervan vast wel gezien. Aan u hoef ik dus niet meer uit te leggen dat de hoofdrolspeelster, mevrouw Salander , bijzonder gruwelijke dingen in haar leven meemaakte. Op het eind van het derde boek wordt tijdens een rechtszaak duidelijk gemaakt waarom het karakter van mevrouw Salander werd zoals het uitpakte. Ze werd namelijk bij wijze van gedragsbehandeling in een geluidsdichte kamer een jaar lang vastgebonden in een krankzinnigengesticht. Dit om mevrouw Salander tegen zichzelf en de wereld tegen mevrouw Salander te beschermen.
Eenzame vastgeketende opsluiting heet in psychiatrische vaktermen
‘sensorische deprivatie’. De bijwerking van deze behandelingsmethode is dat mensen er compleet krankjorum van worden. En nogal agressief. Want dat worden mensen altijd wanneer hun hersenen van buitenaf geen prikkels meer krijgen weet de psychiatrie ondertussen. Deze behandelingsmethode veroorzaakt dus het gedrag dat de behandelingsmethode eigenlijk geacht wordt juist weg te poetsen.
U weet het nu allemaal weer! Maar Paul de la Chambre bestuursvoorzitter van ‘s Heeren Loo waar onze Brandon aan nog steeds de ketting ligt, heeft niks met literatuur, niks met kunst eigenlijk. Want behalve dat hij bedachtzaam nonchalant tegen een prachtige muurschildering leunt op de foto die bij zijn Volkskrant interview van vorige week staat, zegt hij over Brandon ongeveer dezelfde als de perfide psychiater van Mevrouw Lisbeth Salander in de rechtzaal beweert. Zoals, ‘Er is niets fout gegaan met Brandon in ‘s Heeren Loo’, en, ‘Dit is voor Brandon de beste oplossing’.
Behalve dat Paul de la Chambre eigenlijk eens wat vaker een goed boek zou moeten lezen zou hij zich, om zijn inlevend vermogen te trainen, best eens een jaartje vastgebonden kunnen laten opsluiten in een ‘Petite Chambre’.

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/gefOE5

Reageer hierop