Column: Hoogleraar Satire

Onlangs logeerde ik in een hotel met een zwembad, een sauna en met de mogelijkheid om van een gecertificeerd therapeute in een strak sluitend zusterspakje een behandeling te krijgen waar ik, in zijn algemeenheid, ingelukkig van zou worden. Ze was bereid en in staat aromatherapie te verzorgen, waarvan ik geestelijk nog evenwichtiger zou worden dan ik van huis uit toch al ben dankzij de inwerking van verschillende organische geurstoffen die via de neus het geestelijk evenwichtsorgaan in de hersenen direct zouden stimuleren. Het grootse algemene gevoel van gelukzaligheid zou ik echter kunnen bereiken als ik plat op mijn buik ging liggen en zij op mijn blote rug verschillende soorten speciaal geselecteerde biologische honingen zou aanbrengen, uitsmeren en laten inwerken.

Ik herinnerde me Koot en Bie die tientallen jaren geleden op de televisie, evident vermond als oplichters, zoetstoftherapie gaven die gebaseerd was op de heilzame werking van aardbeienjam, bruine suiker en rinse appelstroop. En ik besefte dat hun bijtende satire blijkbaar in dure hotels alledaagse werkelijkheid geworden was.

Ooit bedachten deze uitmuntende satirici een politieke beweging onder leiding van de heren Jacobse en van Es. Mede dankzij de briljante slogan “geen gezeik iedereen rijk”, werd het gedachtegoed van deze charlatans door velen zo serieus opgevat dat Koot en Bie zich moreel gedwongen voelden hun fictieve politici fictief de dood te laten vinden tijdens een staatsgreep.

Vorige week werd het plan gelanceerd om middels een mobiele euthanasie-unit mensen die hun leven willen beƫindigen daarin bij te staan. Opnieuw moest ik aan Koot en Bie denken die
decennia geleden ‘de euthanasie man’ lanceerden. Die ging gewapend met een doosje gifpillen als ware het een verkoper van stofzuigers langs de deuren om aan oma te vragen of het voor opa deze week nou eens niet ‘de hoogste tijd’ zou zijn.

Wim de Bie is vorige week benoemd tot buitengewoon Hoogleraar Satire aan de universiteit van Tilburg. Daar kun je lacherig over doen, maar gezien de maatschappelijke voorbeeldfunctie van het soort humor waar hij al een lang leven in uitblinkt ben ik de laatste om zijn benoeming niet buitengewoon serieus te nemen.

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/tJ8yCU

Reageer hierop