Column: Eigen schuld, dikke buikvetbult!

Als mijn vader me op zaterdagmiddag zakgeld gaf zette ik het onmiddellijk op een lopen. Pas na tien minuten keihard rennen kwam ik bij de dichtstbijzijnde snackbar waar ik net een patatje mèt kon aanschaffen. De calorieën die ik daarmee binnenkreeg had ik door dat hollen al opgesoupeerd voordat het eerste frietje mijn mond in gleed. En of ik slank was.

Als ik me tegenwoordig op de voorgeschreven tijd op Schiphol meld, mag ik er een uur over doen om in alle rust naar Gate B 61 te slenteren. Op de route naar dat vertrekpunt passeer ik zo’n 40 uitgiftepunten van gebak, broodjes hamburgers, blini’s met zure room en kaviaar, garnalen, vlees- en groentekroketten; nou ja het aanbod is overweldigend! En in alle gevallen smakelijker dan het hondenvoer dat op vliegtuigen geserveerd wordt als je geen eersteklas kaartje hebt kunnen betalen. Ja, sinds ik wat vaker vlieg ben ik inderdaad ietsje molliger geworden.

Tot voor kort mocht ik in de bus geen meegenomen etenswaren nuttigen. Binnenkort wordt me de mogelijkheid gegeven om ook in de bus de in die bus verkochte marsen, bounty’s en snickers aan te schaffen en weg te kauwen.

Je kunt kortom nergens een stap meer verzetten of je wordt door vaak heerlijk geurende etenswaren verleid om tot impulsaankopen over te gaan. De uitbaters van die voederplekken hebben bij de overheid een vergunning moeten aanvragen en van die overheid de noodzakelijke vergunning gekregen om hun etenswaren te mogen verkopen. Het is daarom vet hypocriet dat diezelfde overheid uit naam van de volksgezondheid en het schoonheidsideaal gaat jammeren als mensen precies dat gaan doen wat die overheid goedgekeurd en afgestempeld heeft: schransen!

Het wordt nog ietsje smakelozer als dikkerdjes wordt voorgehouden dat het – in essentie- hun eigen gebrek aan karaktervastheid is waardoor ze teveel buikvet krijgen. Alsof je het een vos die in een kippenren wordt opgesloten kwalijk kan nemen dat hij toehapt.

Bron: De Nieuwe Utrechter

Reageer hierop