Henk Westbroek & consorten » column

Column: Liegen dat is leuk!

hadebe — Mon, 12 Dec 2011 13:27:20 +0000

Gisteren kocht ik een boek, dat ik met rode oortjes en met aangename verbazing in een ruk uitlas. De schrijver heet Jan Henk van der Velden en het boek heet “Iedereen liegt, maar ik niet.” Het heeft als ondertitel “De waarheid over leugens.” Mooi gevonden! Nog mooier is dat de schrijver een zogenoemde liegladder met zeven treden bedacht en met voorbeelden uit de wetenschap, de reclame,de politiek, zijn eigen juridische praktijk maar vooral met voorbeelden uit onze alledaagse werkelijkheid volstrekt helder maakt dat iedereen dagelijks op de onderste 3 treden van die liegladder in wankel evenwicht staat te balanceren.

Soms liegen mensen met de beste bedoelingen voor een ander. “We gaan jouw verjaardag in alle rust lekker met zijn tweetjes vieren” werd op verzoek van de jarige ik plechtig beloofd door mijn vrouw die ondertussen bezig was een massale surpriseparty te organiseren.

Soms liegen we ook met de beste bedoelingen voor onszelf. Om mijn privacy te bewaren beweerde ik pas: “Heerlijk weekend achter de rug!” Waarom zou ik tenslotte aan een vage collega uitleggen dat ik dat hele weekend met mijn vrouw heb lopen ruziën omdat ze een surprise party voor me georganiseerd had. “Dat had je echt niet moeten doen!” loog ik met een stalen gezicht op dat feest tegen een vriend die mij een peperdure eerste druk van een zeldzaam boek schonk waar ik dolblij mee was, maar ik wou niet hebberig overkomen: “Dat had je nou echt niet hoeven doen!”

Veel leugens vinden wij allemaal acceptabel. Denk aan de grote Sinterklaasleugen of de leugen van de huizenkoper die net doet alsof een woning hem niet zo bevalt om de koopprijs naar beneden te krijgen. Andere leugens vinden we verachtelijk en die staan op de bovenste trede van die liegladder. Ik heb “Iedereen liegt, maar ik niet” in een ruk uitgelezen vertelde ik zojuist. Niet waar, want ik heb er twee dagen over gedaan. Maar deze leugenachtige overdrijving is een algemeen geaccepteerde als ik u ermee duidelijk wilde maken dat het boek goed is geschreven, makkelijk wegleest en uw zelfbeeld bijstelt. Het was dus een leugentje, maar om uw bestwil.

Henk.

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/sgsw0n

Column: Ik ben toch zeker sinterklaas niet?

hadebe — Mon, 05 Dec 2011 12:53:49 +0000

Ik ben Sinterklaas niet. Wie dat dan wel is? De enige echte natuurlijk! Om maar eens met een chocolademelkslogan troebele duidelijkheid te scheppen. Sinterklaas is eigenlijk net een Rolex horloge in de zin dat er veel meer vervalsingen dan echte van in omloop zijn. De illegale Sinterklaaskopieën worden noch door de Stichting Brein ontmaskerd, terwijl de politiek in de breedste zin van het woord zich aan Sinterklaasklonen de handen ook al niet durft te branden. In zo’n valse wereld wil ik nu ook even voor Sinterklaasje spelen en alle autobezitters een klein tijdscadeautje schenken.

Automobilisten moeten wel eens parkeren en de nieuwste generatie parkeerbonnetjesautomaten vragen aan de bestuurder om het kenteken van het voertuig in te tikken. Als je het kenteken niet paraat hebt of je drukt op een verkeerd plekje op het scherm, of het toetsenbord van de parkeercomputer weigert de cijfers 0 tot 9 te accepteren, stuk voor stuk verschijnselen die dagelijks door duizenden parkeerders ervaren worden, dan sta je zomaar 5 minuten bij zo’n apparaat te klooien. Of een half uurtje als je de pech hebt 5 wachtende voor je te treffen. Nu het tijdscadeau! U hoeft uw kenteken helemaal niet in te tikken om een parkeerbewijs te bemachtigen. Als om dat kenteken gevraagd wordt, tik dan uitsluitend een A in en je kunt direct verder gaan met betalen. Dat scheelt u zeeën van tijd en ergernis. De reden waarom de mogelijkheid tot Anoniem Parkeren, zo heet dat in parkeerkringen officieel, nooit bij de instructies op parkeerautomaten vermeld wordt, illustreert terloops de publieksonvriendelijkheid van lokale overheden. Parkeerwachters kunnen namelijk door het scannen van uw volledige kenteken veel sneller controles uitoefenen dan steeds maar door voorruiten te moeten koekeloeren waarachter het parkeerbonnetje ergens op een dashboard ligt. Bovendien kunnen de anonieme parkeerders hun bonnetje wel doorgeven aan automobilisten als ze voor meer tijd betaald hebben dan ze gebruikten, wat parkeerders die hun hele kenteken invulden niet kunnen. Om het parkeerwachters makkelijker te maken veel bekeuringen uit te kunnen schrijven en om sommige parkeertijd dubbel te kunnen verkopen, mag u, en dat is dus bewust beleid, onnodig lang bezig zijn om aan een parkeerkaartje te komen. Maar dat hoeft dus helemaal niet als u de A op het toetsenbord weet te vinden. Graag gedaan!

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/sgnTDz

Column: Hoogleraar Satire

hadebe — Mon, 28 Nov 2011 08:24:22 +0000

Onlangs logeerde ik in een hotel met een zwembad, een sauna en met de mogelijkheid om van een gecertificeerd therapeute in een strak sluitend zusterspakje een behandeling te krijgen waar ik, in zijn algemeenheid, ingelukkig van zou worden. Ze was bereid en in staat aromatherapie te verzorgen, waarvan ik geestelijk nog evenwichtiger zou worden dan ik van huis uit toch al ben dankzij de inwerking van verschillende organische geurstoffen die via de neus het geestelijk evenwichtsorgaan in de hersenen direct zouden stimuleren. Het grootse algemene gevoel van gelukzaligheid zou ik echter kunnen bereiken als ik plat op mijn buik ging liggen en zij op mijn blote rug verschillende soorten speciaal geselecteerde biologische honingen zou aanbrengen, uitsmeren en laten inwerken.

Ik herinnerde me Koot en Bie die tientallen jaren geleden op de televisie, evident vermond als oplichters, zoetstoftherapie gaven die gebaseerd was op de heilzame werking van aardbeienjam, bruine suiker en rinse appelstroop. En ik besefte dat hun bijtende satire blijkbaar in dure hotels alledaagse werkelijkheid geworden was.

Ooit bedachten deze uitmuntende satirici een politieke beweging onder leiding van de heren Jacobse en van Es. Mede dankzij de briljante slogan “geen gezeik iedereen rijk”, werd het gedachtegoed van deze charlatans door velen zo serieus opgevat dat Koot en Bie zich moreel gedwongen voelden hun fictieve politici fictief de dood te laten vinden tijdens een staatsgreep.

Vorige week werd het plan gelanceerd om middels een mobiele euthanasie-unit mensen die hun leven willen beëindigen daarin bij te staan. Opnieuw moest ik aan Koot en Bie denken die
decennia geleden ‘de euthanasie man’ lanceerden. Die ging gewapend met een doosje gifpillen als ware het een verkoper van stofzuigers langs de deuren om aan oma te vragen of het voor opa deze week nou eens niet ‘de hoogste tijd’ zou zijn.

Wim de Bie is vorige week benoemd tot buitengewoon Hoogleraar Satire aan de universiteit van Tilburg. Daar kun je lacherig over doen, maar gezien de maatschappelijke voorbeeldfunctie van het soort humor waar hij al een lang leven in uitblinkt ben ik de laatste om zijn benoeming niet buitengewoon serieus te nemen.

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/tJ8yCU

Column: Hemahelden

hadebe — Tue, 22 Nov 2011 08:23:18 +0000

In mijn belevingswereld is een held iemand die met gevaar voor eigen leven een hulpeloze baby, met wieg en al, uit een brandend huis redt. Of iemand die goed op de hoogte is van de recente gebeurtenissen en alsnog besluit een grapje over een Mohammedaanse Heilige te tekenen. ‘Een held is iemand die straffeloos onvoorzichtig is geweest’ schreef Willem Frederik Hermans ooit eens op. Toen de Hema dan ook liet weten op zoek te zijn naar een nieuwe Hemaheld, vermoedde ik dat voor een filiaal in een gewelddadige wijk gezocht werd naar een medewerker die bereid is om op de afdeling fijne vleeswaren elk onsje dungesneden beenham met zijn leven tegen hamdieven te beschermen. Ik zat er weer eens helemaal naast. Een Hemaheld, wel een lekker bekkend woord trouwens, Hemaheld. Nou ja, zo’n held blijkt een uitsluitend bij de Hema verkrijgbaar product te zijn. En niet zomaar ‘een product’ zoals een Hema spaarlamp of een Hema onderbroek, maar een product dat niet aan te slepen is; een omzet
maker, een winstverdubbelaar! U mag dan, sterker nog u moet dan volgens Hema woordvoerster Inge van Baarsen, concreet denken aan Fluitketel Le Lapin , Taartplateau Tast-Toe, het luierpakje van Jip en Janneke en natuurlijk aan de befaamde Hema rookworst. Die rookworst is dus ineens geen worst meer maar ‘een held’. Ik nam de proef op de som en vroeg bij de snackcounter van de Hema ‘een halve held met mosterd’. Helaas, bleek het jubelende middenstandersjargon van de Hema- communicatie afdeling nog niet tot op de werkvloer ingedaald te zijn. De worstverkoopster keek me namelijk aan met een blik alsof er een kannibaal voor haar neus stond die uit een gesloten inrichting had weten te ontsnappen.
De Hema heeft elke Nederlander uitgedaagd om een nieuwe Hemaheld
te bedenken. In gewoon Nederlands. Of u zo vriendelijk wilt zijn om in uw vrije tijd ,als ware het een vorm van ontwikkelingshulp, te helpen de winstcifers van de Hema te vergroten.
Over een passende beloning wordt overwegend gezwegen. En dat is dan weer zoals dat vaak met zo’n schorre stem in Hema reclamespotjes verwoord wordt: “Echt Hema!!”

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/sgNvrc

Column: Petje af voor Aboutaleb

hadebe — Mon, 26 Sep 2011 18:05:23 +0000

In een week waarin het dameshoedje in al zijn fraaie dan wel bizarre verschijningsvormen centraal stond, een week waarin maar weer bleek dat Nederland rijk bedeeld is met hoedjesduiders, hoedjesanalisten en hoedjescritici, heb ik maar weinigen horen zeggen: “Petje af voor burgemeester Aboutaleb van Rotterdam!” Nadat een fors aantal militante jongeren tijdens de bestorming van een gebouw dat iets met voetbal te maken heeft een paar politieagenten zo in het nauw wist te drijven dat die hun pistool trokken, en nadat in enkele commentaren direct gezegd werd dat deze in doodsangst verkerende agenten toch wel erg snel naar hun vuurwapen grepen, liet burgemeester Aboutaleb in heldere bewoordingen weten dat hij er zelfs begrip voor had kunnen opbrengen als een van die agenten zijn pistool afgevuurd had. Zoiets hoor je hoofden van politie eigenlijk nooit zeggen. Als agenten door een massa schuimbekkende hufters met brandbommen, stoeptegels en loden pijpen bedreigd worden en ze trekken of gebruiken hun wapen, is het eerder regel dan uitzondering dat de politieleiding deze agenten, hangende een diepgravend intern onderzoek, onmiddellijk op non actief zet. Dat burgemeester Aboutaleb met dit automatisme brak; petje af !

Dat hij vervolgens de ouders van rellende jongeren opriep om hun kinderen per direct bij de politie aan geven, vond ik iets minder van toegepast gezond verstand getuigen. Als ik namelijk zelf de vader van zo’n losgeslagen stuk verdriet zou zijn, zou ik hem niet eens durven aangeven. Maar ook als het mij niet aan moed zou ontbreken, zou ik het waarschijnlijk nalaten. Ook van kinderen waar je maar met moeite enigszins trots op kunt wezen, kun je als ouder namelijk zielsveel houden.

Dat geen enkele vader of moeder na de oproep van de heer Aboutaleb besloot om te doen wat hij redelijk en verstandig achtte, spreekt boekdelen lijkt me! Hoewel, het kan natuurlijk ook zijn dat al die malloten simpelweg.. geen pappa en mamma meer hebben!

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/qOOM0t

Column: Spiegelborsten

hadebe — Mon, 19 Sep 2011 06:05:46 +0000

Omdat ik mijn rechterhand gebruik om me met het mes te scheren en die rechterhand tijdelijk in het gips zit besloot ik uit scheernood mijn baard maar te laten staan. Toen die baard na enige weken min of meer stond werd me dagelijks gevraagd: “Draag jij een baard?”
Soms ontbrak me de moed om te zeggen: “Aan uw scherpe blik ontgaat ook totaal niets merk ik?!” En zei ik dus: “Ja, want welke man wil op mijn leeftijd nou niet een beetje op prins Bernard gaan lijken?”
Sinds ik bebaard ben zie ik er blijkbaar een stuk onbetrouwbaarder uit want twee keer op rij werd me door zo’n iemand die achter de kassa’s in de supermarkt een oogje in het zeil staat te houden, gevraagd of hij mijn boodschappentas mocht inspecteren. En, toen daar geen gestolen goederen in bleken te zitten, of hij me fouilleren mocht. Hoewel ik bar slecht tegen kietelen kan vond ik dat maar goed. Zo’n inspectie kost enige tijd. En, tijd is geld! Wat ik kan verduidelijken door te vermelden dat als gevolg van de laatste inspectie, die ik bij de Lidl mocht ondergaan, pas bij mijn auto kwam toen het parkeerkaartje 3 minuten verlopen was: wat me een boete van 50 euro opleverde. En of tijd geld is!
Omdat ik niet de behoefte heb, anticiperend op een eventuele visitatie, bij elk supermarktbezoek een paar euro extra in de parkeermeter te stoppen, besloot ik mijn boodschappen bij een filiaal van winkelketen ‘De Plus’ te gaan doen waar ze geen tasseninspecteurs hebben. Toen ik daar voor het eerst aan de beurt was om af te rekenen, keek de kassier uitgebreid naar het plafond en toen ik nieuwsgierig meekeek bleek precies boven het kassapad een langwerpige spiegel te hangen.
“Waarom kijkt u bij elke klant in die spiegel?” vroeg ik. “Hoofdluisinspectie wellicht?” “Nee,” zei de kassier, “het is de bedoeling om zo kijken of een klant stiekem iets in een tas gestopt heeft.” “Let u ook nog op andere dingen dan op tassen,” vroeg ik. De kassier wenkte me naar zich toe en fluisterde: “Vrouwenborsten!”

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/qw8q2j

Column: Ziek zijn en beter worden

hadebe — Mon, 12 Sep 2011 14:26:54 +0000

Als we de burgemeester van Utrecht buiten beschouwing laten durf ik er mijn hand voor in het vuur te steken dat niemand het eeuwige leven heeft. Het eeuwige aardse leven bedoel ik want het buitenaardse leven laat ik het terrein van dominees, priesters en Steven Spielberg.

Hoewel een hemels bestaan mij persoonlijk wel wat lijkt, zijn de verlokkingen van het leven na de dood veelal net niet groot genoeg om mensen ervan te weerhouden medische hulp in te roepen als ze iets meer dan een verkoudheidje hebben. Daarom ben ik – net als U – dolblij met het bestaan van ziekenhuizen. Wat weer niet automatisch betekent dat ik fan van ieder ziekenhuis ben. De slechte mogen wat mij betreft allemaal opgedoekt worden! Zolang de goede maar allemaal openblijven. Het lastige is dat u en ik niet in staat zijn te beoordelen wat nou een goed of een slecht ziekenhuis is. En om het nog een beetje ingewikkelder te maken; een overwegend beroerd ziekenhuis kan een briljante afdeling scheve neuzen repareren hebben en in een overwegend eersteklas ziekenhuis kan het zo maar zijn dat je er voor een knieoperatie beter aan voorbij kunt lopen. Het Algemeen Dagblad en de Elzevier inventariseren elk jaar de kwaliteit van alle ziekenhuizen. Maar ja, wat die krant een prima ziekenhuis vindt kan dat weekblad zo maar een beduidend mindere vinden, dus dat geeft een potentiële klant weinig houvast. Toen ziekenhuisdeskundige Hans Wiegel pas liet weten dat het voor de kwaliteit van de gezondheidszorg eigenlijk het beste zou zijn als de ingangen van alle Nederlandse ziekenhuizen dichtgemetseld werden, was bij mij de verwarring compleet. Totdat ik ergens las dat Onze Majesteit – die over alles volgens iedereen het best geïnformeerd is – voor het ene kwaaltje naar een ziekenhuis in Maastricht gaat, voor het andere naar een ziekenhuis in Leiden, en voor weer iets anders desnoods helemaal naar Hengelo afreist. Ik volg haar spoor. Per brief heb ik Beatrix gevraagd waar ik me het best kan vervoegen om allebei mijn ogen eens goed te laten nakijken. Ik hoop op een snel antwoord want ik zie het nu even niet zo scherp meer.

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’

Column: Op een onbewoond eiland?

hadebe — Mon, 05 Sep 2011 18:08:29 +0000

Grieken zijn enorm goed in het maken van romige yoghurt, sappige souflakis en bergen schulden. En niet te vergeten in het verwerven van goede vrienden. Onder het genot van een verrukkelijke Griekse salade besloten alle bevriende Europese regeringsleider om, netjes naar draagkracht, samen te lappen om Griekenland een handje te helpen. Waaruit terloops maar weer blijkt dat degene die zingt dat vriendschap een illusie is, ze niet allemaal op een rijtje heeft. De Finnen deden ook mee maar speelden vals bleek wat later. Ze wilden de Grieken wel een miljard lenen maar uitsluitend als daar een onderpand van 1000 miljoen tegenover zou staan. En – ik heb het voor u nagerekend – 1000 miljoen is precies 1 miljard. Flauw hč! “Als die stomme Finnen een onderpand willen dan moeten wij er ook een hebben!” riep Mark Rutte. “Een Grieks eiland!”

Ik heb me door een anonieme bron laten influisteren dat de Europese denktank ‘Onderpandeilanden’ voor elke geldschieter nu al een passend eiland gevonden heeft. Als straks de Grieken hun schuld niet terugbetalen – en dat gaan ze niet doen want als ze voldoende geld hadden hoefden ze het niet te lenen – wordt het Nederlands grondgebied uitgebreid met… Kreta! Ja, Kreta! Wat concreet betekent dat het Cherso – team straks gewoon een binnenlandse vlucht kan nemen om het stadje Chersonisos te gaan onderkotsen. Dat onze majesteit de Griekse taal en de Griekse beginselen snel onder de knie moet krijgen en dat de originele Feta van schapenmelk een oer-Hollandse kaas zal worden. Fantastisch,toch?

De strandtenthouders – die een verliesgevend rotseizoen achter de rug hebben – moeten zich net als alle projectontwikkelaars niet gelijk juichend rijk gaan rekenen. Simpelweg omdat – anders dan Mark Rutte blijkbaar denkt- elke vierkante centimeter Kreta al eigendom van iemand is. En niemand gaat daar van zijn bezit afgetrapt worden. Niemand! Want dat zou daar een soort van Palestijns probleem creėren. En 1 zo’n probleem is al meer dan genoeg!

Voor de werkgelegenheid is het krijgen van Kreta ronduit feestelijk nieuws. Het ministerie van financiėn gaat namelijk 12000 verse medewerkers aantrekken. In de hoop dat het er net voldoende zullen zijn om straks onze nieuwe overzeese landgenoten te bewegen belasting te gaan betalen.

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/qgcFuN

Column: Weercijfers

hadebe — Mon, 29 Aug 2011 18:07:10 +0000

Als gevolg van de gevolgen van een kleine misstap lig ik al een week op bed naar buiten te kijken. Het meest opvallende wat daar vanuit mijn perspectief is te aanschouwen? Het Weer! Gegeven de kwaliteit ervan kun je er maar beter naar kijken dan er in vertoeven – maar dit is strikt persoonlijk omdat ik nooit een groot liefhebber van gekleed zwemmen op de openbare weg ben geweest.
Omdat een mens ook wel eens wat anders wil zien dan regen, motregen en slagregens, kijk ik nu ook wel eens naar tv-programma’s waar ik anders nooit naar kijk. Wat mij daarbij het meest opviel is dat de voortschrijdende debilisering van de berichtgeving in het algemeen nu ook hard heeft toegeslagen tijdens het weerbericht. Het weer krijgt namelijk wat het voeger niet kreeg: een rapportcijfer! Dat kan een zes zijn, maar ook zo maar een 4. Of een negen. Hoewel ik alle vertrouwen heb in de onomkoopbaarheid van Piet Paulusma, Meteo – Consult en het KNMI vraag ik me toch af of aan deze dagelijkse rapportcijfers niet een zeker InHolland geurtje kleeft. Als het weer van morgen vandaag al een dikke 8 krijgt, hoeft er morgen tenslotte maar 1 onvoorzien hagelbuitje te langs komen en die dikke acht wordt in de praktijk een schamele 3 min. Het cijfer zegt dus niet niks, maar eigenlijk nog net iets minder dan dat. De willekeur wordt volstrekt absurd als iets als ‘het festivalweer’ een r
apportcijfer krijgt. Een 5 bijvoorbeeld omdat er een stevig windje dreigt op te steken. Er wordt dan vergeten dat precies datzelfde windje ook betekent dat ‘het zeilweer’ een negen verdient en dat ‘het spoorweer’ dankzij nog steeds diezelfde wind vooral niet meer dan een 2 moet krijgen. Omdat 1 enkel weggewaaid boomblaadje dat op de rails belandt het volledige treinverkeer nou eenmaal compleet kan lamleggen. Forse sneeuwval betekent als vanzelf een dikke onvoldoende voor ‘het fiets, het scooter en het automobielweer’, maar qua ‘sneeuwballengooiweer’ is het tegelijkertijd een vette 10! Nou ja, wat het weer betreft: het kan altijd vriezen of dooien! Wat voor de weerberichtgeving per definitie betekent dat het, cijfermatig gezien, altijd zo rond het nulpunt schommelt.

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/pOddtZ

Column: Het Doodsinstinct

hadebe — Wed, 24 Aug 2011 19:21:41 +0000

Er zijn een paar dingen op de wereld waar ik enorm in geïnteresseerd ben, maar u hoogstwaarschijnlijk in het geheel niet. Denk hierbij aan onderwerpen als; de ontwikkeling van het rechtsgevoel in het Chinese Rijk onder het bewind van de Kublai Khan; het gebruik van de nooit zuiver gestemde fagot in de popmuziek; en aan de versuikering van wat toch nog steeds ‘de zure bom’ heet. Ik sluit niet uit dat u op uw beurt geïnteresseerd bent in een paar dingen waar ik slechts met het mes op de keel een milliseconde aandacht aan zou willen besteden. Wat we dan toch gemeen hebben is dat we onze verschillende interesses voeden via het internet. Je kunt het onderwerp namelijk zo gek niet meer bedenken of er wordt in de hele wereld dankzij de sociale media over geblogt, getwittert en geanalyseerd.

In mijn vakantie las ik een historische thriller die Het Doodsinstinct heet en geschreven is door Jed Rubenfeld.
Op 16 september 1920 – en dat is echt gebeurd – werd midden op Wall Street in New York een bom van 600 kilo tot ontploffing gebracht. Massa’s doden, honderden gewonden en – ook al omdat het de eerste terroristische aanslag op Amerikaans grondgebied was – massale paniek! Gelardeerd met veel beschuldigende vingers richting pakweg alles en iedereen. In het boek achterhaalt de hoofdrolspeler wie de daders van de aanslag waren, maar dat komt uit de duim van de schrijver want in werkelijkheid zijn de daders nooit gevonden. Omdat ik er dankzij dit prachtboek plotseling een verse interesse bij had, deed ik wat u ook zou doen: ik ben op het internet gaan snuffelen. Daar werd me duidelijk dat er oneindig gespeculeerd werd en nog steeds wordt over de reden waarom die gruwelijk aanslag zou- kunnen- hebben- plaatsgevonden! Als voedingsbodem wordt onder andere het Mexicaans revolutionaire elan genoemd, maar ook de Europese anarchistische beginselen, het activisme binnen de socialistische vleugel van de vrouwenbeweging. En – daar ontkom je niet meer aan tegenwoordig – de Moslimbroederschap en het Vaticaan. Ik ben uiteindelijk van het internet helemaal niks wijzer geworden, behalve dat het opvallend is dat tot op de dag van vandaag niemand op het simpele idee kwam.. om te verwijzen naar Geert Wilders!

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/otVKO2