Click here to view the embedded video.

Het is een snikhete dag in juli. Midden op de plas dobbert een witte zeilboot. Aan boord zijn percussionist Angelo van den Burg en zijn vriendin Belinda, met als hun gasten de fotograaf en de journalist van Rond Reuma. We praten over muziek en over reuma. Want Angelo leeft niet alleen voor zijn muziek, maar noodgedwongen ook met reuma.

“Kijk” zegt Angelo halverwege het gesprek en houdt zijn handen op. “Vandaag heb ik ontstoken vingers, terwijl ik morgen moet spelen. Dan weet ik dat ik rustig moet blijven, niet moet gaan lopen stressen. Daarom ben ik zomers ook zoveel mogelijk op mijn boot. Omdat ik me daar goed kan ontspannen.”
Als percussionist werkt Angelo vooral met zijn handen. Elke slag, elke tik op de trommels en drums doet pijn wanneer de reuma opsteekt. “Ik ben ook bang geweest dat ik niet meer zou kunnen zeilen, omdat ik moeite kreeg met het draaien aan de lieren. Maar ik geef niet snel op en ben eens gaan rondkijken. Nu heb ik speciale lieren.”

Angelo, die zijn carrière als drummer begon, zat als vierjarig kind al achter de trommel en speelde later concerttrommel bij de fanfare waar zijn talent werd ontdekt. Geïnspireerd door zijn buurman Charlie Nederpelt, die dirigent was van het Vara’s dansorkest, ging hij naar het conservatorium. “Toen ik een jaar of 24 was leerde ik een stel Afrikanen kennen die op tournee waren en me mee vroegen als hun drummer. Zo ben ik in Afrika terechtgekomen, onder meer in Gambia, Senegal en Guinee-Bissau, de bakermat van de percussie. Er heerst daar een waanzinnige trommelcultuur. Alles wat ik van muziek wist, kon ik meteen weer vergeten. Ik leerde daar bijvoorbeeld poly-ritmisch spelen, dus met verschillende ritmestructuren door elkaar, dat is heel intensief voor een slagwerker. Die periode is van enorme invloed op mijn manier van spelen, ik ben toen ook van het drummen op percussie overgestapt.”

Verdriet
Een paar jaar daarna, hij werkte toen in een orkest in Duitsland, kreeg Angelo opeens dikke vingers en last van zijn schouders. De fysiotherapeut en iriscopist naar wie hij toe ging omdat hij dacht dat hij een blessure had, vertelde hem dat hij reuma had. “Ik raakte in paniek. Ging terug naar Nederland en nam een maand rust. Maar het ging niet over. Onderzoek bevestigde dat ik reumatoïde artritis (RA) had. Ik heb toen van alles geprobeerd, ook in het alternatieve circuit, maar het werd steeds erger. Uiteindelijk verwees de huisarts me door naar het Jan van Breemen Instituut. Daar trof ik een geweldige reumatoloog, en een psycholoog met wie ik een fantastische band kreeg. Aan haar heb ik heel veel gehad. Zij leerde me om met mijn gevoelens om te gaan en mijn verdriet een plek te geven. In die tijd ben ik ook, na twee jaar, weer gaan spelen. Dat was in het begin heel moeilijk, maar ik had mensen om me heen die me nooit in de steek hadden gelaten en die me ook toen weer steunden.”

Nu is Angelo vaste freelancer bij de groep BlØf, hij werkt mee aan hun cd’s en aan hun grote concerten, en van Henk Westbroek met wie hij pas nog op theatertour was. Maar je hoort hem bijvoorbeeld ook op de nieuwe cd van Willeke Alberti en op die van Kinderen voor Kinderen.

Jubileum
“Toen ik via via werd gevraagd mee te doen aan de tv-documentaire van het Nationaal Reumafonds heb ik daar eerst goed over nagedacht. De hele muziekwereld zou dan weten dat ik reuma heb. Maar ik heb toch ja gezegd. Ik ben niet zielig, ik ben wie ik ben, mèt een fysiek probleem. Hopelijk kan ik andere reumapatiënten zo aanmoedigen het niet op te geven.
Soms zeggen mensen ‘ik zie niks aan je’of ‘het valt toch allemaal wel mee’. Zij zien niet hoeveel moeite het kost. Dat wil ik ook niet rondbazuinen, maar ik vind deze reacties toch heel vervelend. Door dit alles ben ik wel anders gaan spelen, veel intenser. Soms kan ik heel verdrietig zijn, maar ik ervaar ook veel levensvreugde. Ik kom nog steeds bij de psycholoog. Belinda gaat ook mee omdat ze mij beter wil begrijpen, zo kunnen we elkaar goed steunen.”

Angelo gaat nog meer bijdragen leveren aan het jubileum. Hij geeft tijdens het Jubileumcongres op 26 september een percussieworkshop samen met de Braziliaan Alaor Soares en bij de tv-actieavond op 31 oktober kondigt hij de muzikale gasten aan en maakt hij samen met hen muziek.

bron: Reumafonds, september 2001