bron: Algemeen Dagblad, 9 september 1996

Gijzelaar.
Hoogste notering in de hitparade nummer 28 op 18-8-82.

‘Ik ben een gijzelaar van mijn stemmingen. Als ik een slechte nacht heb gehad -en ik heb een kind, dus er zitten nogal wat slechte tussen- is dat de volgende dag aan mijn programma te merken. Gisteren bijvoorbeeld is op het schoolplein van mijn dochtertje iemand doodgeschoten. Al heeft ze de executie dan niet gezien, dat kind is helemaal overstuur. Er loopt een traumateam rond op school. Kortom, het is nogal wat. Zij slaapt slecht, dus slaap ik slecht. Het is niet goed, ik weet het, maar zoiets hoor je bij mij terug in de uitzending. Vanmiddag hadden mijn grapjes opeens allemaal met de dood te maken. Ik kan mijn stemmingen niet onderdrukken, kan niet zeggen: Henk nu ben je in de lucht, dus even twee uur leuk doen. Mijn stemmingen blijven me achtervolgen, houden me in hun macht. Daar staat tegenover dat ik me met het klimmen der jaren, in tegenstelling tot de massa, steeds minder een gijzelaar voel van het leven. Het is zelfs omgekeerd. Tot mijn 28e leefde ik samen met mijn vriendin van één studiebeurs. Ik voelde me destijds gegijzeld door geldgebrek. Twee jaar terug pas -ik ben was toen al 42-realiseerde ik me dat ik voor het eerst van mijn leven geen gijzelaar meer was van mijn baantjes en het daarbij horende salaris. Ik heb in mijn leven heel veel dingen gedaan die ik helemaal niet leuk vond, schreef liedjes voor mensen die ik niet eens mocht, domweg omdat ik eten en de huur moest betalen.
Dat hoeft allemaal niet meer, ik ben financieel onafhankelijk. Mijn laatste cd, die alweer jaar terug verscheen, heb ik om die reden ook Vrij genoemd. Een hele oubollige titel natuurlijk, maar het verwoordde wel mijn gevoel. Ik hoef niks meer te doen, wat ik niet leuk vind. Als ik morgen geen zin meer heb om radio te maken, stop ik. Het zou alleen betekenen dat ik niet meer naar Amerika op vakantie kan, maar naar de Ardennen. Lijkt me ook leuk. Mijn eisen in het leven zijn niet zo hoog. Ik hoef geen Ferrari voor de deur en meer dan één biefstuk kan ik per dag ook niet op. Mijn enige kostbare hobby is dat ik alleen de duurste whisky’s drink’

Vriendschap (is een illusie).
Hoogste notering in de hitparade nummer 4 op 5-2-83.

‘Ik hecht erg aan vriendschap, koester mijn vrienden. Maar mensen die mij besodemieteren, daar wordt door mij de vriendschap direct mee verbroken en nooit meer goed gemaakt. Je kunt best eens iemand pijn doen of je vergissen.
Dat overkomt mij elke dag, want ik heb nogal een grote bek. Maar als je mensen vertrouwt en daar geheimen mee deelt, moet dat door de andere kant gehonoreerd worden. Dus praat ik met de helft van de journalisten in Nederland niet meer.
Ze staan allemaal op de zwarte lijst, die lui die dingen over me hebben geschreven die niet waar zijn. Ik ben een paar keer opgelicht in mijn leven. Ooit pak ik ze terug, want ik ben uitermate rancuneus. Ik maak geen geintje, dat doe ik echt. Ze komen allemaal aan de beurt. W.F. Hermans zei al: als je een slecht geheugen heb, moet je zorgen voor een goed archief. Dus heb ik geen mapje maar hele ordners vol met informatie over mijn vijanden. Die uit de kluiten gewassen mislukkeling die bij Sport 7 de Tafel van 7 deed bijvoorbeeld schreef allerlei onaangename suggestieve stukken over me ten tijde van Het Goede Doel. Hij mag me best een lul vinden, maar wat hij schreef sloeg nergens op. Van zo iemand licht ik dus de doopceel om te kijken hoe ik die frustraat in de toekomst kan aanpakken. Wie zonder zonder zonde is, werpe de eerste steen; maar ik probeer eerlijk te zijn en licht mensen niet bewust op. We willen toch allemaal normaal behandeld worden? Dat geldt naar mijn smaak ook voor normale omgangsvormen. Maar tegenwoordig ben je al een reactionaire ouwe lul als je niet de hele dag FUCK YOU! roept.

Jazeker, ik koester mijn vijanden. Want voor mijn vrienden hoef ik mijn best niet te doen. Hoewel, dat laatste valt wel mee. Het is niet zo dat iedereen mijn vriend wil zijn om wat ik doe. En al was het wel zo, dan zou ik daar niet over zeuren. Ik heb iets tegen bekende Nederlanders die klagen over hun bekendheid. Eerst doen ze er alles voor -maken liedjes, gaan met hun smoel op tv, laten hun schaamlippen zien in de playboy- en vervolgens lopen ze te zeuren dat ze niet meer over straat kunnen. Stelletje hypocrieten. Bovendien, Nederland is heel beschaafd. Wie je ook bent, je kunt hier gewoon in een café zitten. Hooguit is er eens iemand die een handtekening wil of meldt dat-ie je een grote zak vindt. Dan roep ik: Neem een biertje van me, en dan is dat probleem ook weer opgelost. Ik heb het ook nooit als lastig ervaren als een fraaie jongedame met me op de foto wil. Daar mag ik niet over mekkeren want zo knap ben ik niet, zoals de foto bij dit artikel illustreert.’

Alles geprobeerd.
Hoogste notering in de hitparade nummer 25 op 5-7-86.

‘Ik ben glazenwasser geweest, bibliothecaris, fruitweger, werkloos -2,5 jaar liefst, dat was niks- dus wat baantjes betreft heb ik van alles geprobeerd met als gevolg dat ik m’n talenten misschien wat versnipper. Voorts is er geen merk drank, geen model vrouw of ik heb er aan gezeten. Op heroïne na heb ik elke drug wel een keer getest. Maar wat ik vooral mijn hele leven geprobeerd is mijn verleden te verbergen. Ik zal je een nieuwtje vertellen: Oorspronkelijk heet ik geen Westbroek. Ik ben geadopteerd, maar heb dat altijd zorgvuldig verborgen gehouden uit angst dat roddelbladen als de
Story en Privé zouden gaan speuren naar mijn echte moeder. Mijn natuurlijke moeder is de zuster van de vrouw door wie ik ben opgevoed. Zij was een ontzettend leuk mens, maar genoot op erotisch gebied nogal zeer van het leven. In haar tijd ging dat nog niet zonder ongelukken en één daarvan was ik.

Ik heb dit nooit eerder verteld maar ze is nu overleden, dus de roddelpers kan haar niet meer lastig vallen. Ik heb me voortdurend zorgen gemaakt dat mijn geheim ontdekt zou worden, maar nu hoef ik het niet langer verborgen te houden.
Schrijf het gerust op, maar meld wel dat ik het je discreet heb verteld, dus zonder ermee te koketteren. Ik ben geen Karin Bloemen, die toen incest erg in was, er ook opeens aan had geleden. Als het al waar is, had ze dat in een net
interview in Opzij moeten melden; in plaats van snel de roddelpagina van de Telegraaf te bellen om zo je eigen leed te gelde te maken’

Nooduitgang.
Hoogste notering in de hitparade nummer 25 op 6-6-87.

‘Ik heb héél vaak willen vluchten. Toen we met Het Goede Doel begonnen, waren we alledrie al tegen de 30 en hadden we een mooie toekomst voor ons. Ik ben socioloog, had als wetenschapper een keurige betrekking en opeens ben je dan
beroemd door een liedje. Het was een vervelende ervaring, want ik had geen idee hoe je moest omgaan met faam. Er zijn mensen -de Gordons onder ons- die geen feestje laten schieten en overal met hun snufferd vooraan staan, omdat ze dan op een personeelsavond weer 50 piek meer kunnen vragen. Ik dacht: dat hoort zeker. Dus hobbel je maar mee
naar de galapremières, je verschijnt op de verjaardag van André van Duin en je wordt vervolgens opgebeld met de vraag wat jij nou vindt van het probleem van oorlog en vrede. Dat allemaal omdat je toevallig een leuk liedje hebt gemaakt.
Ik moest opeens ook alle collega’s leuk vinden, maar ook weer niet tè want dan ben je weer een slijmerd. In elke kroeg wilden vijf vrouwen met me naar bed, niet om wie ik was maar omdat ze de volgende dag tegen vriendinnen wilden
zeggen: je raadt nooit wie ik gisteren heb gepijpt. Voor je het weet laat je je leven leiden door wat de buitenwereld van je verwacht. En geloof me: dat maakt intens ongelukkig. Ik begon al snel vluchtgedrag te vertonen, was voortdurend op zoek naar de nooduitgang. Ik werd onbehoorlijk tegen mensen, lomp zonder dat daar enige aanleiding voor was. Zelfs mijn vriendin vond me een etterbak. Toen ben ik gekapt. Naar societyfeestjes ga ik niet meer, interviews geef ik alleen nog aan fatsoenlijke media. Sindsdien ben ik weer een aardiger mens. Het leven na die toptijd is vele malen leuker.’

België.
Hoogste notering in de hitparade nummer 4 op 11-12-82.

‘De tekst van dit liedje kwam er op neer dat elk land ter wereld klote is om in te leven, behalve België omdat daar nooit iets gebeurt. Tsja, dat is 15 jaar later niet echt overeind te houden met de Dutroux-affaire. Ik ben een principieel tegenstander van de doodstraf en lange gevangenisstraffen, omdat ik meen dat iedereen de kans moet krijgen zijn leven te beteren. Maar had hij aan mijn dochter gezeten, dan had ik toch 220 volt op zijn kloten gezet. Dat zal wel een half fascistoïde gedachte van me zijn, maar dat moet dan maar. We hebben het hier over onmenselijke mensen en het is de vraag of je die met menselijke maten moet meten. Ik vind het totaal iets anders dan wanneer je in een vlaag van woede of uit blinde jaloezie iemand vermoord. Het gaat in de zaak Dutroux om tuig van de richel.

België, tsja.. we kunnen er beter over ophouden. Aan de andere kant: ik drink nog steeds met veel plezier een goeie bak Belgisch bier.’

bron: Algemeen Dagblad, Raymond Salomon, 27 januari 1997

UTRECHT (ANP) - Het Utrechts Nieuwsblad is geenszins van plan een door haar columnist Henk Westbroek gewraakte passage in een hoofdredactioneel schrijven te rectificeren. Dat bleek vrijdag bij de rechtbank in Utrecht. De zanger, presentator en café‚-uitbater eiste daar een rectificatie omdat hij zich ernstig in zijn naam en eer aangetast voelt.

De ruzie tussen de krant en de columnist begon op 7 september. Het UN weigerde een column af te drukken omdat Westbroek ,,tegen eerdere afspraken in” de krantenkolommen gebruikte voor het uitvechten van een persoonlijke vete. De hoofdredactie liet dat de lezers weten in een commentaar.

In de gewraakte column drijft de presentator de spot met de gang van zaken rond het cultuurpaleis/café‚ Winkel van Sinkel. Volgens Westbroek heeft de gemeente onrechtmatig 1,3 miljoen gulden subsidie in het deels commercieel uitgebate pand gestopt, waar eigenaar K. Eyrond flink van zou hebben geprofiteerd.

Uitgeverij Wegener turfde dat Westbroek van de in totaal honderdvijftig columns elf maal ,,op harde wijze” over Eyrond (,,bloemschikker, huisjesmelker, kunstclown”) had bericht. Voor dat soort op de man gespeelde uitlatingen wil het UN zich niet langer lenen, zei advocate mr. M. Cools.

Zij vond de door Westbroek ingestelde procedure daarbij nogal kinderachtig. ,,Jarenlang heeft hij zijn pen in vitriool kunnen dopen. Thans wordt hij zelf kritisch tegen het licht gehouden en volgt onmiddelijk een eis tot rectificatie.”

Dat de zanger in de media had gezegd dat het UN de braafste krant van Nederland was en censuur pleegde, deed de zaak daarbij geen goed. Bovendien bevatte het hoofdredactionele bericht een mening, een waardeoordeel, en komt daarom niet in aanmerking voor rectificatie, betoogde Cools.

,,Voor 290 gulden per uur zegt u dat ik een heel slecht mens ben”, antwoordde Westbroek. ,,Waarschijnlijk bent u door Ren‚ Diekstra geadviseerd mij af te schilderen als een geesteszieke die nog maar over een ding kan schrijven. Maar ik heb zelden moeilijkheden gehad met de krant. Het UN was mijn vriend.”

Op 31 oktober beslist de rechtbank of Westbroek nog eenmaal, waarschijnlijk voor het laatst, op de voorpagina van het Utrechts Nieuwsblad verschijnt.

bron: Daily News, 20 oktober 1997

Aan een tafel in zijn Utrechtse café Stairway to Heaven spreekt de voormalige zanger van Het Goede Doel, radiopresentator, politicus en eigenaar van 3 cafés over een onderwerp waarvan hij ook de schaduwkant kent. ‘Op mijn 22ste was ik alcoholist. Door familieomstandigheden greep ik naar de fles. ’s Morgens trilden mijn handen als een gek. Om toch te kunnen drinken, sloeg ik een zakdoek om mijn nek en bond hem aan mijn rechterpols. Met de linkerhand
trol ik aan de andere kant van de doek, zodat ik de hand met glas zonder bibberen naar mijn mond kon brengen.’

Denk niet dat Westbroek nu strijdt tegen alcoholgebruik. ‘Drank is een geweldige inspiratiebron. Ik heb mijn mooiste liedjes onder invloed geschreven. ‘Vriendschap’ maakte ik toen ik dronken was. ‘Alles kan een mens gelukkig maken’ voor René Froger heb ik geschreven toen ik helemaal lam was.’

De nieuwe alcoholcampagne met de slagzin ‘Ben jij sterker dan drank?’ vindt Westbroek lachwekkend. Volgens hem begrijpen de makers er niets van. Door met een opgeheven vingertje op de gevaren van te veel drinken te wijzen, bereik
je het tegenovergestelde. Op die manier maak je drinken extra spannend. ‘Als ik een campagne mocht maken, dan ging die over de invloed van drank op je seksleven. Als je te veel drinkt, kun je hem niet overeind krijgen. Dat zou ik laten zien. Of een bezopen type dat al kotsend een meisje probeert te versieren. Dan pas maak je duidelijk dat te veel drinken helemaal niet stoer is.’

Jongeren van de alcohol af proberen te houden is zinloos, vindt de vader van een achtjarige dochter. ‘Ik heb haar weleens een slokje wijn gegeven. Ze vindt het alleen niet lekker, maar zo gauw ze het wil mag ze het van mij drinken. Met sigaretten heb ik hetzelfde gedaan. Ze wilde zo graag eens inhaleren. Ik had het beter niet kunnen toestaan, want ze vond het zo smerig dat ik nu nergens meer in huis een sigaret mag opsteken. En dat is zwaar voor een kettingroker als.’

Stairway, dat zich profileert als rock-café, is niet bepaald een ruige tent. Uit de speakers klinken even na negen uur The Cure, The Police en de iets eigentijdsere Nada Surf en Kula Shaker. De gemiddelde leeftijd ligt op zaterdagavond rond de 20 jaar. ‘Op zaterdag is het kinderavond’, zegt Westbroek.

Een paar tafeltjes verderop zitten vijf jongens die op het oog niet ouder zijn dan 14 jaar. Westbroek staat op om te kijken wat ze drinken. Op tafel staan lege bierglazen. ‘Ik zie ook cola hoor’, probeert de kroegbaas die weet dat hij onder 16 niet mag tappen. De Utrechtse politie maakt sinds enkele weken jacht op drinkende pubers die worden volgegoten door alleen aan hun omzet denkende café-bazen.

In café de Karseboom, dat vooral populair is onder middelbare scholieren, zijn pottenkijkers niet gewenst. De geblokte portier kijkt nieuwkomers uitdagend aan voordat hij de weg vrijmaakt. Fotograferen? Komt niets van in, want de politie kon weleens een verkeerd beeld krijgen. Het deurbeleid van de kroeg is verscherpt om problemen te voorkomen.

De ‘veertienjarige’ in Stairway blijken toch zestien te zijn. Ze zijn voor-bereid op controle van hun leeftijd en wapperen met allerlei pasjes om dat aan te tonen. Westbroek, lachend: ‘Volgens mij zijn ze vervalst.’ Het zijn keurige leerlingen van het christelijk gymnasium in de Domstad. Ze zijn een beetje verlegen van alle aandacht. ‘Ik houd het vanavond een beetje rustig’, zegt Pieter, de kleinste van het stel, stoer. De vijf weten precies waar de nieuwe anti-alcoholcampagne overgaat. Ook Andries, Bart en Michel houden hun alcoholgebruik binnen de perken. Een, twee biertjes op een avond, dat is het
wel. Alleen Dennis gaat prat op een flinke slok. ‘Ik ben weleens dronken, en op school noemen ze me een zuiplap.’ Michel drinkt eigenlijk nooit. ‘Een keer in de twee maanden een biertje. Het is veel leuker om nuchter te zijn en andere mensen zat zien worden.’

De vijf blijken niet helemaal representatief voor het alcoholgebruik onder jongeren. Uit een recent onderzoek van het Trimbos Instituut blijkt dat 78 procent van de jongeren tussen 12 en 18 jaar in het weekend drinkt. Driekwart van hen houdt het bij vier glazen op een avond. Twaalf procent drinkt meer dan acht glazen. Onder jongens is bier het populairst. Meisjes
drinken naast bier vooral likeur en alcoholhoudende mixdrankjes.

Vooral deze laatste soort maakt meer kapot dan de jeugdhulpverlening lief is. De drankjes ogen onschuldig en verleiden de jeugd met tekenfilmachtige namen. Zoals Cactus Jack (tequilla met citrusvrucht), Dicker Hund (wodka met vijgen)
en Coco Loco (rum met ananas). Alle goed voor een slordige 20 procent alcohol. Vooral 14-jarige kopen de drinkjes in de supermarkt, waar ze regelmatig tussen de frisdranken staan.

Walgelijk, vindt Westbroek zulke verkoopmethoden. ‘Het is kwalijk alcohol te verbergen achter allerlei limonades. Je moet wel weten wat je koopt. Ik verkoop die rotzooi niet. Een kroegbaas heeft er niets aan als mensen dronken worden. Dronkelappen worden vervelend en gaan in borsten knijpen. Ze jagen klanten weg. ‘Daarom moeten ze ook die vrijgezellenavonden verbieden. Mensen die met nepborsten op naar binnen komen, hebben met elkaar afgesproken
stomlazerus te worden. Die verteren misschien 100 gulden, maar jagen voor 500 gulden aan klanten de deur uit.’

Gelukkig zijn er altijd nog die anti-alcoholcampagnes. Westbroek: ‘Hoe krampachtiger de overheid met alcohol omgaat, des te hoger mijn omzet zal stijgen.’ Te veel drinken leer je vanzelf af, beweert hij, terwijl hij zijn vierde jenever achterover slaat. ‘Je wordt duizelig en misselijk en hebt een enorme kater. Dat vindt niemand leuk. Zo ben ik al jaren niet meer dronken geweest, omdat ik weet dat ik er niet tegen kan.’

bron: Algemeen Dagblad, Arjan Paans en Kees Wessels, 27 oktober 1997

‘Wat is waar’ met Henk Westbroek om te ontdekking wat hij eigenlijk is.

Stelling 1: Politiek is leuk
‘Dat is het ook. En is het niet alleen leuk. Het is ook belangrijk. En ik ben sinds kort zelf lijsttrekker van de politieke partij ‘Leefbaar Utrecht’. (Dat geklas wat de mensen trouwens op de achtergrond horen is mijn dochter, die
vandaag even meemocht, want mijn liefje is jarig en we gaan zo even een kadootje kopen en nu ga ik even iets educatiefs doen: Als je nou potdorie niet ophoudt met lawaai maken dan krijg je een narcose-beuk.). Uh de luisteraars horen dat ik heel hard kan zijn, en dat moet je in de politiek ook wel eens zijn geloof ik. Nee, politiek is heel leuk, vooral zoals je het als ik op  lokaal niveau doet, ik ben lijsttrekker van ‘Leefbaar Utrecht’, een partij,  dat wil zeggen ik ben niet zo’n wat bekendere Nederlander die kom ik zet m’n naam ook op een lijstje, ik werk me er suf voor. En het leuke ervan is, dat je
dan met politici in aanraking komt. En moet je eerlijk zeggen, ik heb meer respect voor hoeren. Ja, want die suggereren genegenheid tegen betaling en politici suggeren genegenheid terwijl ze niet eens… nou, ook tegen betaling, nu ik erover nadenk. Door de bank genomen op lokaal niveau is het leuk door een zekere vorm van weerzienwekkendheid.’

Stelling 2: Ik ben eigenlijk te oud voor Radio 3
‘Nou, dat begint een eind waar te worden, dat is zo. Nou kijk, het oud zijn heeft z’n voor- en z’n nadelen. Op de eerste plaats, het nadeel dat je wellicht niet meer midden in de muzikale tijd van nu staat. Aan de andere kant heb je  al een hoop meegemaakt. Kijk, ik weet wie de Beatles waren en wie Elvis Presley was. Die kleine details. En als je twintig bent, dan denk je: goh, de beatles. Goh, de Rolling Stones. Bestaan die al 25 jaar? Toen was jij nog maar een vaag  idee in het pijpleidingje van je vader tenslotte. Je achtergrond is wat  zwaarder, gewoon omdat die wat langer geduurt heeft. Het nadeel is wel dat je  misschien wat weinig oog hebt voor wat er tegenwoordig gemaakt wordt. Ikzelf  heb daar de concequentie uit getrokken, hoewel ik zelf ook nog actief muzikant ben en ik hoop de zaak goed bij te houden, dat ik over anderhalf jaar definitief weg ga bij radio 3, dan ben ik 47 jaar en vind ik het mooi geweest. En dan moet een ander jong jochie het maar eens doen en dan hoop ik dat hij een even goede smaak heeft als ik. Haha, wat een ijdele rot-opmerking.’

Stelling 3: Ik zal nooit meer met Henk Temming samenwerken
‘Ja, anders dan de meeste andere politici die zeggen ‘Je mag nooit nooit zeggen’, zeg ik weleens nooit. Dus over mijn lijk, ik zal dat nooit meer doen. Dat is een gepasseerd station, ik kan je er ook wel een reden voor geven. Wij waren vroeger partners, wij zijn gescheiden. En dan zeg mensen weleens: (Chris! Als je nu je mond niet houdt! Dames en heren, sorry. Hier is je hoofd, hier is de tafel. (harde klappen op tafel). Zo, Chris, jaa.. nee. Ik heb je gewaarschuwd dat er een narcose-beuk zou aankomen. Lana, bel jij even de ziekenwagen voor  m’n dochter?) Nu ben ik helemaal de kluts kwijt. Je hebt een partnership en je bent gescheiden. Dan zijn er mensen die zeggen ‘Ah joh, jullie maken van die
mooie liedjes samen.’. Dat kan wel waar zijn, maar stel nou dat wij getrouwd  waren en dat, om welke reden dan ook, onze relatie stuk zou lopen en wij zouden scheiden. Dan komt er iemand naar je toe en die zegt: ‘Jullie hebben van die
mooie kinderen gemaakt samen, weet je wat, waarom gaan jullie weer niet samenwonen, trouwen, omdat je nog een paar van die mooie kinderen kan maken?’ Dat zou toch waanzin zijn? Wij zijn uit elkaar en met Henk gaat het uitstekend,
met mij gaat het uitstekend. Ik hoop ook dat het hem z’n leven lang uitstekend blijft gaan, want ik vind het diep in m’n hart best een lieve jongen. Maar het is op, dat moet je nooit meer opnieuw willen opstarten.’

bron: Radio 3, 20 januari 1998