Henk Westbroek & consorten » column

‘Henk Westbroek heeft kind verwekt op Kreta’ (De Telegraaf)

hadebe — Wed, 16 Jul 2008 16:50:46 +0000

AMSTERDAM – Een onbekende vrouw beweert dat ze een kind heeft van Henk Westbroek. De zanger zou een paar jaar geleden seks met haar hebben gehad in een hotel op het Griekse eiland Kreta.

Westbroek kreeg onlangs een aangetekende brief van een advocatenkantoor waarin hij wordt verzocht het kind te erkennen. “Soms is het nieuws dat de post brengt verrassender dan al het nieuws in alle kranten van die dag”, schrijft Henk woensdag in zijn column in dagblad De Pers.

De zanger nam meteen contact op met het advocatenkantoor en kreeg te horen dat het kind in juli verwekt zou zijn in een hotel op Kreta. “Maar ik ben daar nog nooit geweest”, aldus de 56-jarige Westbroek. “Ik was die maand met mijn vriendin en dochter in Canada!”

De artiest heeft samen met Julia een dochter: de 19-jarige Chris. Van het advocatenkantoor heeft hij al enige tijd niets meer gehoord…

Bron: De Telegraaf – link

Lees ook de column die als basis diende van dit nieuwsbericht

Column: Kreta

hadebe — Wed, 16 Jul 2008 16:47:15 +0000

Een paar jaar geleden ontving ik een briefje in de bus waarop stond dat ik een aangetekend schrijven op het postkantoor kon ophalen. Dat het een aangetekende brief van een advocatenkantoor was, werd me pas duidelijk nadat ik een uurtje op het postkantoor in de rij gestaan had. Dat ik een uur in de rij moest staan was de gecombineerde schuld van mij en de posterijen. Ik was zelf zo stom om precies in lunchtijd een nummertje te gaan trekken, en de rij was driedubbel lang omdat het management van de post de twee andere postkantoren in de buurt had gesloten. Omdat het stortregende ging ik met de auto, wat ik trouwens bij droog weer niet nagelaten zou hebben omdat mijn fiets die morgen gejat was. In de auto las ik in juristenjargon, dat ik het jaar ervoor een kind verwekt had, dat de moeder van ons kind geen enkele behoefte aan contact met me had, en dat ik het vaderschap van die kleine onmiddellijk moest erkennen. Soms is het nieuws dat de post brengt verrassender dan al het nieuws in alle kranten van die dag.

Ik belde de advocaat die de brief schreef met de vraag of het een jongen of een meisje was. Ook mijn tweede nakomeling bleek een meisje te zijn. ” Waar en wanneer ongeveer is de kleine verwekt,” vroeg ik. Dat bleek hoogstwaarschijnlijk na afloop van een “ Griekse Avond ” in een hotel op Kreta geweest te zijn. Maar een paar dagen ervoor of erna wilde de moeder ook niet uitsluiten. ” Maar ik ben nog nooit van mijn leven op Kreta geweest,” zei ik. De jurist informeerde me dat ik dan blijkbaar vergeten was dat ik er de maand juli van het voorafgaande jaar een paar weken had lopen feesten en beesten.” Maar die hele maand juli was ik met mijn eigen vrouw en dochter Canada!” wierp ik tegen. “ Behalve als u gelooft dat op hetzelfde moment aan de ene en aan de andere kant van de wereld kan zijn, slaat uw eis tot vaderschapserkenning nergens op. Ik vermoed eerlijk gezegd dat, eh ..” ” Dat een soort van dubbelganger? ..” vulde de jurist aan. Ik heb nooit meer wat van hem gehoord.

Vanmorgen zag ik op het station iemand die sprekend op me leek. Hij vroeg me in het voorbijlopen: ” waar ga jij dit jaar op vakantie heen? ”

Groet,

Henk

Column: Stinkbommen

hadebe — Wed, 31 Oct 2007 13:38:38 +0000

Vroeger is een vrij ruim begrip. In dit geval wil ik tien jaar geleden zo noemen. En me afvragen of het vroeger nou beter was dan nu. Volgens mijn geheugen luidt het antwoord: enigszins ja, en ook een beetje, nee. Het algemene klimaat was vanzelfsprekend vroeger beter, omdat het er frisser aan toe was dan het nu volgens de alarmerende berichten schijnt te zijn . Maar het klimaat in taxi’s is er sinds vroeger schrikbarend op achteruit gehold. Je kunt geen taxi instappen of aan het achteruitkijkspiegeltje hangt een dingetje dat zijn best doet om op een dennenboompje te lijken. Behalve dat de gelijkenis uitsluitend te zien is door mensen met een extreem ontwikkeld associatief vermogen, stinken die dingen gruwelijk. En niet eens naar dennenbomen. Meer naar iets dat ruikt naar een combinatie van gewichthefferzweet en junkenkots. Om tegenwoordig in zo’n taxi van een bewust aangebrachte stinkbom te mogen genieten moet je beduidend meer geld neertellen dan vroeger. Toen je in het ergste geval de geur van zuur bier, zware shag en eerlijk zweet rook. Soms hebben taxichauffeurs geen hangende geurbom, maar een staande. Dat is dan een ergens op het dashboard geplakt flesje ter grootte van een kleutervuist. En in de vorm van een gehalveerde ui. Dat ding verspreidt een lucht die een kleuter op een uiendieet nog niet bij elkaar kan schijten. Je stapt een taxi in, je gaat over je nek, je vraagt aan de chauffeur waar die penetrante walm vandaan komt die zich spontaan aan je blote lichaamsdelen hecht. Hij zegt, denkend dat je een ironie verstopt complimentje maakt : ” Vroeger roken taxi’s inderdaad lang niet zo lekker, maar dit doen we tegenwoordig in de taxiwereld zowat allemaal als dienstbetoon aan onze klanten; een heerlijke luchtverfrisser in de auto! ” Dat het vergeleken met vroeger kommer en kwel in de taxibranche is, komt niet omdat taxiritten onbeschoft veel duurder geworden zijn. Ook niet omdat je in de grote stad een gerede kans loopt een chauffeur te treffen die je uit 8 opgevoerde boxen laat meegenieten van het repertoire van een artiest waar je nooit aan toe zult komen, zolang je nog niet aan het dementeren bent. Alleen vanwege het stinkende binnenklimaat in deze tak van openbaar vervoer staan taxi’s steeds vaker stil. Zelfs als je van dronkenschap niet meer op je benen kunt staan, loop je tenslotte nog liever dan in te stappen. Ban de Bom!

Groet,

Henk

Column: Wie is de Bob?

hadebe — Tue, 23 Oct 2007 13:38:38 +0000

Bob Dylan heeft nog nooit 1 slecht liedje geschreven. Dat hij er ook meer dan honderd schreef die ik liever niet hoor staat daar los van. Veel van zijn liedjes vind ik niet zo goed omdat de tekst me niet aanspreekt of de melodie me niet bevalt. Dat ik er toevallig niet warm voor loop is vanzelfsprekend geen verstandige reden om een liedje slecht te vinden. Dat jij of ik bijvoorbeeld ongelovig zijn is tenslotte geen grond om de teksten waarin Bob zijn liefde voor God etaleert minder goed te vinden dan die waarin hij wat minder goddelijk geïnspireerd werkt: God of geen God, het rijmt altijd vlekkeloos! Dat we sommige van zijn melodieën niet onthouden kunnen of dat liever niet willen, is ook zonder betekenis. Zijn deuntjes zijn namelijk nooit slordig in elkaar geflanst en er zit altijd wel ergens een knappe vondst in. Zoals gezegd, Bob Dylan schrijft geen slechte liedjes! Alleen met enige regelmaat liedjes die we niet leuk vinden.

Kortzichtige popcritici hebben de gewoonte om over alles wat ze zelf niet mooi vinden te beweren dat het slecht is. Omdat ik in de vorige zin terloops suggereerde dat 9 van de 10 geharde Bob Dylan recensenten kortzichtig zijn, wil ik dat relativeren door te zeggen dat ze ook wel eens gelijk hebben. Maar zelden als het over Bob Dylan gaat vanzelfsprekend. Behalve dat de meeste liedjes van Bob Dylan beter zijn dan zijn meeste optredens hij is namelijk al jaren onafgebroken op tournee en daar is zijn stem niet beter van geworden- is Bob niet iemand die graag handtekeningen uitdeelt. Ik spreek uit eigen ervaring. En die van de drie bovenbazen van zijn platenmaatschappij die naast me stonden en net als ik ook off konden fucken. Interviews geeft Bob spaarzaam en als hij er al een geeft weet hij het zelden op te brengen er eens even goed voor te gaan zitten. Je wordt er meestal niet veel wijzer van, bedoel ik. Hoewel ik moeiteloos een paar artiesten kan noemen die ik hoger waardeer – Elvis, Mozart, John Lennon, is er niet één waar ik zo’n zwak voor heb als voor Dylan.

Daarom werd ik pissig toen van de week een diskjockey zei dat de nieuwste wereldhit van Bob eigenlijk een bar slecht liedje was dat uitsluitend dankzij de remix een meesterwerkje werd. Dove lul, dacht ik, Bob heeft nog nooit 1 slecht liedje geschreven.

Groet,

Henk

Column: Kostelijk

hadebe — Wed, 17 Oct 2007 13:37:13 +0000

Je moet er niet aan denken, maar ik doe toch maar even. Als over een paar maanden mevrouw Hirsi Ali met kogels doorzeefd zou worden, breken er voor Pauw & Witteman mooie kijkcijfertijden aan. Ik hoor het Witteman al vragen: ‘U vond in de Tweede Kamer beveiliging te duur, denkt u daar eigenlijk nog steeds zo over ?’ Na een gestotterd antwoord vol krokodillentranen en gemeenplaatsen zie ik Pauw vervolgens met zijn gemeenste lachje terloops vragen: ‘Durft u het zelf onder deze omstandigheden aan om straks zonder rijkslijfwachten de begrafenis van mevrouw Ali bij te wonen?’ Alleen Femke Halsema zal niet liegen als ze dan durft te zeggen dat aan haar handen geen druppel bloed kleeft. Wat ze trouwens beter onuitgesproken kan laten als in haar carrièreplanning is opgenomen dat ze ooit burgemeester wil worden van een gemeente met meer dan 666 inwoners.

Mevrouw Halsema lijkt me niet het type om na een moord gelijk politieke zelfmoord te plegen, en dat zou best ook eens kunnen komen omdat ze geen leger communicatieadviseurs kan betalen. Wat die gestudeerde jongens en meisjes adviseren daar kan ik soms met mijn verstand niet helemaal bij. Nadat de nieuwe burgemeester van het stadje waarin ik woon bijvoorbeeld vorige week in een interview met droge ogen beweerde dat geen hond op hem was gaan stemmen omdat ze allemaal eenvoudigweg wilden dat hij zonder gekozen te worden gelijk de troon kon bestijgen, dacht ik een uit carrièregeilheid geboren gelegenheidsargument te horen. Die krijgt van alle meer dan honderd communicatieadviseurs die op de loonlijst van de gemeente Utrecht staan straks flink op zijn donder, dacht ik. Als je communicatiekunde gestudeerd hebt moet je volgens mij namelijk kunnen bedenken dat de ruim honderdduizend stemgerechtigden die van dat recht geen gebruik wilden maken, zich door deze uitspraak zwaar geïnfantiliseerd kunnen voelen. Maar dat beseften die communicatieadviseurs blijkbaar niet, want ze sleepten de verse utrechtse burgemeester naar een stuk of tien andere interviews toe om hem hetzelfde riedeltje af te laten draaien. Om te voorkomen dat mijn burgemeester straks zo intens gehaat wordt dat de noodzaak ontstaat om hem door dure lijfwachten omringd zijn werk te laten doen, belde ik een communicatieadviseur van hem op. Niet thuis! Het kwaad is toch al geschied, dacht ik toen. En anders dan mevrouw Ali hoeft mijn burgemeester zich tenslotte geen moment zorgen te maken om de kosten van zijn beveiliging.

Groet,

Henk

Column: Beeldenstorm.

hadebe — Tue, 09 Oct 2007 13:35:44 +0000

Vanmorgen was mijn keelontsteking al over. Waarvoor ik de uitvinder van de penicilline een standbeeld gun. Wel honderd eigenlijk! En op gemeenschapskosten vanzelfsprekend. Dat is haalbaar als de Nederlandse steden waar ooit vrijwel onuitroeibare epidemieën van -bijvoorbeeld – geslachtsziekten heersten, allemaal een beeld plaatsten. Op het platteland zou er best ook 1 per provincie voorgeschreven kunnen worden. Anders zouden plattelanders zich – en terecht – overgeslagen kunnen voelen. Omdat het vanuit artistiek oogpunt best een aardig idee is om precies dezelfde opdracht aan honderd verschillende Nederlandse kunstenaars te gunnen, lijkt het me voor de minister van cultuur een feest om tegen een beeldhouwer te mogen zeggen : ‘Maakt u gewoon eens een mooi standbeeld van de uitvinder van de penicilline. Het hoeft niet op hem te lijken of zo, maar als het wel op hem lijkt: even grote vrienden! En hier is gelijk al een ruim voorschot om niet op een dubbeltje te hoeven kijken: qua materialen.

O ja!- bijna vergeten zeg – ik vraag deze week aan 99 collega’s van u om ook een penicillinestandbeeld te maken. U moet het dus helemaal zelf weten natuurlijk; maar als ik in uw schoenen stond dan zou ik alles uit mezelf halen wat er in zit. Tenzij u het leuk vindt om straks – nadat alle honderd beelden onthuld zijn – bij Pauw & Witteman de poedelprijs in ontvangst te mogen nemen. Om daarna zes keer door columnisten meedogenloos bespot te worden terwijl tegelijkertijd de betere cabaretiers als vale gieren de reputatie van uw botten af vreten. Ik wil u niet onder druk zetten hoor, begrijp me goed, maar u weet toch ook hoe graag Jack Spijkerman poedelprijzen uitdeelt? Nog even een paar praktische puntjes; over zes maanden moet het echt af zijn en u krijgt vanzelfsprekend uw gebruikelijke tarief plus nog een beetje extra. Maak er wat moois van! Proost!’ Als minister van kunst kun je met dit uit keelpijn geboren plan volgens mij bonuspunten en air-miles ophalen. En niet te vergeten Europese Subsidie. Reken maar dat we wereldwijd toegejuicht zullen worden als gidsland op kunstgebied. Verder haalt de koningin zomaar het Guinness Book of Records als serie- onthulster, en de minister van kunstzaken schrijft geschiedenis op beeldbeleidsgebied. Drie vliegen in een klap. Wat me doet beseffen dat naast de uitvinder van penicilline de bedenker van het elektrische tennisracket waarmee je muggen om zeep helpt ook wel tien standbeelden verdient.

Groet,

Henk

Column: Kiespijn.

hadebe — Thu, 04 Oct 2007 13:34:45 +0000

‘Beetje vreemde vraag, Henk. Wil jij Wouter Bos en het hoofdbestuur van de PvdA onder ede beloven dat je nooit in je hele leven zult solliciteren naar het burgemeesterschap van Utrecht? Als jij dat niet doet is namelijk de fusie tussen de PvdA en Leefbaar Utrecht definitief van de baan,’ zei de fractievoorzitter van de stadspartij. Drie jaar later kwam mijn kans. Ik mocht, ondertussen was ik partijloos, op sollicitatiegesprek bij de Commissaris van de Koningin komen. Ter plekke kreeg ik te horen dat ik met vlag en wimpel geslaagd was voor mijn mondeling. Een week later kreeg ik een briefje waarin stond dat ik bij nader inzien toch gezakt was. De laatste vier overgebleven burgemeesterkandidaten waren alle vier lid van de PvdA.

Pas kreeg ik een stembiljet en een briefkaartje. Op de ene kant van dat kaartje staat: ‘Wij zijn Aleid Wolfsen en Ralph Pans en we willen allebei uw burgemeester worden. We hebben allebei goede papieren want we zijn allebei bruggenbouwers en willen allebei Utrecht op de kaart zetten. U mag een van ons kiezen!’ Omdat de Utrechtse bruggen uitstekend onderhouden zijn en Utrecht op elke landkaart staat, was ik blij dat ik mijn keus kon bepalen op basis van de voorkant van het briefkaartje. Daar staan hun foto’s op. De ene burgemeesterskandidaat draagt een grijs pak met een lichtroze overhemd en een stropdas met diagonale strepen. De andere burgemeesterskandidaat draagt dezelfde outfit, maar het streepje op de das is wel iets dunner. De een draagt een bril – dat schept gelijk een band. De andere kandidaat heeft nogal prominente oren, wat net zo ‘n grote band schept. Die met de grote oren heeft daarin opgevangen dat dit voorgekookte referendum een democratische schaamlap is, en wil dat het hele sollicitatiecircus over wordt gedaan. De gemeenteraad heeft daar geen oren naar en dat vindt hij ook prima. Komt straks minder dan dertig procent van de kiezers stemmen dan wordt het referendum ongeldig verklaard en benoemt de gemeenteraad een van de twee.

Beide kandidaten willen ook dolgraag benoemd als de kiezers ze niet willen. Vanmorgen viel de gemeenschappelijk wervingsfolder in de bus. De ene kandidaat belooft daarin dat hij de eerste drie maanden na zijn benoeming kennis gaat maken met de stadsbewoners. De ander belooft dat hij in zijn eerst drie maanden de stadsbewoners kennis met hem laat maken. Zelfs referendumliefhebbers lopen niet warm voor dit referendum. Gek Hè!

Groet,

Henk

Column: De Maïzena Factor

hadebe — Tue, 25 Sep 2007 23:32:15 +0000

Het vliegtuig landde drie uur later dan gepland, de Schipholse hamburgerwinkel bleek al dicht te zijn, en de vriend die me op zou halen kwam niet opdagen. Thuis viel ik met een slecht humeur gelukkig direct met mijn neus in de televisieboter ; Geert sprak in de Tweede Kamer. Wat hij precies formuleerde staat me niet meer precies bij, maar ik begreep dat hij het niet zo op heeft met boosaardige Mohammedanen. En ook met gewone niet zo. En hij heeft ook helemaal niks met alle niet Mohammedanen die in de Nederlandse regering zitten.

Ik wilde dus maar doorzappen naar een voetbalwedstrijd maar mijn zapvinger bleek de kluts kwijt te zijn zodat ik ineens naar het hetzelfde politieke debat keek, maar dan zonder geluid. Een verademing! Ik ben zowat in staat om over die vent heen te kosten, zag ik Femke Halsema denken. Mark Rutte trok zijn mondje rond zodat het sprekend leek op het aarsgat van een geschoren koningspoedel. Ik zag aan zijn wangvorm dat hij in staat was er iets uit te flappen dat radicaal in strijd zou wezen met de liberale opvattingen over standrechtelijke executies. De ogen van Minister Bos zochten de ogen van de ministers naast hem om te peilen of de Wildershaat die er uit sprak net zo groot was als bij hem. En Premier Balkenende zei iets tegen Geert – ik kan geen liplezen – met een gezicht waardoor ik zelf gelijk dacht: Die Jan Peter staat nu op het punt om alle lijfwachten van Wilders ter plekke weg te bezuinigen. Op de radio hoorde ik even later woordvoerders van alle politiek partijen met verschillende woorden precies hetzelfde verhaal vertellen: Wilders verdeelt de samenleving terwijl een fatsoenlijk politicus juist het tegenovergestelde zou moeten willen. Hem ontbreekt de politieke maïzena- factor, zal ik maar zeggen. Nou mag je over Wilders zeggen wat je wilt – hij is tenslotte zelf ook een pleitbezorger van het recht op vrije meningsuiting – maar als er nou eentje is die het Nederlandse volk weet te binden, dan is hij het wel. Zelfs onze vorstin zou misschien op bindgebied nog iets van hem kunnen leren. Om het eens met een variant op de legendarische reclameslogan van Popla toiletpapier te zeggen: Christen, Heiden, Liberaal! Geert haten ze allemaal! En hou maar eens vol dat een gezamenlijk intense afkeer mensen van alle kleuren, geslachten en opvattingen niet een klein beetje dichter bij elkaar brengt?

Groet,

Henk

Column: Opsporing Verzocht!

hadebe — Mon, 17 Sep 2007 23:31:22 +0000

Als ik een stapeltje vuile onderbroeken in de wasmachine stop dan komen ze er allemaal schoongewassen weer uit. Niet altijd met delfde kleur, maar er is er nog nooit een in de wasmachine verloren gegaan. Bij sokken leek dat niet het geval te zijn. Jarenlang geloofde ik een beetje dat elke wasmachine stiekem uitgerust was met een sokkenverdwijnfunctie. De consumentenbond ontkent het bestaan daarvan echter stellig, en welk belang zou die club er bij hebben om mensen op sokkengebied voor te liegen? Geen enkele! Dus ik geloof ze. De sokken waarvan het broertje of zusje op een onverklaarbare manier verdwenen is – ontvoering? spontane onthechting? – wie het weet mag het zeggen ! – bewaar ik keurig in een apart laatje. Als ik vermoed een saaie bijeenkomt te gaan bijwonen trek ik wel eens met opzet 2 verschillende sokken aan. Als iemand dan eindeloos aan het uitleggen gaat dat het leven zo zijn onbegrijpelijke momenten kent, laat ik spontaan zien dat ik twee verweesde sokken draag. Het is me nog nooit overkomen dat ik vervolgens een sokkengesprek met iemand voerde die ook niet vele exemplaren op een raadselachtige manier verloren was.

Vorige week liep ik in Rotterdam een ontwerpster van internetsites tegen het lijf die me vertelde dat ze voor een Engelse opdrachtgever een homoseksuele datingsite aan het maken was. Die gaat ‘ Odd Socks ‘ heten. Het idee is dat mensen die om een date verlegen zitten foto’s van hun partnerloze sokken op die site gaan zetten en dat de computer daar dan weer complete sokkenpaartjes van maakt. Als ik me goed herinner is het aan het eind van de rit de bedoeling dat twee wildvreemde homo’s dan ergens afspreken waarbij ze als dentificatiebewijs elk de helft van een paar sokken bij zich hebben. Als ik een Engelse Homo was zou ik op een makkelijker manier aan een date kunnen komen , maar ik ben niet eens Engels dus ik heb makkelijk praten.

Naar aanleiding van deze ontmoeting begon ik thuis na te denken, zeg maar gerust te tobben over het alomtegenwoordige ‘ Grote Sokkenraadsel ‘. Nadat ik vanmorgen beredeneerd had dat de opwarming van de aarde daar bij wijze van uitzondering niks mee te maken kan hebben, ging ik met de hond wandelen. Die poepte zomaar een hele sok uit. Deze gebeurtenis verklaarde met terugwerkende kracht een hoop. Maar niet hoe sokken in mijn hondloze levensperiode wisten te ontsnappen.

Groet,

Henk

Column: Examenverdriet

hadebe — Mon, 10 Sep 2007 23:30:34 +0000

Je ziet een kleurenfoto van een geparkeerde auto. Op de stoep ligt , naast die auto, een vrolijk kijkende jongeman met een korte broek aan. Op een van zijn benen is met een rode viltstift een streepje getrokken ter lengte van een lucifer.
Het onderschrift bij de foto verklapt dat onze lachebek bij het verlaten van de auto zijn evenwicht verloor met als tragisch gevolg dat hij nu een klein beensneetje heeft.

Wat behoor je in deze crisissituatie te doen?
1. Uit de verbanddoos in de auto een pleistertje pakken en opplakken?
2. Het verkeer regelen?
3. Bij dichtstbijzijnde EHBO hulppost om medische hulp vragen?

Op een internetsite had mijn dochter de foto weten te vinden en ze bezwoer me dat het
deze foto met deze meerkeuzevraag was die ervoor gezorgd had dat ze 1 fout teveel maakte bij het theoretische gedeelte van haar rijexamen.

” Welk antwoord zou jij gegeven hebben pa? ” zei ze op een toon waaruit ik verstond dat ze op zoek was naar iemand die dezelfde stommiteit begaan zou hebben als zij. Ze had overduidelijk examenverdriet dus als vaderlijk opkikkertje koos ik voor het meest krankzinnige antwoord.

Dat bleek het goede. Mijn dochter die niet kon weten dat ik mijn uiterste best gedaan had om iets stompzinnigs te zeggen, schoot gelijk in de verdediging en zei: ” Het is toch bespottelijk pa, om iemand met een klein sneetje in zijn been op de grond te laten liggen, hem je autosleutels in zijn hand te duwen, te zeggen dat hij zelf maar even naar de kofferbak moet strompelen omdat daar de verbanddoos in ligt, om dan – hoe bedenk je het – op zoek te gaan naar een EHBO hulppost! Daar zijn er in Nederland volgens mij nog geen 3 van! ”

“Dat weet je niet,” zei ik. ” Ik geef ruiterlijk toe dat ik er zelfs in onze eigen stad geen een zou weten te vinden, maar als ik het aan mijn Tom Tom zou vragen dan zouden er best eens veel meer EHBO hulpposten ten behoeve van kleine medische ongemakken kunnen bestaan dan je zou vermoeden!” Mijn dochter keek me vernietigend aan en zei: ” Ja, plaag me maar! Voor mij is dertig Euro verspild examengeld toevallig wel net zo veel als ik op mijn vrije zaterdag bijverdien!” ” Dan krijg je het herexamen van mij! ” zei ik. Als doekje voor het bloeden.

Groet,

Henk