De tekst van het harde rocknummer, dat via YouTube te beluisteren is, liegt er niet om. Het onschuldige ‘Sinterklaas, wie kent hem niet. Sinterklaas, sinterklaas en natuurlijk zwarte piet’ is tegenwoordig ‘Satanklaas, je kent hem niet. Satanklaas, satanklaas met z’n allen naar de hel’.

In het bijbehorende clipje loopt satanklaas met een drietand in plaats van een staf. Op zijn mijter staat het nummer van de duivel: 666. De zwarte pieten zijn verdwenen, de hulpjes van satanklaas zijn twee zwart-wit geschminkte rockers.

Dat de rockers van Noord Geldersch Metaal toch niet zulke harde jongens zijn blijkt uit een berichtje dat ze op Westbroeks site achterlaten. “Oprecht, enthousiast en vriendelijk zijn woorden die op Henk van toepassing zijn. Bij deze een oprecht dankjewel voor je medewerking aan deze leuke sinterklaasgrap.”

Bron: Novum

Jan Keizer hecht aan traditie en vastigheid. ,,Ik zou Nederland nóóit verlaten. Ik kan niet eens uit het dorp weg, laat staan uit het land. Op deze cd zing ik een stuk van Robert Long – De Lage Landen – waarin hij het heeft over een ‘Ruysdael-lucht’. En dát is precies wat ik bedoel. Als ik over het IJsselmeer uitkijk, dat klotsende water, die prachtige wolkenpartijen, ben ik gelukkig. Ik ben zó Hollands.’’

In die zin was een Nederlandstalig album een vurige wens van Jan Keizer. De man die bij BZN in vooral de Engelse en Franse taal zong, vroeg nu tekstdichters als Guus Meeuwis, Jan Rot, Belinda Meuldijk, Robert Long en Jan Boerstoel nummers voor Geef mij je lach te schrijven op muziek van Keizer zelf.

,,Ik had een lijstje,’’ vertelt hij, ,,maar het was de vraag of mijn gedroomde tekstschrijvers óók wilden. Ik durfde iemand als Robert Long eigenlijk niet te bellen. Bang dat je ‘sodemieter op’ te horen krijgt. Maar het klikte. We hadden het over onze hartkwaal. ‘Ben jij daardoor ook zo jankerig?’ vroeg hij nog. Slachtoffers onder elkaar, hè? Robert vond het een eer – een paar maanden later was hij dood. Ik ging ervan uit dat hij niet meer aan mij had gedacht, maar zijn partner vond wel degelijk het liedje dat voor mij was bestemd.’’

Jan Rot, zegt Keizer, was zelfs apetrots. ‘Dat ik dat aan mijn cv mag toevoegen,’ zei hij. ,,Met Henk Westbroek was ik natuurlijk erg blij. Zelfs je naam is mooi vind ik misschien wel het mooiste Nederlandstalige nummer ooit. Guus Meeuwis moest ik wel achter z’n kont zitten. Hij zat met zijn stadionconcerten en ging ook nog eens op vakantie. ‘Guus’, zei ik, ‘als jij straks op die stretcher in de zon ligt, ben je blij dat je een mooie tekst kan schrijven. En neem er een pilsje van mij bij.’ Uiteindelijk leverde hij zijn nummer te laat in en er ontbraken ook nog eens drie zinnen, haha. En wat zei hij? ‘Tja Jan, je kunt wel zien dat ik een echte luie student ben’.’’

Na het afscheid met BZN was er een ding dat Jan Keizer beslist niet wilde: dagelijks achter de geraniums zitten, ’s middags een bokkinkje nuttigen en op tijd met echtgenote Marie onder de wol. ,,Nee, ik zou me nooit uitsluitend op mijn grote hobby, goudkarpers, kunnen storten. Ze krijgen te eten, maar ze moeten niet zeuren!’’

Hij noemt zijn album vooral ‘een persoonlijk document’, al is het alleen maar, omdat zijn dochter Nelly in het titellied de tweede stem zingt. In zijn eigen compositie Rock Roll bezingt hij zijn jaren in BZN. In Zij is niet meer brengt Keizer een ode aan de jong overleden actrice Frédérique Huydts, met wie hij in Villa Felderhof te gast was. Hij schreef het nummer zelf voor een ‘onvergetelijke vrouw’.

Jan Keizer: ,,Dit album gaat diep, staat heel dicht bij mij. De liedjes gaan eigenlijk allemaal over Jan Keizer en zijn leven. Het nummer Volendam van Jan Boerstoel verwoordt precies mijn gevoel voor mijn dorp: ‘Hier een gouden linker en daar een gouden keel’. Daarin zet hij in één zin onze voetbaltraditie met iemand als Arnold Mühren en de pophistorie met de Cats, BZN, Nick Simon en Jan Smit neer.’’

Jan Keizers liefde voor het Nederlandstalige lied is mede ingegeven door Boudewijn de Groot en Rob de Nijs, die hij ‘pioniers’ noemt. ,,Ik ben altijd een grote fan geweest van die twee. Zij bewijzen nog steeds dat schrijven en zingen in je eigen taal heel natuurlijk en mooi is. Hoe ik zelf in de huidige trend van Nederlandstalig pas? Ik houd van oprechte, eerlijke teksten. Geen opsmuk. Als ik mensen hoor zingen over een ‘blauwe ruis’ (Hit van Bløf uit 2002 – red.) denk ik: ‘Tja, wat moet ik me daar bij voorstellen?’.

We hebben de plaat in Volendam opgenomen, met échte strijkers en drums. Er kwam geen computer aan te pas. We zaten in de Vo-Town- studio, een gezellig hok boven een garage. Ik ging er op de fiets naar toe. Jaap Kwakman van de 3 J’s was de producer, het bleef allemaal lekker dicht in de buurt.

Mijn kinderen zeiden ‘dit is hartstikke mooi pa’. ‘Toch niet omdat ik jullie vader ben hè?’ antwoordde ik toen. Maar ze waren echt enthousiast. Ik denk dat het album voor veel mensen wel verrassend is. Ik zing op een bepaald moment ‘Dan ruik ik op plekken, waar ’t bij een ander stinkt’. Bij de platenmaatschappij zeiden ze: ‘Jan, moet je dat nou wel doen? Dat ben jij niet’. Maar ook dat hoort bij het leven, hè?’’

Bron: Algemeen Dagblad / Arno Gelder

Anderhalf jaar geleden, toen het kinderboek Ik ben een nijlpaard verscheen, werden ze omschreven als drie volwassen pubers. Daar schrokken ze in eerste instantie van. Nu is het voor Emile du Long, Hans Langbroek en Ton Esmeijer uit Arnhem een geuzennaam. Alle drie zijn ze de vijftig inmiddels gepasseerd. In hart en ziel voelen ze zich nog altijd jonge broekies.

Aanleiding voor de nieuwe ontmoeting is het verschijnen van een cd. Daarop staan veertien liedjes. De teksten daarvan vormden de basis van het boek waarvoor huisarts Langbroek, in zijn vrije tijd een verdienstelijk kunstenaar, de tekeningen maakte. Vooral die van het mollige, roze nijlpaard spreekt menigeen tot de verbeelding.

Het boek is helemaal uitverkocht. “We denken aan een herdruk. Daarvoor is al een offerte aangevraagd”, vertelt Ton Esmeijer, die de zakelijke aangelegenheden regelt. “De vraag naar het boek blijft groot. Maar alle vrienden en kennissen zijn al voorzien, dus weten we niet zeker of we nog eens vijfhonderd exemplaren kunnen afzetten.”

Begin jaren negentig probeerden Du Long en Langbroek hun kinderboek bij uitgeverijen onder te brengen. Dat lukte niet, ondanks een aantal positieve reacties. Het boek is gebaseerd op liedteksten van Du Long. De muziek daarbij ligt ook al lang in de kast. Toen het boek (uitgegeven in eigen beheer) er eenmaal was, zetten de drie heren hun zinnen op een cd. Want de liedjes waren te leuk om niets mee te doen.

Du Long was vroeger actief als musicus en cabaretier. In die tijd leerde hij de kunst van het schrijven van liedjes. Getuige de deuntjes die op de cd staan, gaat hem dat goed af. “Het is een super-cd geworden. Ik wist niet wat ik hoorde toen ik ‘m voor de eerste keer draaide”, zegt Esmeijer enthousiast.

Het is een bijzonder album geworden dankzij de medewerking van grootheden als Erik Mesie en Henk Westbroek. Daarvoor is Philibert van den Bosch, een collega van Du Long, verantwoordelijk. “Philibert is de begeleider van Henk Westbroek. Ik ken hem via de school waar ik werk. We hebben Philibert gevraagd voor de arrangementen en de productie van de cd”, vertelt Du Long. “We wilden in eerste instantie zelf de liedjes inzingen. Maar als je nu hoort hoe de cd klinkt, ben ik blij dat we dat niet gedaan hebben.”

Afgelopen zomer zijn de liedjes in een Arnhemse studio opgenomen. Achter de cd schuilt echter een internationale productie, want het begeleidende boekje is in Denemarken gemaakt en de cd zelf is in Duitsland geperst. De duizend (!) exemplaren arriveren woensdag in Arnhem. Om het schijfje onder de aandacht te brengen, is inmiddels een eigen website op het internet te vinden. Daarop zijn korte fragmenten van de liedjes te horen.

Voor Du Long heeft het verschijnen van de cd een gunstig bij-effect: hij is weer volop liedjes aan het schrijven. “Dat proces heeft een tijdje stil gelegen omdat ik in de lappenmand zat. Maar vorige week heb ik er weer drie of vier gemaakt”, vertelt hij trots.

De pr-machine draait al op volle gang. Posters met dat heerlijke roze nijlpaard en de mededeling ‘M’n cd is uit’ hangen her en der in de stad. Op een prentbriefkaart kondigt de roze held de komst van de cd aan. Verder pluggen de drie initiatiefnemers hun geesteskind bij iedereen die ze kennen.

Hoe gaat het verder nu boek en cd een feit zijn? “We blijven hopen op ontdekking door een uitgever”, zegt Langbroek. “Als kunstenaar zoek je toch naar een groot publiek. Iedereen met een artistiek en zakelijk aanbod mag met ons komen praten.”

Over volgende stappen wordt voorzichtig nagedacht. Een tweede boek ligt voor de hand. “Waarom geen musical of film”, oppert Esmeijer gedreven. Waarom ook niet? “Dit is een sterk team. Er heerst een goede chemie. De creativiteit is geen probleem. De vraag is alleen of we alles opnieuw in eigen beheer moeten doen.”

De cd Ik ben een nijlpaard kost € 11,90 (tot 5 december € 9,90). Bestellen kan via de website. www.nijlpaard.info of per telefoon (026) 3811911.

Bron: De Gelderlander, maandag 21 november 2005, Martin Hermens

Het is een snikhete dag in juli. Midden op de plas dobbert een witte zeilboot. Aan boord zijn percussionist Angelo van den Burg en zijn vriendin Belinda, met als hun gasten de fotograaf en de journalist van Rond Reuma. We praten over muziek en over reuma. Want Angelo leeft niet alleen voor zijn muziek, maar noodgedwongen ook met reuma.

“Kijk” zegt Angelo halverwege het gesprek en houdt zijn handen op. “Vandaag heb ik ontstoken vingers, terwijl ik morgen moet spelen. Dan weet ik dat ik rustig moet blijven, niet moet gaan lopen stressen. Daarom ben ik zomers ook zoveel mogelijk op mijn boot. Omdat ik me daar goed kan ontspannen.”
Als percussionist werkt Angelo vooral met zijn handen. Elke slag, elke tik op de trommels en drums doet pijn wanneer de reuma opsteekt. “Ik ben ook bang geweest dat ik niet meer zou kunnen zeilen, omdat ik moeite kreeg met het draaien aan de lieren. Maar ik geef niet snel op en ben eens gaan rondkijken. Nu heb ik speciale lieren.”

Angelo, die zijn carrière als drummer begon, zat als vierjarig kind al achter de trommel en speelde later concerttrommel bij de fanfare waar zijn talent werd ontdekt. Geïnspireerd door zijn buurman Charlie Nederpelt, die dirigent was van het Vara’s dansorkest, ging hij naar het conservatorium. “Toen ik een jaar of 24 was leerde ik een stel Afrikanen kennen die op tournee waren en me mee vroegen als hun drummer. Zo ben ik in Afrika terechtgekomen, onder meer in Gambia, Senegal en Guinee-Bissau, de bakermat van de percussie. Er heerst daar een waanzinnige trommelcultuur. Alles wat ik van muziek wist, kon ik meteen weer vergeten. Ik leerde daar bijvoorbeeld poly-ritmisch spelen, dus met verschillende ritmestructuren door elkaar, dat is heel intensief voor een slagwerker. Die periode is van enorme invloed op mijn manier van spelen, ik ben toen ook van het drummen op percussie overgestapt.”

Verdriet
Een paar jaar daarna, hij werkte toen in een orkest in Duitsland, kreeg Angelo opeens dikke vingers en last van zijn schouders. De fysiotherapeut en iriscopist naar wie hij toe ging omdat hij dacht dat hij een blessure had, vertelde hem dat hij reuma had. “Ik raakte in paniek. Ging terug naar Nederland en nam een maand rust. Maar het ging niet over. Onderzoek bevestigde dat ik reumatoïde artritis (RA) had. Ik heb toen van alles geprobeerd, ook in het alternatieve circuit, maar het werd steeds erger. Uiteindelijk verwees de huisarts me door naar het Jan van Breemen Instituut. Daar trof ik een geweldige reumatoloog, en een psycholoog met wie ik een fantastische band kreeg. Aan haar heb ik heel veel gehad. Zij leerde me om met mijn gevoelens om te gaan en mijn verdriet een plek te geven. In die tijd ben ik ook, na twee jaar, weer gaan spelen. Dat was in het begin heel moeilijk, maar ik had mensen om me heen die me nooit in de steek hadden gelaten en die me ook toen weer steunden.”

Nu is Angelo vaste freelancer bij de groep BlØf, hij werkt mee aan hun cd’s en aan hun grote concerten, en van Henk Westbroek met wie hij pas nog op theatertour was. Maar je hoort hem bijvoorbeeld ook op de nieuwe cd van Willeke Alberti en op die van Kinderen voor Kinderen.

Jubileum
“Toen ik via via werd gevraagd mee te doen aan de tv-documentaire van het Nationaal Reumafonds heb ik daar eerst goed over nagedacht. De hele muziekwereld zou dan weten dat ik reuma heb. Maar ik heb toch ja gezegd. Ik ben niet zielig, ik ben wie ik ben, mèt een fysiek probleem. Hopelijk kan ik andere reumapatiënten zo aanmoedigen het niet op te geven.
Soms zeggen mensen ‘ik zie niks aan je’of ‘het valt toch allemaal wel mee’. Zij zien niet hoeveel moeite het kost. Dat wil ik ook niet rondbazuinen, maar ik vind deze reacties toch heel vervelend. Door dit alles ben ik wel anders gaan spelen, veel intenser. Soms kan ik heel verdrietig zijn, maar ik ervaar ook veel levensvreugde. Ik kom nog steeds bij de psycholoog. Belinda gaat ook mee omdat ze mij beter wil begrijpen, zo kunnen we elkaar goed steunen.”

Angelo gaat nog meer bijdragen leveren aan het jubileum. Hij geeft tijdens het Jubileumcongres op 26 september een percussieworkshop samen met de Braziliaan Alaor Soares en bij de tv-actieavond op 31 oktober kondigt hij de muzikale gasten aan en maakt hij samen met hen muziek.

bron: Reumafonds, september 2001