Click here to view the embedded video.

Met zijn bekende warme, melodieuze stem met de ietwat cynische ondertoon geeft hij zijn visie op de parkeerproblemen, de vrije kavels, bouwvergunningen, bobo’s, de wijkraad, Utrechts beleid en De Belle van Zuylentoren. De Brug wandelt met Henk Westbroek door Leidsche Rijn.

Mooi en lelijk
Wat ik leuk vind aan Leidsche Rijn is de gevarieerde bouw. Als je allemaal hetzelfde bouwt, zoals in Overvecht is gebeurd is alles even leuk of even lelijk. Kijk een huis heeft twee kanten, de binnenkant moet voor de bewoners prettig zijn. De buitenkant is voor iedereen, ook voor de passanten. En veelal vind ik de huizen hier mooi en soms minder mooi, dat is een beetje een kwestie van smaak. Maar al die huizen zijn bewoond, dus ik ga ervan uit dat veel mensen precies iets anders denken dan ik. Die denken: “Nou, dit vind ík nu mooi! Henk niet, maar ík dus wél. Henk hoeft er ook niet te wonen, dan ga ík er toch lekker wonen!’ Daar hou ik wel van. We hoeven niet allemaal hetzelfde te denken, we hoeven niet allemaal hetzelfde te zijn. Je moet niet mopperen over dingen waar niks over te mopperen valt… Ik vind deze hele wijk niet mopperwaardig, ik vind ’t wel mooi! Wat ik hier bijzónder aangenaam vind is dat het vrij ruim van opzet is. Er is overal tóch wat groen, al is het hier en daar natuurlijk nog wat schamel. Maar je kunt een eik nou eenmaal niet dwingen om in een jaar volwassen te zijn. Dus je moét daar een beetje doorheen kijken. Over een jaar of tien, vijftien, als de bomen hier tot aan de hemel reiken, dan denk ik dat het werkelijk een uitstekende wijk is, die ook gewoon mooi is om doorheen te lopen.”

Dus ik behoor niet tot de mensen die vanuit een wat arrogante positie zoals de meeste smaakmakers beginnen te zeuren over “Bah, zo’n wijk, alles bij mekaar…” nee, ik ben heel blij dat Leidsche Rijn en de nieuwbouw rond Vleuten-De Meern gebouwd is en wordt, dat de mogelijkheid geschapen heeft voor heel veel mensen die een huis zochten, om een nieuwe woning die fatsoenlijk gebouwd is, te kopen voor een prijs die weliswaar nóg iets te hoog is, maar die niet zo extréém duur zijn. En als je niét gebouwd had hadden de huizenprijzen nóg hoger geweest.

Oeps, vergeten
“Planningstechnisch was het bij aanvang natuurlijk een complete ramp. Dat hebben we nog te danken aan toenmalig wethouder Rijckenberg van Groen Links. Zij kwam op het idee dat er maar 1,2 parkeerplaats per woning mocht zijn in Leidsche Rijn maar vergat tegelijkertijd om het openbaar vervoer te regelen. Ja, natúúrlijk krijg je dan veel wildparkeerders! Ook vergat ze de infrastructuur aan te leggen, dus scholen, winkels, medische centra… Die moesten allemaal nog gepland worden toen de huizen al bewoond waren. Ik moet zeggen, ik ben geen lid meer van enige politieke partij, maar al die stront is redelijk opgeruimd door Walther Lenting van Leefbaar Utrecht, die vier jaar lang niks anders gedaan heeft dan puin ruimen.”

Wonen in een donut
“Ik zou hier zelf ook wel willen wonen. Ik heb op een vrije kavel willen inschrijven, die lag in Vleuterweide. Ik wilde graag zelf m’n eigen woning ontwerpen. Ik dacht dat is leuk, een vrije kavel en je mag vrij bouwen. Maar er bleek te zijn voorgeschreven hoe hoog je mocht bouwen, hoe groot de ruiten moesten zijn, welk type dakpannen je mocht gebruiken, dat het een schuin dak moest zijn en in welke graad dat moest lopen, …kortom, je kon nog maar één ding doen, namelijk een woning laten bouwen zoals een kind die tekent. Een vierkantje met deur, twee kleine raampjes en een puntdak erop. Nou, daar bedank ik voor. Ik had zo graag een ronde woning willen bouwen, in een donut-vorm. En dan in het midden zo’n mooie binnentuin. Naar buiten heb je dan een heel mooi uitzicht, en naar binnen krijg je iets beschuts. Dat zou heel mooi geworden zijn. Maar dat mocht allemaal niet. En dat vind ik heel tragisch.

Ik maak dan ook graag meteen van de gelegenheid gebruik om wederom te pleiten voor radicale opheffing van de welstandscommissie. Dat zijn namelijk allemaal derderangs-architecten. Want échte architecten gaan niet in een commissie zitten, die ontwerpen mooie huizen. Je krijgt altijd een B-garnituur. Ik heb er zelf wel eens mee te maken gehad, met zo’n welstandscommissie, voor de verbouwing van de voorkant van mijn café Stairway to Heaven. We wilden de gevel weer in oude 1880-vorm restaureren. Hiervoor had ik een zeer beroemde Utrechte architect ingehuurd. Die man was vaak in de prijzen gevallen. Kwamen we bij een paar architecten van de welstandscommissie. De één had een parkeergarage ontworpen en de ander had méé mogen werken aan een fabriek… en dié begonnen die beroemde architect de maat te nemen! En toen dacht ik ineens terug aan de mooie woorden van mijn favoriete Nederlandse schrijver Willem Frederik Hermans die zei: “In Nederland is het toch wel zo dat de krullenjongen de timmerman de maat neemt.” Dan zitten ze daar zoveel mogelijk obstakels op te werpen. Iemand die wat wil bouwen wordt weer op kosten gejaagd, die moet weer terugkomen, dan gaan ze er wéér eens met hun groot dimlicht overheen. Zíj krijgen gewoon per uur betaald, en vét per uur betaald, want geloof me, elke adviescommissie in Nederland, dat zijn allemaal jongens die weten wat uurprijzen zijn, en het dient allemaal tot niks. Niemand gaat iets bouwen met idee: “Ik ga het zó lelijk doen dat mijn pand onverkoopbaar wordt.” Een welstandscommissie dient nérgens toe. Wat wél heel nuttig is, is natuurlijk dat de overheid controleert op veiligheid. Want het is toch wel prettig voor de mensen dat als je ’s nachts in je bed ligt, je het plafond niet ongevraagd als extra deken op je neus krijgt.

Maar voor de rest… over schoonheid… wat mensen dan altijd zeggen is: ‘Als we die commissies niet hebben..dan krijgen we de ‘verrommeling’ van de samenleving!’ Mooi woord hè. ‘Dan wordt het hier net zoals in België of Italië’. Nou ís Brugge inderdaad een stúk rommeliger dan Utrecht. Maar door mensen die over ‘architecturale schoonheid’ beslissen worden plaatsen als Florence en Luca en Brugge neergezet als zijnde derderangssteden. Dan denk ik: ‘Ben je compléét van god los?’ Wij gaan erheen omdat het zo verschrikkelijk móói is. En wat mooi is in een stad, in Utrecht ook, dat zijn de stukken waarbij elk huis individueel is. Waar het ene huis wat groter is dan de ander, of een andere gevel heeft, veel variatie. Dát zijn de dingen die eeuwigheidswaarde hebben. Zo nu en dan heb je wel ’s hele mooie huizenblokken die echt zó mooi ontworpen zijn dat je er alleen maar hard voor kunt applaudisseren. Die vind je bijvoorbeeld in Amsterdam in de Berlagebuurt, op de Weerdsingel in Utrecht-stad, waar ze prachtige flats hebben neergezet. Dat is prachtig, echt wonderschoon. Maar in de regel is een beetje eigenheid juist iets dat een straat doet opfleuren.

In Nederland zijn wij te lang gedomineerd geweest door die malloten die dik betaald hier met z’n allen zaten te verkondigen dat we erg moesten lijken op Oost-Duitsland. Met als gevolg dat er in Overvecht flats werden gebouwd die állemaal op elkaar leken. En dat vind ik jammer. Want Overvecht is godzijdank dankzij de ruimtelijke opzet een hele groene wijk geworden, maar ’t had leuker geweest als er meer variatie in de bouw was geweest. Ik heb zelf drie familieleden in drie verschillende straten in Overvecht wonen en die wonen alledrie in hetzélfde huis! Gek he, het heet heel anders, ’t is een andere straat, maar ze wonen preciés hetzelfde. Zo eenvormig.. en dat is sáái! Ik bedoel, mensen hebben ook wel eens de neiging om niet elke dag dezelfde kleren aan te trekken. Of niet altíjd hetzelfde te eten. Een vorm van variatie is best leuk! Ik denk dat dit terloops ook het vreemdgaan verklaart, maar dat is weer een ander verhaal.

De bedilzucht die wij hier in Nederland hebben.. als je rijk bent mag je álles. En als je minder rijk bent is er een overmaat van regels voor je, om elke vorm van eigenheid te onderdrukken. En dat vind ik jammer.”

Een kroeg, een haringkraam en een glimlach voor je buurvrouw
“Wat hier nog wel ontbreekt zijn hier en daar wat café’tjes, restaurantjes, een bloemenstalletje en een haringkraampje op de hoek. Allemaal van die dingen die léven in de brouwerij brengen. Als dat er allemaal komt dan denk ik dat je een hele prettige woonomgeving krijgt. Van mij krijgt Leidsche Rijn wel een 8. Voor de rest zijn het de mensen die het moeten doen. Als mensen zich onaardig tegenover elkaar gedragen kun je het nóg zo mooi, leuk en gezellig proberen te maken, maar dan wordt een wijk niks. En ik heb de indruk dat de meeste mensen hier toch wel met tevredenheid wonen. En als je tevreden woont, dan ben je vanzelf ook wat aardiger voor je buren en zijn je buren wat aardiger voor jóu. Als je in een wijk woont en je hebt de spontane behoefte om je buurvrouw glimlachend toe te lachen en ‘goedemorgen’ te zeggen dan denk ik dat je goed zit. En de meeste mensen zijn ontzéttend aardig voor elkaar. We moeten elkaar niet gek maken in Nederland. Er zijn nog altijd véél meer mensen heel vriendelijk voor elkaar dan niét. Dat is alleen niet interessant genoeg voor de meeste media.”

Wijkraden
Ik heb de wijkraden zelf bedacht. Het idee is simpel: je geeft mensen een partij geld en je zegt tegen betrokken buurtbewoners: “Joh, ga ’t even búiten de politiek om bekijken”. Partijprogramma’s zijn gemaakt –om Giscard d’Estaing te citeren- om verkiezingen te winnen. Daarna worden ze in de prullenbak gegooid, ze worden nóóit uitgevoerd. Dus het idee is het volgende. Betrokken buurtbewoners als vergadering om de pomp heen, als we die nou ’s een budget geven. Je mag over drie dingen beslissen: Over het groen, over het parkeren en over de veiligheid. Ga maar ’s met z’n allen praten wat er op die drie dingen moet gebeuren. Je mag die zak geld zélf uitgeven in je wijk.

Wat hebben de ambtenaren nou gedaan, en dat is compleet schandelijk, die hebben de wijkraden, waar allemaal liéve mensen in zaten, overspoéld met rapporten. Dat is nooit de bedoeling geweest want dan gaat een groot deel van het budget dááraan op en aan adviezen die gelijk de prullenbak in gaan. Neem nou drugsoverlast. Dat kun je niet per wijk(raad) regelen. Dat moet je als stad als geheel doen, een beetje spreiden, want geen enkele wijkraad wil dat soort zaken in zijn eigen wijk hebben. En als ze dat allemaal zeggen kun je weinig anders dan de adviezen naast je neerleggen. Want je zult die hulpvoorzieningen tóch moeten spreiden.

En nog een tweede struikelblok bij de wijkraden, met name Groen Links en D66 zagen er een mooie gelegenheid in om verkapt politicusje te gaan spelen in de wijkraad. Dat is de bedoeling niet.

Dat mocht vanaf dag 1 al niet, juist met betrokken burgers die bijeenkomsten organiseren in hun wijk. Zo ambtenaarvrij mogelijk houden. Er was uitdrúkkelijk afgesproken dat we het niet zouden politiseren. Maar nee hoor, er waren er toch die een politieke carrière zagen, dan ging je even warmlopen in de Wijkraad, kon je daarna de gemeenteraad in en met een beetje mazzel kwam de carrièretrein naar Den Haag voorbij. En dat is heel vervelend dat moet je niet doen weet je. Nou is dat dus formeel verboden. Maar als je nou afspreekt dat je dat niet doet, dan hóu je je daar toch aan? Maar die politieke partijen die zijn zo onbetrouwbaar als de pest, dus die doen het tóch.

Ze zitten daar als spionnen in die wijkraden om de belangen van D66 te vertegenwoordigen.

Ik ben zelf compleet a-politiek geworden. Ik word van de week gebeld door een journalist van RTV Utrecht. Die wil een gesprek met mij over de wijkraden. Die had van de Wijkraad Oost de opdracht gekregen om de geschiedenis van de Wijkraad Oost te gaan schrijven. Ik zeg, je krijgt dat interview niet. Die Wijkraad bestaat goddomme vier jaar die willen hun eigen geschiedenis laten schrijven, en dat wordt betaald uit het budget dat de bedoeling had om groen, veiligheid, leefbaarheid en parkeren te regelen. Ik zeg, dat geld is niet gegeven om je eigen geschiédschrijving te gaan maken. Maar nee hoor, dan zitten daar een paar van die jongens en die vinden zichzelf héél belangrijk en die willen dan nu… daar zakt m’n broek van af.

De gemeente moet de uitgaven controleren, dat die zak geld goed besteedt wordt. Dat niet de wijkraad leuk een studiereis naar Amerika gaat maken van dat geld. Die controle gebeurt dus niet goed, anders kan zo’n opdracht er nooit uit. Dat vind ik érg jammer. De gemeente faalt dus in haar financiële toezicht en sneeuwt tegelijkertijd die wijkraden onder met rapporten voor adviezen… dat ontmóedigt mensen ontzettend. Gelukkig schijnt dat op het moment wel wat minder te worden, hoor.

Door alle partijen is mijn idee voor de wijkraden toentertijd afgewezen. Het zou niet democratisch zijn. Velen wilden deelraden zoals in Amsterdam en Rotterdam. Maar dan krijg je wijkkoninkjes en wethoudertjes met allemaal een giga-salaris. Ik heb die wijkraden bedacht om het geld niet in die ambtenarij te gooien maar juist aan de búrgers te besteden. Maar dat ontneemt ambitieuze politieke partijen de mogelijkheid om mooie betaalde functies voor hun leden te vinden.

Dus iedereen was ertégen. Inmiddels heeft iedereen dat wijkradenidee omarmt. En het is toch wel leuk om uiteindelijk je gelijk te halen. Want iedereen ziet nu hoe het in Amsterdam en Rotterdam gaat. En daar ben ik wel blij mee. Broos Schnetz en ik hebben ook de Culturele Zondagen bedacht. Eerst vond iedereen ’t een slecht idee en nou lopen ze ermee weg.

Ik wil niet in een politiek functioneren waar het de bedoeling is dat je met lijfwachten rondloopt. Ik heb ook niet zoveel op met politici. Het zijn toch met name gelukszoekers. Ik zou drie of vier mensen kunnen noemen waar ik erg veel bewondering voor heb, zoals wijlen meneer Ornstein van de VVD. Door de bank genomen lijken het toch gelukszoekers te zijn die hopen er een mooi baantje aan over te houden. En het gehalte gelukszoekers is verreweg het hoogst in de PvdA en Groen Links. Ik heb altijd enorm veel respect gehad voor SP’ers. Niet dat ik het altijd met ze eens was, maar het zijn mensen die het niét doen voor hun eigen carrière. Als mensen het doen uit liefde voor de samenleving kan ik het heel goed hebben als ze compleet anders denken dan ik.

Een zekere vorm van verbitterdheid heb ik wel een béétje, want je wordt er een beetje ironisch van. Je ziet elke keer weer dezelfde kunstjes geflikt worden, je ziet elke keer weer het geld over de balk gesmeten worden, het zijn altijd de bobo’s die het goed voor zichzélf doen.

Daarop inhakend, over onze burgermeester, ik vind dat iemand die bij een verkiezing niet gekozen wordt, geen publieke functies uit moet willen oefenen. De regel was namelijk dat de verkiezingen óngeldig zouden zijn als iemand minder dan 30% van de stemmen zou hebben. Hij had drié procent van de stemmen. Bij minder dan 30% zou er een andere benoeming plaatsvinden. Er kwamen onvoldoende mensen naar het stemlokaal dus de stemming was ongeldig. Deze ongeldige stemming heeft hij geaccepteerd als geldig. Ik vind het schandelijk dat je meedoet aan een verkiezing die volgens een bepaalde regel verloopt en die wordt niet gehaald om dan te zeggen: “Dan doen we het toch met minder.” Das toch krankzinnig? En niet een beetje niet gehaald werd, maar radicáál niet gehaald werd. Drié procent! En dan ben je ‘winnaar’! Als het zo is in Nederland dat regels nergens meer toe dienen kun je ze net zo goed gelijk afschaffen. Het zou fatsoenlijker zijn om te zeggen: “De bevolking heeft massaal niet op mij gestemd. Ik trek me terug. Dan zou alsnóg de regering kunnen besluiten om alles ongedaan te maken en mij te benoemen maar ik trek me terug want ik heb de handen niet op elkaar gekregen.” Maar het interesseert dat soort baantjesjagers geen flikker. ’t Enige dat ze interesseert is de auto en dat ze op veel feestjes mogen zijn.”

Maar neem nou bijvoorbeeld die pedo in Overvecht, hij heeft er tóch maar voor gezorgd dat die man niet terug mocht keren… Dat is toch goed?
Maar moet ik nou gaan juichen voor iemand die tien jaar in de kamer heeft gezeten en… je denkt toch niet dat de pedo in Overvecht de eerste pedo was die uit de gevangenis kwam en weer terug mocht komen? Dat probleem speelt al tientallen jaren. Hij is potdomme réchter geweest. Toen hij in de tweede kamer zat en er wat aan had kunnen doen heeft hij niets gedaan. En nou zegt-ie, weet je wat, ‘t is toch wel erg onhandig dat de pedo die wordt losgelaten weer naast z’n slachtoffertje gaat wonen.

Verder vind ik het de normáálste zaak van de wereld dat iemand die kinderen misbruikt heeft daarna niet terug mag komen om weer naast z’n slachtoffertje te gaan wonen. Ik moet nu gaan klappen om iemand die dat ook vindt? Hou toch op. Dan moet ik ook gaan klappen voor mensen die de gewoonte hebben om een toevallige passant niét in elkaar te trappen. Trouwens, meneer Wolfsen heeft dat niet besloten, de Bo-Ex heeft dat besloten. Hij was het ermee eens. Ja, wie niet? Ik heb ‘m nou vier keer horen praten en het ging vier keer over ‘De Vrede van Utrecht’. En ik heb al vijf folders gehad over de feestjes die daarover gehouden zijn. Van over de hele wereld mogen er bobo’s komen, maar de ‘gewone mensen’ niet… Heb jij d’r wat van gemerkt? Nee, dat dacht ik al. Als je toch een béétje fatsoen hebt nodig je wat schrijvers en musici uit om een mooie musical te maken en dan geef je een gratis voorstelling voor de hele bevolking in Vredenburg. Als je de vrede wilt vieren moet je dat met iederéén doen en niet met weer wat bobo’s die komen voor een zoveelste buffet, een klassiek concert en weer een gratis overnachting.

En laten we heel eerlijk zijn. Als je nou voor het vierde jaar op rij gekozen wordt tot onveiligste stad van Nederland en dan heb ik ’t over dat onderzoek dat van de week uitkwam. Wat zeggen mensen bij wie een boodschap niet bevalt? ‘Ah, het onderzoek klopt niet, is niet goed uitgevoerd. Hartstikke veilige stad hier.’ Kom nou, ga niet zitten jokken. Je weet zelf ook beter. Nee, ze gaan keihard zitten jokken want het past niet zo in het fijne beeld dat ze van zichzelf hebben. Als je nou een handige jongen bent, dan zeg je: “We hebben nu drie keer op rij de wisselbeker. Ik zet ‘m bij mij op ’t bureau neer en dan wil ik dat die volgend jaar bij iemand anders op het bureau staat.” En dan ga je beleid bedenken. Maar nee, ze gaan gewoon zeggen dat het niet waar is. Klaar, probleem opgelost. Het is gewoon niet waar dus we hoeven er ook niks aan te doen. Hartstikke veilige stad. Samenscholingsverboden zijn ook overbodig want het is toch een veilige stad? Ik word er ook erg mee geplaagd door mensen die bij mij op bezoek gaan komen en van tevoren vragen: “Moet ik een kogelvrij vest aantrekken?” Dan zeg ik maar: “Ja doe maar.” Want wat moet ik anders zeggen?”

Ik ben een ouwerwetse socialist gecombineerd met een moderne democraat die vindt dat je macht moet kiézen zodat je ’t ook weer wég kan sturen. Wat dat betreft ben ik heel erg D66 die alleen haar eigen principes nooit serieus genomen heeft. Want zelfs Thom de Graaf, de man die struikelde over de gekozen burgemeester, liet zich later keurig netjes benoemen tot burgemeester.

Om op Leidsche Rijn terug te komen, hoe denk jij over De Belle van Zuylen?
“Ah, die wordt nooit gebouwd, dat gaat niet door joh. Dat ding moet een miljard kosten. In deze barre tijden! En als-ie mooi is vind ik ‘m prachtig en als-ie niet mooi is vind ik het helemaal niks. Het zal mij echt een worst wezen. Kijk één toren is een toren, als je er nou een stel bij elkaar zet, zoals in de skyline van New York, dan heb je iets van allure. Dat is wel mooi. Maar één zo’n ding is een beetje een vlag op een modderschuit. Maar hij komt er toch nooit, hij komt er écht niet.”

Welke vraag wordt jou nou nooit gesteld?
“Er heeft nog nooit iemand aan mij gevraagd of ik graag in Nederland woon. Ik heb natuurlijk liedjes over België en emigreren.. maar ik ken geen leuker land dan Nederland. Wat er ook allemaal fout is in dit land en ik kan echt stápels opnoemen. Maar het is altijd iets minder fout dan in de rest van de wereld. En ik ben bijna overal geweest. Je moet er toch niet aan dénken dat je in het Oostblok woont, of in China en je je dood mag werken. Of in Amerika en je pas zorg krijgt als je eerst contant af kunt rekenen… Ik heb alle geluk van de wereld dat ik hier geboren ben!”

Het Goede Doel, de band van Henk Westbroek en Henk Temming, maakt een doorstart en speelt momenteel in theaters door het hele land. Het programma van de tour kunt u vinden op www.hetgoededoel.be. Op 11 april 2009 vindt deze tour zijn hoogtepunt in Ahoy Rotterdam met een drie uur durende spectaculaire show van Het Goede Doel en Vrienden met oude en nieuwe muziek. Kaarten zijn verkrijgbaar via www.ticketpoint.nl. De nieuwste CD “Gekkenwerk” is alvast gratis te downloaden via www.IT-Staffing.nl. Henk Westbroek speelt ook met solovoorstellingen door het land. Informatie hierover kunt u vinden op www.henkwestbroek.nl.

Bron: Weekkrant.nl / De Brug Utrecht

Wat is Nederpop? Muziekkenner Leo Blokhuis – samensteller van de cd-box 50 Jaar Nederpop – hoeft er niet over na te denken. Voor hem staat Nederpop synoniem aan alle muziek van Nederlandse bodem, die de afgelopen vijftig jaar is uitgebracht. Dus gaat zijn compilatie via Shocking Blue, Peter Koelewijn en BZN naar Golden Earring, Guus Meeuwis, Within Temptation, Alain Clark en Ali B.

Maar voor veel muziekliefhebbers is Nederpop vooral de bloeiperiode van het betere Nederlandse lied met razendpopulaire bands als Doe Maar, Het Goede Doel, De Dijk, Frank Boeijen Groep, Toontje Lager, Tröckener Kecks en Noodweer. Begin jaren tachtig bepaalden ze met hun Nederlandstalige nummers lange tijd de nationale hitlijsten.

Henk Westbroek – met Henk Temming hèt gezicht van Het Goede Doel – is het er dan ook niet mee eens dat alle muziek van vaderlandse bodem de naam Nederpop mag hebben. “Want dan moet je Jan Smit en Jannes ook noemen. Dat vind ik een beetje bizar. Al die gruwelteksten. Ik vind het maar niks.”
Westbroek is van mening dat de Nederpop van begin jaren tachtig kwalitatief veel beter was dan de muziek die tegenwoordig op de markt verschijnt. “Destijds werd toch wel goede muziek gemaakt met fatsoenlijke teksten. Dat hoor je toch nauwelijks meer? Tegenwoordig heb je de Dario’s en de Mario’s en andere Idolsfiguren. Voor je het weet zit je tussen de massa in rode kleren in het Gelredome. Het gaat alleen nog maar om het snelle en gemakkelijke cashen. ”

Volgens Westbroek heeft de serieuze popmuziek het afgelegd tegen de la-la-la-liedjes. “De Nederpop zat begin jaren tachtig in het verdomhoekje. De Nederlandstalige muziek werd onvoldoende geaccepteerd. Doe Maar heeft daar zeker onder geleden. Totdat destijds gezaghebbende diskjockeys als Frits Spits en Felix Meurders de plaatjes gingen draaien. Toen werd het opeens massaal overgenomen.

Henk Westbroek vindt dat Het Goede Doel altijd een eigen koers heeft gevaren. “Wij brachten singles uit, waarvan we op voorhand wisten dat het niks zou worden. Het Goede Doel heeft zich altijd vernieuwd en desondanks een eigen sound gehouden. Ik vind dat de Nederpop al jaren in een vijver met stilstaand water drijft. Alle aandacht draait alleen nog maar om zingende soapies en volkszangers.”

Henk Temming komt los van zijn muzikale partner Westbroek tot dezelfde conclusie. “Ach, ik heb me er voorlopig maar bij neergelegd. De Nederpop is de Nederpop niet meer. Het is een groot commercieel circus geworden. En daar komt nog bij dat het illegaal downloaden van muziek de hele platenindustrie kapot maakt.”

Henk en Henk – mannen die bekend staan om hun principes – besloten in eerste instantie om hun nieuwe album Gekkenwerk daarom ook maar ter download op internet aan te bieden. “Aangezien toch niemand meer cd’s koopt.”

Uiteindelijk hebben ze de plaat alsnog uitgebracht vanwege de vraag van de trouwe fans.
Henk Temming vindt dat er snel wetgeving moet komen. “Anders wordt er over afzienbare tijd helemaal geen muziek meer gemaakt en is de Nederpop ten dode opgeschreven. De huidige situatie is niet echt motiverend voor jonge artiesten om nog aan de slag te gaan.”

Toch gaan Henk Westbroek en Henk Temming niet bij de pakken neerzitten. Dus zijn ze vrijdag gewoon in Amsterdam van de partij bij het concert van 50 Jaar Nederpop. “We blijven ook gewoon platen maken. Daarvoor zijn we te eigenwijs.”

Bron: De Limburger / Peter van de Berg

“We hebben inderdaad een tijdje met elkaar in onmin geleefd”, omzeilt Westbroek het antwoord op de vraag hoe dat nou zat met die meningsverschillen. “Ach, hij vond dat ik teveel zoop en ik vond dat hij te weinig zoop”, maakt hij zich er met een geintje van af. “Het had in ieder geval niks met muziek te maken, het was een privé-zaak en dat hebben we altijd zo weten te houden.”

In huize Westbroek zitten de twee gebroederlijk aan de grote tafel. Henk en Henk, beiden 56, de één met het uiterlijk van een keurige zakenman, de ander met een verwarde haardos alsof hij net uit bed is gerold. Enkele jaren geleden liepen de twee elkaar onbedoeld tegen het lijf en van het een kwam het ander. Van een vooropgezet plan om Het Goede Doel nieuw leven in te blazen, was echter geen sprake.

“Ik was toe aan het maken van een nieuwe plaat”, vertelt de gastheer, “en het leek me leuk om weer eens samen met Henk iets te gaan schrijven.” De prettige bijkomstigheid dat Temmink een eigen studio bezat, zou de samenwerking alleen maar vergemakkelijken. “Maar Henk schreef een echt Goede Doel-melodietje en ik maakte daarop een rijmpje – voordat we het beseften, hadden we het Henk & Henk-concept weer helemaal te pakken.”

Vanaf dat moment kregen de oorspronkelijke plannen van Westbroek een andere wending. Zijn soloplaat ontwikkelde zich tot een plaat van het duo en omdat die twee van oudsher het gezicht van Het Goede Doel bepaalden, leek het wel zo aardig om die naam er weer aan te verbinden.

Als Westbroek zich even in de keuken terugtrekt om de koffiepot te pakken, ziet Henk Temmink de kans schoon om het woord te nemen. Het woord ‘spelen’ is gevallen. Hoe goed de Henken het ook samen kunnen vinden, over dat deel van het vak zullen ze het nooit eens woorden. “Henk is claustrofobisch, ik heb pleinvrees”, lacht Temmink. “We hadden wat dingetjes opgenomen en al gauw ontstonden er plannen om te gaan spelen.”

Maar Temmink is in de tussentijd een studiofreak geworden. Draaien aan de knoppen, zoeken naar het ultieme geluid, daar ligt zijn passie. Voor Westbroek daarentegen zijn donkere studio’s een gruwel, het liefst staat hij in het volle licht van de schijnwerpers. “Ik heb daarom vooraf een voorwaarde gesteld”, vertelt Temmink, “meer dan eenmaal in de twee weken wil ik niet optreden”. “Een heus compromis!” klinkt het uit de keuken.

Even later schuift Westbroek weer aan en als vanzelf komt het gesprek op de plaat die gaat verschijnen. Of eigenlijk ook niet, want het nieuwe Goede Doel-album Gekkenwerk zal voorlopig alleen gedownload kunnen worden.

Westbroek: “In een kroeg kwam ik de directeur van een detacheringsbureau voor IT’ers tegen en vertelde hem over onze plannen. Hij was meteen enthousiast, omdat zijn bedrijf IT-Staffing zich inzet voor goede doelen.”

De steenrijke zakenman bood aan alle kosten voor de productie van het album voor zijn rekening te nemen.

Aanvankelijk maakte het genereuze aanbod enig wantrouwen bij Westbroek en Temmink los, maar toen directeur Wessel van Alphen met concrete voorstellen kwam, was de deal gauw gesloten.

Westbroek vervolgt: “Er komt een website waar je ‘Gekkenwerk’ gratis én legaal van kunt downloaden. Iedereen die dat doet kan zich tegen betaling inschrijven voor een speciaal optreden van Het Goede Doel. Doen honderd mensen dat, dan vindt dat concert in de achtertuin van Van Alphen plaats. Zijn dat er honderdduizend, dan huurt hij tweemaal de Rotterdamse Kuip af.” De ogen van Westbroek beginnen te glimmen bij die gedachte. “En het mooie daarvan is”, gaat de zanger onvermoeibaar verder, “dat de opbrengst helemaal naar Viafrica gaat, een stichting die door het IT-bedrijf gefinancierd wordt en vrijwilligers naar Afrika stuurt om het gebruik van computers in het onderwijs te bevorderen.”

Nobel, een album weggeven en belangeloos een optreden doen, maar wat kunnen we in muzikaal opzicht van het herboren Goede Doel verwachten? Een uitgesproken reactie komt van Henk Temmink. Samen met Sander van Herk, ooit de gitarist van de band, is hij verantwoordelijk voor de productie van het album. “Gekkenwerk is heel erg goed geworden. Het budget dat we tot onze beschikking hadden, maakte het mogelijk om een groot orkest in te huren. We hoefden nergens op te bezuinigen.”

Een kort rondje langs de nummers laat er geen twijfel over bestaan: Het Goede Doel klinkt nog even vitaal als een kwart eeuw geleden. Een stevige gitaaraanslag heeft het geluid wat eigentijdser gemaakt en het laatste nummer wordt zelfs verrijkt met een minuten durend, psychedelisch slotakkoord. Toch heeft de herkenbaarheid er niet onder geleden.

Met het nieuwe materiaal en de oude hits zullen de heren wederom door het land gaan trekken. Eerst langs zalen en festivals, later in dit jaar langs de theaters.

“En weet je wat nou het leuke van alles is?” klinkt het als uit een mond. “We bevinden ons in een bevoorrechte situatie. We hoeven niet meer zo nodig. Dit doen we gewoon, omdat we het leuk vinden.”

Het Goede Doel is te zien: Lucky & Co Rijssen 4/4, Ribs & Blues Raalte 10/5. In november 2008 start de theatertournee in Carré en zal door heel Nederland te zien zijn tot en met februari 2009.

Bron: De Stentor / Erik Krebbers, zaterdag 29 maart 2008

,,De mevrouw waar ik heenga is giropraktor en fysiotherapeut. Ze druk een knie in mijn rug, ze zet een lampje op een gewricht, ze kneedt, wrijft, wringt en kraakt. Vraag me niet hoe, maar het werkt.

Ik woon met twee gezondheidsfreaks, mijn vriendin en mijn dochter van 17. Door hen loop ik rond met een permanent schuldbesef, want bij elke sigaret die ik opsteek komt commentaar: dat ik nu vier dagen korter zal leven en drieduizend hersencellen zijn verdampt. Ik ben drie keer gestopt maar mijn vriendin smeekte me om weer te beginnen; het deed m’n humeur weinig goed.

Ze sporten ook, m’n vriendin zwemt bijvoorbeeld dagelijks. Ik ben van de Midas Dekkers-school: van sporten raak je alleen maar gewond. Geblesseerd noemen ze dat dan eufemistisch. Ik wandel, fiets door de stad en ik treed op. Meer dan voldoende beweging naar mijn smaak.

M’n dochter vindt ook dat ik te veel drink. Jonge jenever en bier zijn mijn zwaktes. Ik ben wel geminderd. Ouder worden heeft namelijk één groot voordeel: je kan steeds minder goed tegen drank. Voor mijn veertigste wist ik niet eens wat een kater was. Nu hou ik me vanzelf in, want het kost een dag om bij te komen.

Komende week begint mijn nieuwe theaterprogramma Knuffelspek, met pianist Philibert van den Bosch. Ik zing liedjes en hou babbeltjes tussendoor rond het thema dik zijn. We leven in een cultuur waarin mager als een schoonheidsideaal geldt. Terwijl in het taalgebruik dik zijn heel positief is: neem de uitdrukkingen vrienden door dik en dun en vet cool. Dat redeneer ik dan helemaal uit. Het leven is een grote chaos, is uiteindelijk de boodschap. We proberen orde te scheppen. En telkens als je denkt dat je wat overzicht hebt, gebeurt er weer iets waardoor de chaos groeit.

Ik ben niet echt te dik, maar volgens mijn dochter moet ik afvallen. Ik ben 93 kilo, volgend jaar moet het 85 kilo zijn. Hoe? Heel simpel, ik moet gewoon mijn bord niet leegeten. We koken meestal voor vier, omdat het vriendje van mijn dochter regelmatig aanschuift. Die extra portie maak ik anders op. Ik eet door tot het op is. Dat heb ik thuis zo geleerd van mijn ouders die allebei de oorlog hebben meegemaakt.

Eten vind ik een groot genot. Mijn vriendin is kok. Ze maakt waanzinnige risotto’s met paddestoelen en zeekraal. Ik mag graag lamsvlees bereiden. Maar eigenlijk hou ik meer van groenten dan van vlees. er zijn zoveel mensen die nog nooit verse bietjes hebben gegeten. Of rode kool alleen uit een potje kennen. Belangrijker nog dan lekker eten vind ik samen eten. Maar door dat chaotische leven van velen gebeurt dat ook steeds minder, zie ik om mij heen.

Bron: Algemeen Dagblad / Els Brenninkmeijer

Wat voor buisklant ben jij?
“Negenennegentig procent van het televisieaanbod is niet aan mij besteed. Ik heb dan ook een zeer geoefende zapduim. Maar twee programma’s die ik vrijwel nooit mis, zijn Kopspijkers en Koefnoen.”

Waarin je zelf ook wordt gepersifleerd….
“En heel verdienstelijk overigens. Al doet Paul Groot wat meer roos op m’n schouder dan ik normaal heb en is m’n glas ook wat gevulder. Maar laat ik eerlijk zijn: zo’n parodie is natuurlijk wel eervol.”

Welk programma is misschien grappig bedoeld, maar activeert bij jou geen enkele lachspier?
“Dit was het nieuws! Maar tja, wie ben ik nou: er schijnen drie miljoen mensen naar te kijken. Ik ken Have I Got News For You, de oorspronkelijke BBC-versie. En dan heb je het toch al gauw over een Engelse reus naast een Nederlandse dwerg.”

Andries Knevel?
“Hij vertegenwoordigt het laagste van het laagste op de Nederlandse televisie. En als die Knevel al een poging doet om genuanceerd te zijn, houdt ie dat krap twee zinnen vol om daarna natuurlijk weer die enige – door hem gemanipuleerde – waarheid uit een 2000 jaar oud sprookjesboek met peper en zout door je strot te douwen. Fundamentalisme van het ergste soort.”

Favoriete televisiegezicht?
“Peter R. de Vries, ook een onvermoed komisch talent, trouwens. In dat law & order-toontje van ‘m, weet ie altijd wel een heel tongue-in-cheek geintje te verstoppen. Bovendien: hij kan scherp formuleren. Let maar ‘s op z’n zinnen, die zitten vol informatie en zijn tegelijkertijd vaak buitengemeen geestig. Knap hoor/”

Is televisie een opiniemaker?
“Nee, al die debatjes met deskundigen en beroepsallochtonen zijn niet meer dan een ritueel. En gelukkig hebben we in Nederland allemaal op school gezeten en kunnen we dus best onze eigen mening vormen en weten we heus wel wanneer iemand jokt of niet. Bij Fortuyn zag je bijvoorbeeld dat stemmingmakerij niet werkte. Bij het journaal konden ze nog zo fanatiek met een partijprogramma van de CD zwaaien en Raoul Heertje mocht ‘m nog zo vaak bijna voor fascist uitmaken; er bleken uiteindelijk drastischer maatregelen nodig om Fortuyn te stoppen, zoals we helaas allemaal weten…”

Robert Jensen?
“Heel guitig. Weet z’n publiek hilarisch te bespelen en test met z’n plaagstootjes altijd het karakter van z’n gasten uit en bovendien, hij zoekt daarbij stelselmatig de grenzen op. Maar toch: als je per ongeluk een snedig weerwoord hebt, dan kijkt Jensen echt wel uit om daar overheen te gaan. Tenminste, dat was mijn ervaring toen ik bij hem in de show zat. Al die soapies zijn bij hem natuurlijk kansloos. Dan gaat het alleen maar over tieten. Ach, da’s nou eenmaal hun belevingswereld.”

Zijn er mensen die je mist op de buis. Een Büch? Een Oltmans?
“Alleen Pip de Clown en Swiebertje. En die laatste nog elke dag.”

Bron: Zap! Panorama 8 december 2004

‘Ik heb een pistool tegen mijn hoofd gehad. Onze kat is opgehangen aan een boom in de tuin met een spijker door z’n lijf waaraan een briefje zat: ‘Jij bent de volgende’. Mijn dochtertje heeft dat als eerste gezien.

Nooit in mijn leven ben ik zo vaak en zo intensief bedreigd. Het begon op de dag dat Pim Fortuyn lijsttrekker werd van Leefbaar Nederland en het eindigde op de dag dat hij mede door mij de partij moest verlaten. Daarna ben ik niet één keer meer bedreigd. Maar toen had ik er allang genoeg van.

Ik geef mijn nederlaag grif toe: ik had er nooit aan moeten beginnen. Al die bedreigingen, al die ellende, dat is het me niet waard. Kijk, als ik iemand een sukkel noem en er staat in de krant: ‘Scheldkanon Westbroek is weer bezig’, dan kan ik daar wel tegen, ook al slaat het doorgaans nergens op. Maar als je leven bedreigd wordt, als je gezin gevaar loopt, dan ben ik weg. Ik ben gezwicht voor terreur. Met volle overtuiging. En ik heb er geen minuut spijt van gehad.

Fortuyn kon er wel tegen, maar bij Leefbaar Nederland hebben we wel altijd gezorgd voor een goede beveiliging. Hij vond dat niet nodig, maar wij wel, ook al kostte het een hoop geld. Als hij bij ons was gebleven, was hij niet vermoord. Dat is wel zeker. Dat LPF0tuig van de richel had er geen geld voor, die lui hebben dat allemaal uitgegeven aan declaraties van honderdduizenden euro’s. Allemaal zogenaamde idealisten, die de partijkas hebben leeggeroofd. Ik had nog tegen Fortuyn gezegd: ‘Begin geen eigen partij, anders gebeurt er een ongeluk’.

Wij zijn altijd goede vrienden gebleven, tot de dag van zijn dood. Al zat die hele politiek me toen al tot hier. Je komt er niet doorheen, je kunt het niet veranderen. Al die ambtenaartjes die zichzelf in stand zitten te houden met rapporten, plannetjes, overleggen en vergaderingen waarin ze hun eigen onmisbaarheid willen aantonen. Je ziet dat er steeds meer beleidsmedewerkers komen die meer dan een ton aan euro’s per jaar opstrijken.

Politici houden de schijn op dat ze beter zijn, maar dat zijn ze niet. Ze hebben ook hun belangetjes, ook hen gaat het om het vergaren van posities. Toen wij met Leefbaar Utrecht naar veertien zetels gingen, zei een CDA’er tegen me: ‘Wat moet ik nou verder met mijn leven?’. Een ander zei: ‘Ik ga ook maar een orgel kopen’. Zei ik: ‘Moet je wel eerst leren zingen’. Als ze hun baantje verliezen, zijn ze ten einde raad, proberen ze je op alle mogelijke manieren onderuit te halen, af te breken, kapot te maken. Maar zodra ze bij jou, bij de macht, kunnen aansluiten, willen ze je in de armen vallen. Ze denken dat burgers dat niet doorhebben, maar dan vergissen ze zich lelijk. Kijk eens naar de peilingen waarin het vertrouwen in politici wordt gemeten. Niemand haalt daar nog een voldoende. Nie-mand.

Politiek is net zo erg als je in je slechtste momenten denkt. Ik had altijd een hoge pet op van Jan Marijnissen, niet vanwege zijn ideeën, maar hij sprak me aan. Zie ik pas in een tv-documentaire dat hij met de mensen onder hem omgaat alsof het honden zijn. Wat een maoïst. In diezelfde documentaire zegt een CDA’er zonder schaamte dat hij alle brieven van mensen die een probleem hebben in de prullenbak gooit en alleen een uitnodiging vasthoudt.

Leefbaar Nederland, waarvan ik mede-oplichter ben- goh wat een leuke verspreking- is volkomen terecht afgestraft met nul zetels. Ik schaam me dood dat ze met zo’n idioot van een Ratelband kwamen aanzetten. Die partij is mijn kind, maar ik heb het voor galg en rad zien opgroeien en ik schaam me echt dat ik daaraan heb ‘meegewerkt’

Vooruit
Ik ben niet verzuurd, niet gefrustreerd. Ik wil geen zeurkous worden. Ik heb ook een anekdotetrommel, maar daar ga ik niet uit putten. Weet je nog, dit en dat, dat was leuk he, vroeger was alles beter. Houd toch op, dat is heel vervelend. Als je wilt leven, moet je niet als een varken in de stront door je eigen verleden rollen. Ik wil vooruitkijken, altijd met iets bezig zijn, iets ondernemen, iets proberen. Op mijn sterfbed zal ik nog aan een opera beginnen of een musical, over Marco van Basten of zo.

Nu maak ik een programma voor de regionale omroep Utrecht. Soort Van Gewest tot Gewest. Ik ga op mijn manier elke week een dagje naar een dorp toe, beetje vrij, beetje leuk. Ik op TV, ik beweeg altijd. Ik heb altijd rugpijn en ben daardoor constant bezig een houding te zoeken zodat ik het niet voel. Zeurderig, altijd aanwezig. Helemaal niet erg, en als het dat eens wel is, neem ik een borrel extra. Ik loop al twintig jaar elke week bij een kraker, maar het gaat niet weg. Dus ik, die altijd beweeg, op de regionale TV, wat ook nog eens het Rosa Spier Huis is voor afgedankte presentatoren. Maar zie: het programma is drie keer beter bekeken dan elk ander programma van alle regionale omroepen.

Dat ik weg moest bij Radio 3FM vind ik jammer, maar geen ramp. Ik ben altijd netjes behandeld door de VARA. Het is waar, het laatste jaar had ik een chef die nooit een woord met me heeft gewisseld. Dat is niet zo aangenaam, maar ik ben een prof, ik doe mijn werk. Hij vond dat ik nu toch eens plaats moest maken voor iemand die meer aansluit bij de jeugd. Dat vind ik niet zo gek. Ik heb het twintig jaar gedaan, dat is toch eigenlijk absurd. Dat zijn twee generaties en dat voor een jeugdzender. Dan is het logisch dat iemand een keer zegt: Het is tijd voor een ander. Nee, dat zeg ik niet omdat ik nog over een afkoopsom onderhandel. Ik ben altijd freelancer geweest, heb altijd leuk verdiend en ook wel eens een extraatje gehad, maar als het afgelopen is, krijg je niets meer.
Ik heb niet zo’n wild leven geleid. Ik heb wel graag af en toe een wietje gerookt, nu nog wel eens, dan slaap ik zeven uur goed zonder rugpijn. Maar ik heb nooit zo achter de vrouwen aan gezeten. Ik ben altijd vrij gelukkig geweest, heb al snel de vrouw ontmoet met wie ik nog samenleef. We zijn ruim 35 jaar bij elkaar. Ik had beloofd dat als we dat zouden halen, ik een liedje voor haar zou schrijven. Dat is ‘Zelfs je naam is mooi’ geworden. Als we elkaar vijftig jaar kennen, gaan we trouwen.

Wij hebben geen praatrelatie, daar word je zo moe van. Wij kunnen zwijgend naast elkaar zitten en het geweldig naar ons zin hebben met z’n tweeën. Ik ben een sociaal mens, ik zit graag in de kroeg, maak graag een babbeltje, maar stilte is ook mooi. Als ik werk, gaat de deur dicht en zet mijn dochter de nieuwe Iglesias een tandje zachter.

Vader
Ik wilde nooit kinderen. Ik had altijd die chique neerbuigendheid van drs. P: ‘Kinderen zijn leuk, vooral als ze weggaan’. Mijn vriendin wilde geen kinderen, maar toen ze eind in de dertig was, veranderde ze van mening en stelde mij voor de keus: ‘Als jij niet wilt, zoek ik een andere pappa’. Kwam ik met een compromis: ‘Ik bevader je, al zie mezelf niet als vader. Maar ik beloof je, als het niks voor mij is, houdt onze relatie weliswaar op, maar zal het kind nooit een dubbeltje te kort komen.’ Mijn vriendin was nog geen drie maanden zwanger en ik zat al een kinderboek te schrijven.
Ik ben ogenblikkelijk minder gaan werken toen mijn dochter geboren werd. Je krijgt maar een kans om samen ouder te worden. Toen ze in de wieg lag en ik niets hoorde, hield ik een spiegeltje boven haar gezicht om te zien of ze nog wel ademde. Als ik maar ‘e’en snotje zag, zat ik al met haar in het ziekenhuis. Ik kan het op geen enkele manier beredeneren, maar met mijn dochter heb ik zoiets van: ‘De hele wereld kan doodvallen, letterlijk, maar aan jou komen ze niet’. Het is een pittige tante, schijnt ze een beetje van mij te hebben. Als ik a zeg, zegt zij b.
Als ik met haar op straat liep, in zo’n hangzak tegen mijn buik, vroegen mensen meestal: ‘Wanneer komt de volgende?’ Zei ik: ‘Hoezo? Wat mankeert er aan deze?’ Mijn vrouw was toen 37, ik dacht: laat ik er maar een knoop in leggen. Maar als ik geweten had dat het zo geweldig zou zijn, was ik er eerder aan begonnen en had ik toch zeker wel twee kinderen gewild.

Mijn dochter is veertien en toen ik zo oud was- of twaalf of dertien, dat weet ik niet meer zo precies- hoorde ik dat mijn ouders niet mijn echte ouders waren. Dar ben ik een tijdje van in de war geweest. Ik ben opgegroeid in een arbeidersgezin, mijn vader was machinebankwerker en in zijn vrije tijd een beetje uitvinder. Mijn moeder vouwde inlegbladen voor het modeblad Ariadne. Het waren ontzettend lieve, leuke ouders.

Op een dag komt mijn lievelingstante op visite en die vertelt dat zij eigenlijk mijn moeder is. Ze had mij afgestaan aan haar zus. Mijn biologische moeder is in de oorlog letterlijk Rotterdam uit gebombardeerd. Een kind dood, haar man als dood opgegeven. Zes jaar later staat die man ineens voor de deur, hij had in een Jappenkamp gezeten. Toen had ze al een andere man. Mijn moeder moest kiezen met wie ze getrouwd wilde zijn. Dat is een onmenselijke keuze en ze sprak de historische woorden: ‘Dan wil ik met geen van twee getrouwd zijn’. Daarna is ze een beetje losgeslagen en heeft ze een tijd een druk erotisch leven geleid, euh, ja, laat ik het zo maar noemen.

Twee jaar geleden tijdens een theatertour zat ik na afloop aan de bar. Ik kijk altijd naar horloges van mensen en de man die naast mij zat had een zogeheten crickethorloge om. Ik zeg: ‘Sorry, ik zoek geen contact, maar dat is een apart horloge’. Zegt die man: ‘Henk, tussen haakjes, wij zijn volle broers’. Blijken wij dezelfde biologische vader en moeder te hebben.

Hij is bij heel christelijke mensen opgevoed, ik niet. Maar wat blijkt? Na vijf minuten maakten we elkaars zinnen af. We hebben hetzelfde gevoel voor humor, we lopen op dezelfde manier en hij is ook een stevige roker. Als socioloog, die ervan overtuigd is dat vooral de opvoeding en omgeving waarin je opgroeit bepaalt hoe je later in het leven staat, heeft mij dat behoorlijk van mijn stuk gebracht. Ik heb nog twee halfzussen en een halfbroer, die ruim twintig jaar ouder zijn, voor mij als kind ook een soort vader en moeder zijn geweest, maar die ik nu misschien eens per jaar zie. Mijn biologische broer zie ik bijna dagelijks.

Dood
Mijn vader was voorzover ik weet een visboer uit Utrecht. Ik hem nooit gekend en dat vind ik geen gemis. De ouders die mij hebben opgevoed, beschouw ik nog steeds als mijn echte ouders, en ik heb tot hun dood veel van ze gehouden. Ook met mijn biologische moeder heb ik een goede relatie gehad en ook van haar heb ik veel gehouden. De afgelopen tien jaar zijn mijn drie ouders doodgegaan en dat heeft me veel pijn gedaan. Ik heb er ook liedjes over geschreven. Mijn biologische moeder was uiteindelijk toch weer getrouwd, met een kapper. Bij zijn dood kwam er helemaal niemand. Mijn zei bij zijn graf: ‘Het was een saaie man, maar een goeie man’. Dat is toch verschrikkelijk, je doet je hele leven geen vlieg kwaad en dan komt er niemand op je begrafenis. Dat vind ik een angstbeeld.

De dood, ouder worden, vind ik sowieso een hel. Als twintiger schreef ik al beschouwende liedjes, zoals ‘Ik er leven op Pluto?’. Ik ben eigenlijk altijd al een man van 68 geweest. Het erge van ouder worden is dat je gedwongen wordt om minder te drinken, omdat je er niet meer tegen kan, maar dat de dorst niet afneemt. Als ik de keus had zou ik liever 25 jaar zijn. De leukste cafés zijn waar jonge mensen komen die tot zes uur ‘s ochtends doorgaan. Maar wat heb ik er te zoeken?
Niets is erger dan een ouwe hippie. Heel zielig. Vorige week zondag heb ik op een feestje eens een keer doorgehaald, vijftien pilsjes. Maandag konden ze me de hele dag bij het groot vuil zetten. Ik vind ook dat ik er vroeger beter uitzag. Als je ouder wordt gaat alles hangen. Valt het je niet op dat alle oude mensen een beetje op elkaar beginnen te lijken? Het individuele gaat er af en dat vind ik persoonlijk minder mooi. Tja, iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn.

Geboren: 27-2-1952
Woont samen met Vriendin Julia, met wie hij een dochter heeft: Chris
1973: Afgestudeerd als socioloog aan de Universiteit van Utrecht
1973-1976: Onderzoek naar de jeugdbeweging in Nederland
1976-1979: Werkzaam bij het Nederlands Instituut voor Sociaal Seksuologisch Onderzoek
1978-1992: Zanger van Het Goede Doel met Henk Temming en Sander van Herk
1992-heden: Solozanger
1983-2003: Presentator van Denk aan Henk op Radio 3fm
1998-2000: Lijsttrekker Leefbaar Utrecht
1999-2002: Medeoprichter en bestuurslid Leefbaar Nederland
Heden: Eigenaar cafe Stairway to Heaven in Utrecht en programmamaker RTV Utrecht
Binnenkort: Medeoprichter Alternatieve Speakers Academy met als sprekers onder anderen Harry de Winter, Vera Keur, Bert v.d. Veer en Ad Bos (klokkenluider bouwfraude)

bron: Haagsche Courant, door Dick Hofland, zaterdag 27 september

Hij lest zijn dorst in zijn eigen kroeg Stairway To Heaven, daarmee hobby en werk op slinkse wijze met elkaar combinerend. En hij is zelfs actief in de politiek bij Leefbaar Utrecht.

Westbroek is (mede)auteur van liedjes als ‘Belgie’ van Het Goede Doel, ‘Toveren’ van Herman van Veen, ‘Vrede’ van Ruth Jacott, ‘ Mag ik naar je kijken’ van Marcel de Groot en ‘Alles kan een mens gelukkig maken’ van Rene Froger. Hij wordt alom beschouwd als een behendig tekstdichter. Maar boven alles is Henk een succesvol zanger.

Het is op het muzikale front weer een tijdje stil geweest rond Henk, maar binnenkort laat hij weer van zich horen. 27 februari wordt Henk 50 jaar en dit wil hij niet onopgemerkt voorbij laten gaan.

In de eerste week van maart staat er een nieuw album in de planning, die gaat heten: Evenbeeld maar eerst nog de release van de eerste single ‘Ik heb geen zin om op te staan’ samen met Daniel Lohues van de Drentse popgroep Skik. In 1965 was het nummer een top 10 hit voor de band HET.

- Hoe zou u zichzelf in 1 zin omschrijven?

Als iemand die zijn ingebakken luiheid met regelmaat weet te overwinnen

- Sinds wanneer bent u met het radiowerk begonnen?

In 1982 begon ik op een veilige tijd- dus midden in de nacht-op radio 3.

- Wat gaf de doorslag om met radiowerk te beginnen?

In 1982 was ik werkeloos en Het Goede Doel was in die tijd niks meer dan een hobbybandje dus de 300 gulden die ik er elke week mee kon verdienen betaalde de huur.

- Bij welke radiostations heeft u zoal gewerkt?

Ik werk al zowat 20 jaar bij Radio 3.

- Heeft u bij 3FM naar uw mening veel vrijheid in uw presentatie?

Zolang ik niet oproep tot volkerenmoord- en die behoefte heb ik niet-kan ik redelijk doen en laten waar ik zelf plezier in heb dus ik kan de vraag met een volmondig ” ja” beantwoorden.

- Als u 1 dag in de schoenen mocht staan van een andere radiopresentator wie zou dat dan worden?

Rob Stenders, want die weet me altijd wel te prikkelen.

- Hoe combineert u de verschillende dingen die u doet, zoals Radiopresentator, TV Presentator, Musicus, Lijsttrekker e.d. en is het niet zwaar om al deze dingen te combineren in een week/dag?

Bij al die dingen is het zo dat je moet kunnen en willen vertrouwen op het team waarbinnen je werkt. Naar de inhoud van het spelletje “wat is waar”, heb ik bijvoorbeeld geen omkijken meer omdat de bedenk ster van de stellingen precies weet wat er van haar verwacht wordt.

Zo heeft iedereen binnen mijn band en binnen Leefbaar Utrecht ook hele duidelijke taken en als je de mazzel hebt- zoals ik- dat mensen die taken met genoegen en goed invullen, dan nemen ze je ontzettend veel werk uit handen. Met als gevolg dat ik toch gewoon elke week wel een vrije dag heb en me niet over de kop hoef te werken.

- Als u nog 1 wens mocht doen op radiogebied, hoe zou die wens dan luiden?

Ik zou graag weer een hardrock propgramma willen presenteren of -en dat zou nieuw zijn-een fel discussieprogramma.

- Binnenkort word u 50 jaar, hoe gaat u dat vieren, zullen de luisteraars van 3FM hier ook nog iets van merken?

Ik heb een hekel aan ouder worden. Want alles wordt stijver. Behalve op dat ene plekje waar het goed uit zou komen. En er gaan ineens haren uit je oren groeien. Tenzij dat beroepsdeformatie is want er is nog nooit onderzocht of intensief koptelefoongebruik de haargroei in de gehoorgang bevordert. En mooie mensen vinden je lelijk. En hoop maar
niet dat lelijke mensen je daarom mooi zullen vinden.

En de dorst neemt niet af, maar de kater wordt steeds groter en groter. Ik wil niemand zijn geloof in een betere toekomst afhandig maken, maar het woord Viagrapil is voor mij persoonlijk een reden om vanaf gisteren het liefst geen dag ouder meer te willen worden.

Maar als vanzelfsprekend respecteeer ik de mening van de complete idioot die daar anders over denkt. Wat valt er dus te vieren? Niks! Maar misschien heb ik wel ergens een collega die niet weet dat ik sinds mijn zestiende een bloedhekel aan verjaardagen heb. Of misschien weet hij dat maar al te goed, maar heeft hij een sadistich gevoel voor humor. Maar ik doe er zelf dus niks aan waardoor het me ook gepast leek geen gironummer te openen voor een Groot Nationaal Muziekkado.

- Hoe ziet u de toekomst van 3FM, en hoelang wilt u zelf nog radio blijven maken op 3FM ?

Van het nieuwe moeten we het beste draaien en daarbij niet discrimineren op genre omdat er in elk stijl goeie platen gemaakt worden; zelfs in de muziekhoek waarvan jij denkt dat je er niet van houdt. En 3FM moet verouderen. Muziek uit de hele pophistorie laten horen.

Niet alleen omdat er een hoop mensen zijn die houden van Elvis, Beatles, Doors, Rage aigainst te Machine en ga zo maar door. Maar ook omdat er steeds nieuwe luisteraars bijkomen voor wie al die monumenten uit de popmuziek helemaal onbekend zijn. Dus die weten niet wat ze missen. Behalve als het gedraaid wordt.

Mijn dochter van 11 heeft net Queen ontdekt bedoel ik maar. En ik denk dat ik wel tot mijn 65 ste door wil, behalve als ik voor die tijd ineens geen muziek meer kan horen als gevolg van wat dan ook. Mocht ik het tot 2017 volhouden op 3FM dan ga ik voor een grandioos afscheidsfeest dat spreekt dan natuurlijk vanzelf.

bron: www.radio.nl, 22 februari 2002

Henk Westbroek is boos. Wat, Henk Westbroek is laaiend! Gisteren, notabene in zijn radioprogramma ‘Denk aan Henk’, berichtte de nieuwslezer over een Duitser die was gestikt toen zijn strandkuil instortte. Henk: ‘De tekst werd voorgelezen met het Blof-nummer ‘Aan de Zeeuwse kust’ eronder. Hoe haal je het in je hoofd. Volkomen smakeloos. Zoiets kan dus echt niet! Nieuws en amusement moet je strikt gescheiden houden.’ Daar begrepen zijn jonge collega’s op Radio 3FM weinig van. Schaapachtig stonden ze erbij toen nestor Henk uit zijn vel sprong. Over de gang van zaken op de zender is hij toch al niet erg tevreden. Henk heeft geregeld een conflict met de muzieksamenstellers van zijn programma. ‘Met hen moet ik onderhandelen om de meest vervelende plaatjes eruit te krijgen.’ Soms loopt het conflict zo hoog op dat ze elkaar de huid vol schelden. Henk: ‘En ik moet naar twee bazen luisteren. Mijn baas van de Vara, waar ik in dienst ben, en de zendercoördinator. Dat leidt wel eens tot misverstanden.’ Tech peinst hij er niet over om zijn hoekje op de de radio vaarwel te zeggen. Strijd hoort bij het leven. En zeker bij het leven van Henk Westbroek. Henk: ‘Pas als ik geen feeling meer heb met de popmuziek ga ik me afvragen of ik nog wle op de juiste plek zit. Maar zover is het nog lang niet.’

Zijn vader was Machinebankwerker
We zitten op de leren twee- en driezitsbank in zijn Utrechtse villa. Henk met een pakje shag en vloeitjes in de aanslag. Een glas droge witte wijn onder handbereik. Aan de muur hangen litho’s en een enkel schilderij. Brood en Warhol springen eruit. De ruime woonkamer is sober ingericht. Er ligt hout op de vloer. Veel natuurlijke tinten en hier en daar wat Oosterse snuisterijen. Hij is geboren in de Utrechtse arbeiderswijk. Zijn moeder vouwde raderpatronen van de Ariadne en andere vrouwenbladen in elkaar. Zijn Utrechtse accent is hij in de loop der jaren kwijtgeraakt. Eerst op de universiteit, waar hij sociologie studeerde. Later als zanger van Nederlandstalige liedjes. Hij ontwikkelde er een helder en herkenbaar stemgeluid mee. En dat leverde hem achttien jaar geleden, op het hoogtepunt met zijn band Het Goede Doel, een baan bij de radio op. Groot nadeel: de zanger en veelprater heeft weer eens last van overbelaste stembanden. ‘Niets ernstigs, hoor’, relativeert Henk, ‘vergelijk het met eelt op je handen na een dag tuinieren. Schrapen ze in het ziekenhuis gewon weg. Het is een typische zangersziekte; dit jaar hadden Ilse DeLange en Birgit er ook laast van.’

Uitgeput na 100 optredens
‘Waar de meeste mensen al dolblij zijn als ze één bepaald trucje beheersen, houdt Westbroek er veel verschillende carrières op na’, is in de biografie op zijn website te lezen. Het tekent ‘homo universalis’ Henk Westbroek als een veelzijdige persoonlijkheid. Hij is mede-eigenaar van de Rockcafé-keten Stairway To Heaven, debatteert in de Utrechtse  gemeenteraad als fractievoorzitter van Leefbaar Utrecht, zingt liedjes en schrijft ze op verzoek van anderen. Zijn naam komt voor op het repertoire van Herman van Veen tot René Froger. Nog altijd loopt Henk met zijn huidige begeleidingsband De Consorten de festivals  af. Ter afwisseling kiest hij tegenwoordig ook voor het theater. ‘In het theater heb je meer ruimte om je publiek te entertainen. En je kunt je publiek daar laten zien wat je muzikaal gezien nog meer in huis hebt. In een waan-van-de-dag-industrie als de popmuziek is dat geen overbodige luxe.’ Natuurlijk heeft zijn leeftijd er ook mee te maken. ‘Op de grote podia speel je temponummers. Daar gaat het vooral om de energieke uitstraling van de band. Vorig seizoen heb ik honderd optredens gedaan. Dit jaar doen we ongeveer de helft omdat ik mezelf aan het einde van de rit zo’n beetje bij elkaar kon vegen.’

Het ‘huwelijk’ met Henk Temming
In februari zong hij nog één keer met Henk Temming, zijn oude maatje van Het Goede Doel, met wie hij jarenlang in onmin leefde. ‘Henk en ik zijn destijds uit elkaar gegaan omdat we op elkaar waren uitgekeken. Vergeet niet dat wij vanaf 1977 tot begin jaren negentig elke dag met elkaar optrokken. Vergelijk het met een stukgelopen huwelijk. Zo gaat dat als je in een bandje zit. Op den duur kregen we ook andere belangen. Ik ging bij de radio werken, wat om een zekere continuïteit vraagt. Hij begon een eigen studio en produceert tegenwoordig bands als De Kast. Toen De Kast in februari in Ahoy’ optrad, vroegen de bandleden of we samen een paar oude nummers wilde zingen. We zongen ‘Vriendschap’ en ‘Nooduitgang’. Was hartstikke leuk om weer een keer samen te doen.

Liedjes over de ideale vrouw
Hij is druk met de opnamen van een nieuwe cd. ‘Twee nummers zijn redelijk af. Wil je een stukje horen?’ Henk loopt naar zijn installatie en kondigt ‘een duetje met de jongens van Skik’ aan. Gillende gitaren en een bekend deuntje. Dan zingt Henk: ‘Het is weer tijd, om op te staan. Maar ik heb geen zin, om naar m’n baas te gaan.’ De muziek zwelt aan. Henk loopt onrustig heen en weer en praat druk door de muziek heen. Licht toe wat er komen gaat. En waarom. ‘Vind je het leuk?’, vraagt hij. Dan volgt een nieuw eigen nummer. Henk: ‘Het heet ‘Evenbeeld’. Mooi woord, hè? Misschien wordt het wel de titel van de cd.’ Het gaat over de ideale vrouw. ‘Het evenbeeld van jou’, zingt Henk, ‘qua muzikale omlijsting een heel klassiek liedje’, zegt de schrijver. ‘Maar zojuist heb ik bedacht dat er een rauwe melodie overheen moet. Heel anders dan ik in eerste instantie had gedacht.’ De musicus is in zijn creatieve element.

Hoeveel tijd maakt hij voor dochterlief?
Zijn dochter Chris (11) komt met en vriendje de kamer binnenlopen. ‘Daaag lief’, zegt Henk met zijn schorre, lijzige stem, ‘papa is even aan het werk. Kan ik jullie trakteren op een ijsje?’ Maar Chris heeft helemaal geen zin om weg te gaan en spiekt schaamteloos op de lijst gespreksonderwerpen van Tros Kompas. ‘Die vraag moet u straks wel stellen, hoor’, wijst Chris naar het onderwerp ‘familie en tijdgebrek’. Als het onderwerp ter sprake komt, zegt Henk tegen zijn dochter: ‘Er zijn weinig vaders die bijna elke dag al om drie uur thuis zijn.’ ‘Ja, maar jij moet in het weekend heel vaak optreden. En dan ga je ook nog naar al die politieke vergaderingen.’ Henk erkent dat hij een veel te druk leven leidt. ‘En het nadeel van je tijd verdelen over veel verschillende activiteiten is dat je nooit een groot specialist wordt’, voegt hij eraan toe. Partner Julia (49) schildert op een grote keukentafel een decorstuk. ‘Voor het schoolfeest van onze dochter’, zegt Julia. Henk en Julia leerden elkaar in Parijs kennen. Allebei net zeventien. ‘We liepen elkaar stomtoevallig tegen het lijf toen we met school de Franse hoofdstad bezochten.’ Julia, die in Engeland woonde, kwam op haar achttiende naar Nederland. ‘Ze heeft hier jaren illegaal gewoond’, zegt Henk, want Europese regels, zoals vrij verkeer van personen en goederen, bestonden toen nog niet.’ Ze zijn nooit getrouwd. ‘We trouwen als we allebei vijftig zijn’, zegt Henk. ‘Die afspraak hebben we ooit gemaakt.’ Een andere afspraak die hij ooit maakte, leidde tot een grote hit. ‘Het lied ‘Zelfs je naam is mooi’, is opgedragen aan Julia.’

Politiek: niet leuk, maar uitermate nuttig
Henk zou best nog wel even willen doorpraten, maar er wacht een belangrijke vergadering van Leefbaar Utrecht, de partij die nu ook landelijke ambities heeft als Leefbaar Nederland. Nee, hij is niet van plan de kar te gaan trekken als lijsttrekker. Politiek lijkt voor hem een tijdelijk aangelegenheid. Een noodzakelijk kwaad. ‘Al doende kom je er wel eens achter wat je van iets vindt. Ik vind politiek uitermate nuttig, maar ik vind het niet leuk. We hebben de partij ooit opgericht uit onvrede met de lokale politiek. Ik bemoei me nog even met het opstellen van het partijprogramma. Daarna is het voor mij tijd om weer iets anders te gaan doen.’

Denk aan Henk, maandag t/m donderdag, radio 3FM, 12.04 uur

bron: Tros Kompas, Michel Verschoor, 28 juli 2001