Vorige week was ik voor het eerst in mijn leven in Venetië en die stad is nog mooier dan de allermooiste stad die ik eerder bezocht.
Ik had een gids gekocht die van alles wat het bezichtigen waard is – en dat is pakweg elk gebouw in die stad – een beschrijving gaf die werd afgesloten met een citaat van een fameus kunstenaar over dat gebouw of wat er binnen in te zien is. Nooit geweten dat zoveel beroemde kunstenaars zich geroepen voelden om zelfs over het meest onbeduidende kerkje, zo eentje waar slechts 3 schilderijen van Tintorettto hangen, iets diepzinnigs te zeggen hadden. Over het beroemde San Marco plein mocht een keizer die zichzelf kroonde in het gidsje iets aardigs zeggen. “Het San Marco plein is de mooiste ontvangsthal van heel Europa,” aldus Napoleon.
Ik stapte in de vroege ochtend dat immense plein op waar het nog een beetje spookachtig mistig was, keek op me heen en zei: “Godverdegodverdegod!” Op de kortste van de vier kanten van het plein – precies voor een eeuwenoud museum waarvan de gevel werd opgeknapt – was een supermega poster opgehangen. Daar stond met koeien van letters “Diesel” op. Onder dat woord waren een paar vrolijke jonge mensen in Dieselspijkerbroeken, Dieselshirts en Dieselschoenen afgebeeld die ,verrukt van hun eigen kledingsmaak, over het San Marco plein uit keken. De hele sfeer van dat plein volledig naar zijn mallemoer omdat de reclameafdeling van Diesel dit mooiste plein van Europa gereduceerd had tot een uithangbord voor spijkerkleding. Onderaan het spandoek werden de kijkers uitgenodigd om zich te verdiepen in het wel en wee van ‘Diesel Eiland’. Ik heb het even voor u nagezocht en Diesel Eiland is een compleet nieuw land waar in Dielselkleding gestoken ‘pioniers’ een nieuwe wereld willen opbouwe
n. En wel omdat de bestaande wereld – ik citeer-
‘fucked up’ is. In goed Nederlands; verkloot! En dat komt dan uit de reclamemond van een bedrijf dat weliswaar niet de hele wereld, maar toch wel de schoonheid van het hele San Marco plein zonder enig schroom naar de verdommenis geholpen heeft.

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/dWP8Uy

Related Images:

Onlangs ging ik bij een tante van me op bezoek die in een bejaardenhuis woont en ik viel met mijn neus in de boter. Ik mocht even aanschuiven bij de tweewekelijkse door een gediplomeerd psychologe verzorgde training die moet tegengaan dat er gaatjes en gaten in het geheugen vallen. Na afloop stelde de psychologe geruststellend vast dat er bij mij nog geen enkel verschijnsel van beginnende dementie te bespeuren vielen. Nou had ik dat vermoeden al, maar het lucht toch op als een psychologe in een kek mantelpakje en met een diploma dat hardop bevestigt. Ik ben tenslotte ook wel eens zonder kiespijn voor controle bij de tandarts geweest en bleek dan tot mijn opperste verbazing toch 2 forse gaten te hebben.
‘En hoe zit het met mijn bovenkamer?’ vroeg mijn 84 jarige tante lacherig. Nadat ze te horen kreeg dat haar geheugen niet achteruit gegaan was en de psychologe opstapte zei ze tegen mij : “Die uitslag van net was zo’n pak van mijn hart, want je maakt je toch elke twee weken opnieuw zorgen of je nog steeds wel helemaal bij de pinken bent. Want op mijn leeftijd kan het ineens heel hard gaan en voor je het weet moet je hier dan weg om overgeplaatst te worden naar een verpleeghuis. En ik woon hier graag!”
Door haar antwoord en de algemene instemming die dat van de andere deelnemers aan de training kreeg, besefte ik dat al die lieve oude mensen die training als een vrijwillige vorm van zelfkastijding ervoeren. ‘Waarom doen jullie hier eigenlijk aan mee?’ vroeg ik , ‘want verplicht is het al helemaal niet en mocht het onverhoopt zover komen dat je zelfs niet meer weet hoe je heet dan ben je zelf waarschijnlijk de laatste die zich daar zorgen om loopt te maken?”Maar als je er zomaar ineens mee stopt,’ zei mijn tante, ‘dan zouden ze hier van het huis kunnen denken dat je qua geheugen wat te verbergen hebt?’ ‘Meid, maak je daar nou geen zorgen om!’ zei ik. Dat zijn ze hier, onderbemand als ze zijn en druk als ze het hebben, gegarandeerd binnen twee dagen compleet vergeten!

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/fHex3l

Related Images:

De klep van mijn brievenbus heb ik met een sticker omgetoverd tot een mini billboard waarop luid en duidelijk staat dat ik geen prijs stel op het ontvangen van reclamedrukwerk. Ik ben de enige niet met zo’n bestickerde brievenbusklep en wellicht verklaart dat waarom bedrijven die iets aan me kwijt willen hun reclame tegenwoordig nogal vaak per brief versturen. Brieven kun je niet met een sticker tegenhouden omdat een postbode het briefgeheim nou eenmaal moet respecteren en dus aan mij gerichte post niet even snel open mag maken om te controleren of het niet stiekem als brief vermomde reclame is. Dit kost bedrijven wel een paar postzegels maar dat is de enige prijs die ze moeten betalen voor hun achterbakse maar uiterst effectieve manier om de boodschap op de brievenbusklep geheel legaal aan de laars te lappen.
Die boodschap op de sticker werkt trouwens in zoverre best goed dat ik zowat nooit meer zomaar reclameblaadjes in de bus gestopt krijg. Het zou zelfs 100% werken als politieke partijen die me zo rond verkiezingstijd met een paar gedrukte oneliners willen overhalen hun opvattingen in de stembus te omarmen, geen totale schijt aan de boodschap op de brievenbus zouden hebben.
Ik had me de laatste keer voorgenomen om mijn stem maar eens te gunnen aan de partij die geen ongewenste reclamefolder in mijn brievenbus zou stoppen. En trouw aan dit beginsel ben ik helaas genoodzaakt geweest voor het eerst in mijn leven blanco te stemmen. En zelfs dat was ik al lezende bijna vergeten omdat ik een dag voor de verkiezingen van ene Marco Daane een echte brief bij een echt pakje ontving. In de brief stond dat ik u vorige week fout voorlichte omdat ik vertelde dat de Engelse minister-president Tony Blair in de verte nog familie was van de schrijver George Orwell – die in het dagelijks leven gewoon Eric Blair heette. In het pakje zat een door Daane geschreven boek dat “Het spoor van Orwell” heet en een prachtig geschreven portret van deze schrijver is. Ik heb het woensdag met plezier gelezen en wat Daane me schreef klopt. Ik vergiste me. Dit is vanzelfsprekend geen reclame voor mij als columnist, maar juist weer wel reclame voor die Daane. En voor dat laatste
zeg ik helemaal geen sorry, want dan had U maar zo’n sticker op uw computer moeten plakken!

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/f8toqb

Related Images:

‘Alle mensen zijn gelijk, maar sommigen zijn iets gelijker dan anderen’ is een van de meest beroemde zinnen die George Orwell schreef. Die mijnheer Orwell schreef boeken waarvan ‘Animal Farm’ waaruit ik zojuist citeerde en het boek ‘1984’ tot op de dag van vandaag erg populair zijn. De echte naam van deze schrijver was overigens Eric Blair – inderdaad, de latere minister – president van Engeland was familie van de schrijver. Die Eric Blair ligt achter een mooi kerkje in het Engelse dorpje Sutton Courtenay begraven. Ik was daar onlangs en op zijn kleine grafsteen las ik ‘Hier ligt Eric Blair’. En dat was het dan. Het grafsteentje was keurig schoongepoetst en op het graf zelf lagen negen bossen bloemen die daar waarschijnlijk door bewonderaars zoals ik waren neergelegd. Tien meter achter het graf van Blair zag ik een enorm grafmonument dat enigszins was verzakt en totaal was overwoekerd met mos en algen. Ik maakte het uit nieuwsgierigheid een beetje schoon en zag dat het de graftombe van Herbert Henry Asguith was; een van de meest succesvolle minister-presidenten die Engeland ooit gekend heeft. In 1911 wilde Asguith de belasting voor rijke landeigenaren verhogen en tegelijk het vrouwenkiesrecht introduceren.

Daar was de Engelse eerste kamer – The House of Lords – zo erg op tegen dat ze absoluut weigerden de in het parlement aangenomen wetsvoorstellen goed te keuren. ‘Dan schaf ik toch per direct die hele eerste kamer af!’ was de reactie van Henry Asquith. Nadat die eerste kamer op haar beurt liet weten dat afschaffen alleen maar met hun eigen instemming kon, schijnt Asguith gezegd te hebben, maar dat is niet helemaal zeker. “En met welk leger denken jullie mij daarvan tegen te kunnen houden?” Hij brak in ieder geval de macht van de Engelse eerste kamer wat Asguith de bijnaam the sledgehammer – de moker – opleverde en wat vrouwen het recht om te stemmen bezorgde. Die Lord Asguith was, net als de heer Rutte trouwens, een liberale minister – president maar anders dan de heer Rutte iemand die honderd jaar geleden al begreep dat je zo’n eerste kamer vooral niet al te veel macht moet gunnen: voor de democratie is dat tenslotte ronduit dodelijk!

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/eEyh5D

Related Images:

Tenzij u zonder vaste woon en verblijfplaats bent, woont u in een gemeente. Mijn vraag aan U luidt: met welke steden heeft uw gemeente een stedenband en waarom is juist voor die gemeentes gekozen om een band mee te hebben en derhalve niet voor een van de duizenden gelijksoortige steden waar je net zo goed zo’n stedenband mee zou kunnen hebben.

De stadskeuze is vrijwel altijd het resultaat van een toevallige bezoek van een burgemeester, wethouder of hoge ambtenaar. Die was dan op vakantie in een best gezellige stad met best veel schrijnende armoede of met een bloeiend cultureel leven. Die bestuurder komt weer thuis, gaat op zoek naar een potje met geld en als dat gevonden is, stelt ie vervolgens voor om namens zijn gemeente met de stad waar ie zich best vermaakt heeft een stedenband aan te gaan. Lijkt dat een stadsbestuur wel leuk, dan wordt daar achteraf een aansprekende reden bij verzonnen; want je moet de keus tenslotte kunnen rechtvaardigen. Zo heeft Utrecht ook een stedenband met BRNO in Tsjechië die als doel heeft ‘De democratische ontwikkeling in BRNO te bevorderen door middel van uitwisseling van kennis op lokaal bestuursniveau.’ In het woord uitwisseling zit als vanzelf de rechtvaardiging besloten om met enige regelmaat met een touringcar vol bestuurders, gemeenteraadsleden en hoge ambtenaren te gaan kijken hoe in BRNO besluiten genomen worden. Om er vervolgens verrassenderwijs achter te komen dat gemeenteraadsbesluiten ook in BRNO tot stand komen met meerderheid van stemmen.

Of ik wat tegen stedenbanden heb? Ach, of bij je werk nou de secundaire arbeidsvoorwaarde zit dat je gratis in een leuke auto van de baas mag rijden of dat je zo nu en dan met zijn bestuurlijke allen eens een geheel verzorgd tripje naar het buitenland mag maken: het is iedereen gegund. Wat me wel stoort is dat, als zo’n stedenband eenmaal tot stand is gebracht, er vervolgens nooit meer iemand op het idee komt om er maar eens tot stedenbandbreuk over te gaan. Als in bijvoorbeeld dat BRNO de democratie prima blijkt te werken dan wordt er gewoon even een nieuwe reden bedacht die veel uitwisseling rechtvaardigt; in plaats dat er gezegd wordt: doel bereikt we houden er mee op! Ergens ook wel oneigentijds geestig natuurlijk dat stedenbanden, anders dan die tussen mensen, wèl eeuwigdurend zijn.

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/gLNDxq

Related Images:

Of je nou tienduizend man in dienst hebt of helemaal in je eentje een bedrijfje draaiende houdt; je bent altijd wettelijk verplicht om je voor veel geld aan te sluiten bij de Kamer van Koophandel. U denkt misschien, dat zal dan wel ergens goed voor zijn, maar dat is niet zo.
Zelfs de directeuren van alle Kamers van Koophandel in Nederland hadden een paar jaar geleden geen enkel benul wat het maatschappelijk nut van hun eigen organisatie was. Daarom gaven ze het in Utrecht gevestigde adviesbureau &SAMSON de opdracht om voor de gezamenlijke Kamers van Koophandel te bedenken wat het bestaansrecht er van was. En daar kwamen ze bij adviesbureau &SAMSON niet uit! Hun beste breinen konden zelfs tegen het meest riante adviessalaris geen enkele heldere reden bedenken waarmee het nut van die club voor iedereen duidelijk werd.
Een geliefde goede kennis van me werkt bij dat adviesbureau en belde me op met de vraag: “Eet jij graag op kosten van een ander in een sterrenrestaurant?”
Ik weet niet hoe u in elkaar zit, maar ik had mijn jas aan. “Mijn vrouw mag zeker ook wel meekomen?” vroeg ik aan Gerard. Dat mocht niet. Het was de bedoeling dat een select aantal mensen waarvan het adviesbureau &SAMSON vermoedde dat ze – onder het genot van een Chateaubriand op een symfonie van wintertruffel – wel eens op een goed idee konden komen, in dat sterrenrestaurant voor dat adviesbureau zou gaan bedenken wat de Kamer van Koophandel zelf ook niet meer wist: wat het bestaansrecht van die organisatie zou kunnen zijn. Ik had geen zin om zonder mijn vrouw uit te gaan dus liet dit rijk gevulde glas aan mij voorbijgaan en ik heb Gerard nooit meer gevraagd of de ‘sterrendenktank’ ten behoeve van de Kamer van Koophandel nog met een verlossend idee is gekomen. Ik vermoed van niet want de Kamer van Koophandel doet tot op de dag van vandaag niets wat het bestaan van zo’n geldverslindende organisatie rechtvaardigt. U zou kunnen tegenwerpen dat het een paar uitgerangeerde politici van de straat houdt, en dat gelijk moet ik u dan gunnen. Aan de andere kant het is altijd goedkoper om die maar ergens burgemeester te maken.

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/h7PXNZ

Related Images:

Henk Temming (58) en Henk Westbroek (57) van Het Goede Doel, vooral bekend door de hits ‘Vriendschap’ en ‘België’, brengen vandaag Liefdewerk uit. Dit is de opvolger van hun comebackalbum Gekkenwerk uit 2008. Het verschijnt, hoe toepasselijk, op Valentijnsdag.

Waarom heet het Liefdewerk?
Westbroek: Via een kennis kwamen we bij Kunstliefde, een samenwerkingsverband van ruim honderd kunstenaars. Zij hebben bij elk nummer gratis een kunstwerk gemaakt, die op de albumhoes te zien zijn. Dus Liefdewerk oud papier.
Temming: Kunstliefde kreeg van ons een podium en wij kregen van Kunstliefde een mooie hoes.

Waarom een liefdesalbum?
Westbroek: Er staan eigenlijk maar een paar liefdesliedjes op.
Temming: Maar er zit wel heel veel liefde in de plaat. Eigenlijk gaat elk nummer over houden van iets. Muziek, fietsen, iemand, Utrecht. En wat ook leuk is, de presentatie van het album is in Tivoli wat omgekeerd klinkt als ‘I love it’. Achteraf zijn wij altijd heel goed met het bij elkaar praten van een soort logica, die er vooraf nooit in heeft gezeten.

Wat hebben jullie met Valentijn?
Westbroek: Ik persoonlijk niets. Wij wilden de plaat in februari uitbrengen en de platenmaatschappij stelde voor om ’m op Valentijn uit te brengen. Het is een leuke kapstok.
Temming: Ik heb een plant die Valentijn heet.
Jullie blijven maar bij elkaar komen, kun je bij jullie spreken van liefde?
Westbroek: Nou, we zijn al zo lang bevriend. Maar liefde is het niet. Ik heb namelijk nog nooit in mijn leven een seconde de behoefte gehad om met hem het bed te delen.
Temming: Nee, niet zo.
Nee, ik bedoel meer als familie
Westbroek: Oh in die betekenis zeg ik ja.
Temming: Ja ik ook.

Zijn jullie gelukkig in de liefde?
Temming: Ik ben altijd gelukkig, ook in de liefde en ook in het spel. Ja, ik ben een heel gelukkig mens.
Westbroek: Ik ben nog steeds bij mijn jeugdliefde, die ik leerde kennen toen ik zeventien was. Maar ik ben altijd gelukkiger geweest in de liefde dan in het spel. Hoewel ik wel eens een sjoelbakwedstrijd heb gewonnen.

Op welk nummer zijn jullie het meest trots?
Temming: Ik ben het meest trots op ‘Weg van Utrecht’, omdat twee van onze helden daar aan mee hebben gewerkt. Herman van Veen en Erik de Jong van Spinvis. Twee mede-Utrechters. Maar ook op het nummer ‘Lief, Liever, Liefst’. Dat nummer zet de sfeer voor het album in een keer neer.
Westbroek: Vanmorgen was het bij mij ‘In het Hart van Lissabon’, een prachtig liefdesliedje. Ik ben vandaag in een romantische bui. Gisteren vond ik het ‘Hoofd omlaag’ het mooist. Zo’n leuke tekst en de brug is zo fucking briljant qua melodie. Dat moet ik Temming toch even nageven.

Zijn jullie complimenteus naar elkaar?
Westbroek: Nou meestal niet?
Temming: Nee dit is een uitzondering.

Met welke jonge artiest zouden jullie wel eens willen werken
Temming: Nou wij hadden heel graag Kyteman op deze plaat gewild.
Westbroek: Dat vinden wij een te gekke artiest.
Temming: We wilden dat hij de eindsolo in ‘Weg van Utrecht’ voor zijn rekening nam. Maar hij zat in Thailand, dus dat ging niet door. Dan had je eigenlijk alle generaties gehad.

Wat zijn jullie nog allemaal van plan?
Westbroek: Veel ‘werk’-platen te maken.
Temming: We zijn al met de volgende bezig. De bedoeling is dat we dit jaar nog een aantal optredens doen. En wat er nog op ons pad komt weet ik niet.
Westbroek: En wat festivalletjes van de zomer. En dan weer sparen voor de volgende plaat.

Bron: Metro

Related Images:

Als je tot een paar jaar geleden zei: “Doe maar anderhalf ons Salami”, dan werd er ook anderhalf ons Salami voor je afgesneden. Tegenwoordig krijg je voor je goeie Salamigeld 147 gram Salami en 3 gram cellofaantjes die tussen de plakjes gedrapeerd zijn. Voel ik mij nu tekort gedaan? Nee helemaal niet want je hoeft dankzij dat cellofaantje niet meer te pielen. Als je twee plakjes op je boterham wilt dan kun je die in een makkelijke beweging losmaken van de Salamistapel zonder dat er een verscheurd Salamiplakje achterblijft dat er eigenlijk niet meer zo smakelijk uit ziet.
Het gemak van het cellofaantje in de gesneden worstwereld is nu ook aan het overslaan naar het domein van de voorgesneden plakjes kaas. Om tosti – redenen koop ik wel eens zo’n pakje bij een grootgrutter en mocht u dat ook wel eens doen dan weet dat die dunne vettige plakjes tot irritante kaasplakverkleving kunnen leiden. Daarom was ik aangenaam verrast, toen ik een pakje voorgesneden Belegen Beemster bij de AH kocht, dat tussen de plakken een klein en mooi melkglaskleurig cellofaantje zat dat het kaasplakprobleem radicaal oplost. Ik kan haast niet wachten op het moment dat alle voorgesneden kaas vercellofaand is. Er is op kaasgebied nog een lange weg te gaan, maar geef vooral veel gas kaasverpakkers want het gemak dient ook de kaasliefhebber.
Ik kan me voorstellen dat U ondertussen, zoekend naar de diepgang in het leven, denkt; is het geëtaleerde cellofaanenthousiasme niet enigszins ongenuanceerd.
Nee! Want de malloot die bedacht heeft dat er ook cellofaantjes tussen de plakjes rookvlees moeten zitten moet alsnog gestraft worden, omdat hij niet bedenken kon dat die flinterdunne rookvleesplakjes nu altijd aan het cellofaantje blijven kleven in plaats van gewoon aan elkaar. Ronduit smaakbedervend zijn de cellofaantjes tussen de plakjes gelardeerde lever. Als je een plakje gelardeerde lever oppakt blijven alle stukjes vet spek, die in de lever verweven zijn, aan het cellofaantje kleven. Dan hou je dus gewone lever over. Maar dan.. met akelige gaten erin! Mag ik U tot slot, ook met het oog op de lunch, in herinnering brengen dat menigeen in Egypte voor een broodje pekelvlees met een likje scherpe mosterd nu bereid zou zijn een museum plat te branden!

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/g2iiEB

Related Images:

Net nadat Stieg Larsson zijn derde boek af had ging hij in 2004 dood waardoor hij niet meer meemaakte dat zijn Millennium Trilogie door critici zowel als door gewone lezers massaal in het hart gesloten is.
Er zijn in Nederland meer dan een miljoen exemplaren van verkocht dus u las het ook. Of u las het niet, maar dan heeft U de verfilming ervan vast wel gezien. Aan u hoef ik dus niet meer uit te leggen dat de hoofdrolspeelster, mevrouw Salander , bijzonder gruwelijke dingen in haar leven meemaakte. Op het eind van het derde boek wordt tijdens een rechtszaak duidelijk gemaakt waarom het karakter van mevrouw Salander werd zoals het uitpakte. Ze werd namelijk bij wijze van gedragsbehandeling in een geluidsdichte kamer een jaar lang vastgebonden in een krankzinnigengesticht. Dit om mevrouw Salander tegen zichzelf en de wereld tegen mevrouw Salander te beschermen.
Eenzame vastgeketende opsluiting heet in psychiatrische vaktermen
‘sensorische deprivatie’. De bijwerking van deze behandelingsmethode is dat mensen er compleet krankjorum van worden. En nogal agressief. Want dat worden mensen altijd wanneer hun hersenen van buitenaf geen prikkels meer krijgen weet de psychiatrie ondertussen. Deze behandelingsmethode veroorzaakt dus het gedrag dat de behandelingsmethode eigenlijk geacht wordt juist weg te poetsen.
U weet het nu allemaal weer! Maar Paul de la Chambre bestuursvoorzitter van ‘s Heeren Loo waar onze Brandon aan nog steeds de ketting ligt, heeft niks met literatuur, niks met kunst eigenlijk. Want behalve dat hij bedachtzaam nonchalant tegen een prachtige muurschildering leunt op de foto die bij zijn Volkskrant interview van vorige week staat, zegt hij over Brandon ongeveer dezelfde als de perfide psychiater van Mevrouw Lisbeth Salander in de rechtzaal beweert. Zoals, ‘Er is niets fout gegaan met Brandon in ‘s Heeren Loo’, en, ‘Dit is voor Brandon de beste oplossing’.
Behalve dat Paul de la Chambre eigenlijk eens wat vaker een goed boek zou moeten lezen zou hij zich, om zijn inlevend vermogen te trainen, best eens een jaartje vastgebonden kunnen laten opsluiten in een ‘Petite Chambre’.

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/gefOE5

Related Images:

Romeo en Julia, de Citroen DS, Citizen Kane, Sergeant Pepper, Draadjesvlees, Fawlty Towers en natuurlijk De Waalse Pijl! Ik hoef niet verder uit te weiden want het kwartje moet nu gevallen zijn, toch? Precies, ik ken mijn klassiekers. Net als u trouwens!
Tenzij u een fanatiek voorstander van een politiek compleet Verenigd Europa bent want dan kent u in ieder geval 1 klassiekertje niet en dat is de klassieke fout die ‘de vlucht vooruit’ wordt genoemd.
Stel u hebt een relatie en stel nou dat die relatie wel loopt, maar niet erg goed. U wilt perse thuis naar de 12de herhaling van een mooie aflevering van inspecteur Morse kijken net op het moment dat uw partner met alle geweld een avondje buiten de deur wil gaan gourmetten. Dat soort ellende.
Dan kunt u 3 dingen doen. U kunt gaan scheiden, dat lost de relatiespanning in de regel vrij goed op. U kunt in relatietherapie gaan en dat werkt soms wel en soms ook niet. U tenslotte kunt ook besluiten om dan samen maar snel een kind te nemen. Dat kind wordt dan verwekt en geboren en op het moment dat die boreling dan in de wieg ligt te huilen wordt dat kind in plaats van relatielijm juist een relatiebreekpunt. De vlucht vooruit werkt nooit!
Dat weten verstandige mensen dus die gaan lekker in therapie of desnoods maar scheiden. Sommige politici kennen deze klassieke denkfout blijkbaar niet. De heer Barosso, de heer Trichet en vele andere Europese gezagsdragers constateren dat Europa als gevolg van de economische crisis in de relatieproblemen komt. Simpelweg omdat de inwoners van de landen waar vrij goed op de portemonnee is gepast, niet zo staan te springen om de schulden te betalen van de landen die gespecialiseerd zijn in het geld uitgeven dat ze niet bezitten. En wat stellen deze wijze mannen vervolgens als oplossing voor? Niet om te gaan scheiden, niet om in relatietherapie te gaan, maar om de relaties tussen de landen te intensiveren. Zeg maar gerust om met zijn allen nieuwe politieke kinderen te gaan verwekken. Zoals Europese belastingen. Mocht dat er van komen dan gaat dat geheid averechts werken en spat met een knal heel Europa uit elkaar. Wat dan wel te doen? Ja, ja? Ik zou er in ieder geval geen advies commissie, want dat is ook zo’n klassieke miskleun!

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/eqYCLl

Related Images: