Het nieuwe album ‘Liefdeswerk’ van Het Goede Doel wordt op Valentijnsdag gepresenteerd in Tivoli in Utrecht, de woonplaats van de bandleden. Henk en Henk namen zoals altijd alle twaalf nummers voor hun rekening. Ze zijn tevens de producenten van het album. “I love it”, zegt Westbroek over het resultaat. Na de presentatie op 14 februari doet de band meer concertzalen in Nederland aan.

Related Images:

AMSTERDAM – Het Goede Doel komt volgende maand met het nieuwe album Liefdewerk. De cd wordt op Valentijnsdag gepresenteerd in Utrecht, de woonplaats van de bandleden. Liefdewerk is het zevende album van de band van Henk Temming en Henk Westbroek.

Henk en Henk namen zoals altijd alle twaalf nummers voor hun rekening. Ze zijn tevens de producenten van het album. “I love it”, zegt Westbroek over het resultaat. Na de presentatie in Tivoli op 14 februari doet de band meer concertzalen in Nederland aan.
Het Goede Doel was populair in de jaren tachtig en begin jaren negentig. In 2007 kwamen Temming en Westbroek weer samen. Een jaar later kwam hun laatste album Gekkenwerk uit.

Bron

Related Images:

UTRECHT – In een special van AD Sportwereld gaan BN’ers in op hun voorliefde voor een club uit de eredivisie. De komende weken passeren op AD.nl onder anderen Tom Egbers (Heracles), Jan Marijnissen (Feyenoord), Frits Wester (AZ), Kluun (Ajax), Guus Meeuwis (PSV), Tijl Beckand (ADO Den Haag) en Orhan Delibas (Vitesse) de revue. Na Jakhals Erik, die idolaat is van landskampioen FC Twente, in deel 1 volgt vandaag zanger Henk Westbroek. ‘Uiteraard’ is hij fan van FC Utrecht.

Henk Westbroek: ,,Ik ben wat je noemt een echt fusiekind. Mijn vader nam me als jochie altijd mee naar DOS. Een inwonende zwager speelde bij Velox, nog samen met Willem van Hanegem. Was-ie trots op. Mijn broer was een gedreven Elinkwijker. Mijn zus ook, omdat ze daar de mooiste voetbalbenen hadden. De fusie in 1970 kwam voor mij als geroepen, hoewel het daarvoor heerlijk was om elkaar zondagavond aan tafel een beetje te dissen over elkanders cluppie.”

,,Ik heb voetbal altijd een leuk spelletje gevonden, hoewel ik zelf de motoriek heb van een ongeschoolde hoge ambtenaar. Het is gewoon het sfeertje in de Galgenwaard dat me aanspreekt. Die ironische teksten vanaf de tribune, spitsvondig ook. Als het maar ver wegblijft van dat ‘Joden aan het gas-geschreeuw’.

,,Het is trouwens een doodzonde dat die man die veertig jaar de warme worst verkocht weg is. Dan riep-ie ‘warrrrmmmee worst’. En om de twee rijen was er wel eentje die vroeg ‘heb je geen kroketten’. Lachen. Later hoorde ik van Hans van Breukelen dat die emmers met worst naast de kleedkamers stonden en de spelers er regelmatig hun urine in loosden. Onvervalste ‘Utregse’ voetbalhumor. Geen wonder dat die worst altijd een beetje zurig smaakte.”

,,We schrijven nu met Het Goede Doel een nieuw clublied. Een mooie klus, waarin je probeert dat clubgevoel mee te nemen. Voetbal is gelukkig steeds meer een gezellig familiebezoekje. Kinderen en moeders gaan mee. Daardoor verandert de sfeer. Het mag van mij nog Amerikaanser. Na afloop met zijn duizenden barbecuen op de parking, het publiek van beide clubs door elkaar heen. Voetbal bindt, zeker in een volksstad als Utrecht.”

,,FC Utrecht moet ook altijd dat werkploegje van weleer blijven, het is een club van gewone mensen. Mensen verliezen liever af en toe, als er maar lekker opportunistisch wordt gespeeld. Maar ik moet zeggen dat ik ook graag een kaartje koop voor voetballers als Dries Mertens. On-Utregs, maar dat soort voetbal raakt het moderne ballet. Prachtig vind ik dat.” (ARD SCHOUTEN)

Bron: Algemeen Dagblad

Related Images:

Vorige week was ik op Aruba omdat ik van de ene dag op de andere een snorkelbehoefte ontwikkelde, die dankzij een last – minute vlucht voor weinig geld en enige tienduizenden spaarpunten bevredigd kon worden. Leuke mensen die Arubanen.
Als ze achter het stuur zitten stoppen ze voor iedere voetganger die zelfs maar aanstalten maakt om de weg over te willen steken. Wanneer je ze midden op die weg lopend met een dankbare zwaai beloont voor het feit dat ze de rem van de auto gebruikten, dan zwaaien ze terug! Of ze knipperen even met hun lichten, of ze zetten een richtingaanwijzer even aan.
Anders dan voor begroetingen worden richtingaanwijzers niet gebruikt. Dat klinkt op drukke hoeken en rotondes gevaarlijker dan het is. Arubaanse autobestuurders rijden namelijk nooit harder dan 40 kilometer. Auto’s die wel harder rijden worden derhalve bestuurd door toeristen en rijden dus soms wel 70! Dat komt omdat die toeristen overwegend Amerikanen zijn en die hebben ook de gewoonte niet al veel haast op de weg te hebben.
Aruba bestaat uit land waarop cactussen groeien, waartussen soms prachtige vogels en zeldzame slangen te zien zijn. Ik heb het niet zo op het cactuslandschap, maar het alternatief is het bezoeken van juwelierswinkels en casino’s. En dat is dan wel een alternatief, maar zo ervaar ik dat niet, want ik doe niet aan roulette en sieraden. Qua snorkelen… en naar het schijnt qua duiken – u hoort het zelfs aan dit reisverslag, ik hou niet zo van diepgang – is Aruba adembenemend mooi en water verveelt nooit. Zolang je er niet te veel van drinkt tenminste.
Na een dertien urige vlucht in de toeristenklasse wat – betekent dat alleen kleuters jonger dan twee voldoende beenruimte hebben – kwam ik op Schiphol aan.
In de uitloopslurf van het vliegtuig werd mijn kruis besnuffeld door een drugshond die er vrolijk bij blafte. De hond droeg een hondencolbertje waarop met koeien van letters ‘Douane’ stond.
Tegen de agente die de riem van het dier vasthield zei ik : “Douane! dat vind ik best een geinige naam voor een koningspoedel.” Ze keek een klein beetje boos, maar het was dan ook duidelijk geen Arubaanse.

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/euxHV6

Henk

Related Images:

Mijn vrouw kocht voor de kerst een kalkoen van 10 kilo omdat we twintig eters hadden. Wat doe je als je eigen vrouw met zo’n dooie vogel binnen komt en vol trots verteld dat het een biologische is? Inderdaad, hard maar inwendig vloeken. Mijn ervaringen met kalkoen komen namelijk sterk overeen met die van reizigers in de woestijn: altijd gruwelijk droog! Als u nou volgend jaar de kalkoeninstructies van Jamie Olivier gewoon eens een keertje niet opvolgt maar de mijne wel, dan garandeer ik u een boterzachte sappige kalkoen.

De hele vogel 24 uur laten marineren in licht gepekeld water met 6 halve citroenen en een stuk of tien hele knoflookteentjes. Daarna het beest volproppen met kalkoenvulling naar smaak, goed inpeperen, insmeren met boter en dan de oven in. Op 200 graden een kwartier per pond. Je weet niet wat je proeft! Omdat die kalkoen dan dus niet gortdroog de oven uitkomt.

De kalkoen ging helemaal op, de toetjes gingen er in als God’s woord bij een ouderling, de flessen wijn werden leeggedronken en toen we om een uur of 1 naar bed gingen vielen we in een voldane kerstslaap.

Om drie uur werden we wakker van een keiharde knal. “Het vuurwerk begint weer vroeg dit jaar, zei mijn vrouw. “Heb jij trouwens ook zo’n zin in een half litertje ijskoud water?” Ik schijn “grwwahwah wah” gezegd te hebben waarna mijn vrouw naar de keuken liep omdat daar de dichtstbijzijnde waterkraan is. Ik werd pas goed wakker toen ik een gruwelijke, door merg en been gaande vrouwengil hoorde, rende naar onze keuken en zag daar dat het keukenraam uit de sponning lag. “Ze waren met zijn tweeën en net bezig om naar binnen te klimmen toen ik het licht hier aandeed,” zei mijn vrouw. “En ze namen gelijk de benen toen ze mij zagen staan. Ik ga de politie bellen,” zei ik. “En als ik jou was zou ik voordat die er is even wat kleren aantrekken!”

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/f6uaLh

Related Images:

Op een twaalftal Commissarissen van de Koningin, 564 gekozen provinciebestuurders en zo’n twaalfduizend provinciale ambtenaren na, zijn er nauwelijks mensen te vinden die oprecht geloven dat het provinciebestuur een uniek nut dient. Goed, ze gaan over het onderhoud van de provinciale wegen maar dat zou bij Rijkswaterstaat in minstens even goede handen zijn. Waarmee ik maar zeggen wil dat het delegeren van wat taken naar het rijk en wat taakjes naar de gemeentes een welkome miljardenbesparing zou opleveren. Met als aangename bijwerking dat heel wat bestuurlijke beslissingen heel wat sneller genomen worden.

Een van de belangrijke taken van de 564 gekozen provinciebestuurders is het kiezen van de 75 leden van de Eerste Kamer. Die eerste kamer bestaat overwegend uit politici die aan het uitbuiken zijn – net als voetballers die na hun buitenlandse loopbaan nog even een paar jaar een balletje gaan trappen bij de club waar ooit hun glanzende carričre begon. De eerste kamer is in de praktijk een bastion van weerzinwekkend conservatisme met als naoorlogse hoogtepunten het radicaal blokkeren van het referendum onder de bezielende leiding van VVD er Hans Wiegel en het tegenhouden van het gekozen burgermeesterschap onder aanvoering van PvdA er Ed van Thijn.

Het gekke is dat linkse mensen, voordat ze hedendaags links werden, die eerste kamer gewoon wilden afschaffen; wat er nooit van kwam omdat die eerste kamer de wet voor afschaffing van de eerste kamer ook zelf moet goedkeuren. En zou u de grootmoedigheid bezitten om uw eigen bron van inkomen af te schaffen? Precies!

Vroeger deed de eerste kamer gewoon nog eens dunnetjes over wat de Raad van State al eerder gedaan had; kijken of wetsvoorstellen zorgvuldig opgeschreven zijn. Sinds een jaar of tien doet de eerste kamer ook aan politieke sturing. Wat in de praktijk betekent dat wetsvoorstellen die in de tweede kamer een keurige democratische meerderheid haalden in de nastoot toch nog even onderuit getrapt worden. Weg met die eerste kamer! Behalve een miljoenenbesparing heeft dat als prettige bijwerking dat heel veel wetten heel wat sneller ingevoerd worden.

Al met al blijft het wel een bizar gegeven dat ik binnenkort naar de stembus ga om nutteloze bestuurders te kiezen die op hun beurt overbodige Eerste Kamerleden in het zadel zullen helpen.

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/h3O85X

Related Images:

Ik ben dol op vis. Maar onbekommerd een harinkje happen of een portie kibbeling naar binnen werken zit er tegenwoordig niet meer in. Je haring kan namelijk in een gebied gevangen zijn waar het beest zomaar met uitsterven bedreigd wordt. En de kabeljauw is al zo zeldzaam dus ook zo peperduur geworden dat de visboeren die nog echte kabeljauw voor de kibbeling gebruiken een hoog risico lopen hun winkel uit de vismarkt te prijzen.
Gelukkig bestaat er De Viswijzer waar precies in staat dat je haring uit het ene stuk zee vooral niet moet
eten, maar dat haring uit een ander stuk zee geen kwaad kan voor de haringstand. Ik zou gerust aan een visboer durven vragen: “Deze haring komt toch niet uit De Oostelijke Beringzee mag ik hopen? “Dat durf ik dan dus wel, maar wat de visboer ook antwoordt; je kunt toch niet zien of ie jokt – als ie dat een beetje kan tenminste. En aan de haring zelf -vooral in schoongemaakte toestand – kan geen mens aflezen of ie nou in Het Kattengat of op De Wadden boven water is gehaald. Ze zijn ook nog eens niet getatoeëerd als honden, gestempeld als een paspoort of geoormerkt als kalveren.
Het is dus allemaal een kwestie van goed vertrouwen, en daar vertrouw ik niet zo op.
Nu is er in Nederland een snelgroeiende keten van viszaken die Fishes heet, Voor de mensen die geen Engels verstaan: Fishes betekent Vis. Dus gegeven de producten die ze verkopen is Fishes een goeie naam. Gegeven het land waarin de handelswaar verkocht wordt is de naam Fishes wat minder helder gekozen.
Fishes verkoopt alleen maar vis die op plekken gevangen is waar dat vangen niet gelijk een aanslag op het voortbestaan van de soort is. Laat ik daar maar eens met een goed milieugeweten een harinkje gaan kopen, bedacht ik. Er lagen er een stuk of 20 op een schaal die er allemaal wat verdord uitzagen dus ik vroeg: “Mag ik een harinkje, vers van het mes alstublieft?” Daar werd niet aan begonnen zolang er nog schoongemaakte op voorraad was. Met tegenzin nam ik maar zo’n voorbewerkte kant en klare en na 1 hap wist ik het al: haring van drie keer niks!
Een paar weken later was ik jarig dus mocht ik vanzelfsprekend kiezen wat we aten. Ik bestelde bij Fishes vier pondstongen – dat zijn van die grote dikke tongen die de koningin zelf ook schijnt te eten als ze iets te vieren heeft. Op mijn verjaardag heb ik ook recht op een koningsmaal, toch! Toen de visboer ze in wilde pakken vroeg ik wat onze vorstin en elk ander verstandig mens ook gevraagd zou hebben: “Wilt u ze even voor me schoonmaken?” Daar was geen tijd voor. Waarschijnlijk omdat ik de enige klant in de winkel was en de visboer van een opgeruimde, lege zaak houdt. Ik heb mijn schoongemaakte tongen maar bij de visboer op Hoog Catharijne gekocht en ze waren heerlijk. Of mijn familie – al tonghappend- een bijdrage geleverd heeft aan de totale uitroeiing van deze overheerlijke platvis? De tijd zal het leren!
Gisteren gaf een vriend van me een etentje en ik zou hem een beetje met koken helpen. Hij had een stuk gefileerde kabeljauw gekocht dat er als een plaatje bij lag. Wij die kabeljauw in de oven stoppen bedekt met schijfjes limoen, een fijngesneden lombokje een scheutje vissaus. In mijn hele leven heb ik nooit betere kabeljauw uit de oven geproefd. Bleek bij Fishes gekocht te zijn. Maar niet in het Utrechtse filiaal waar ik niet meer kom.

Henk

Related Images:

Op de foto Henk samen met DJ Erwin Peters van Radio Veronica. Henk en Erwin presenteerde samen het ochtendprogramma op Radio Veronica.

Related Images:

Stoptreinen zijn treinen die nog al vaak stoppen omdat ze nog al veel stations aandoen. Omdat het woord ‘stoptrein’ de klanten in herinnering brengt dat Nederlandse treinen wel een langdurig stoppen, zeg maar gerust stilstaan, vanwege onverwachte hitte, onvoorziene kou, plotselinge regen dan wel een half onsje droge sneeuwvlokken, was dat begrip stoptrein op zich niet intrinsiek motiverend om de auto maar eens een keer te laten staan.
Vandaar dat voor de nieuwe generatie stoptreinen de naam ‘Sprinter’ bedacht is. Een woord waarbij je gauw denkt dat het lekker opschiet.
Vanwege het sportieve gegeven dat slanke, lichte treinen sneller een sprintje kunnen trekken dan zwaarlijvige, werd tot gewichtsbesparing besloten. Uit onbetrouwbare bron hoorde ik dat de directeur van de spoorwegen een keer diarree had vanwege een ongelukkige combinatie van gepocheerde oesters en rosé champagne en hangend boven het toilet ineens bedacht: we doen gewoon geen wc’s meer in die Sprinters. Schijt aan de klanten! Tenminste, aan die met hoge nood. Het kan ook zijn dat iemand anders op een andere plek op dit bizarre idee kwam, maar zelfs dan: de directie vond het allemaal prima zo. De bijvangst was namelijk dat je per wagon ook een paar extra mensen kwijt kon en er dus ietsje meer te verdienen valt. En dat bevordert de bonushoogte dan weer.
De vakbonden, alle treinconducteurs en meer dan 10 000 treinreizigers met een zwakke blaas of met jonge kinderen probeerden de directie te vermurwen, maar die was niet van het spoor af te brengen. De decembersneeuwval in combinatie met een klein brandje in een klein pandje op het station van Utrecht had tot gevolg dat de al in gebruik zijnde toiletloze Sprinters urenlang stilstonden, wat weer tot gevolg had dat zelfs de mensen die hun boodschap heel lang kunnen ophouden die Sprinters compleet onderscheten. Dit vond de spoorwegdirectie wel heel erg vies, maar geen reden om de wijsheid van hun beslissing nog eens tegen het licht te houden. De tweede kamer moest er nota bene aan te pas komen om de Spoorwegdirectie te dwingen de nieuwe treinen met een WC uit te rusten. Namens mijn blaas en mijn kringspier dank ik onze volksvertegenwoordigers hartelijk dat ze a.h.w de druk van mijn inwendige ketels hebben afgehaald.

Henk

‘Geen zin om te lezen, luisteren kan ook’
http://bit.ly/eL2o6V

Related Images:

Related Images: