Mijn dochter is nogal jong en zo’n blij mens dat ik daar steeds opnieuw nog blijer van word dan ik in de basis toch al zo ben. Vorige week werd de Nederlandse bevolking in zijn algemeenheid verblijd met de uitkomst van een diepgravend onderzoek waaruit bleek dat van alle Westerse jongeren de Nederlandse verreweg het gelukkigst zijn.
Hoera! Onze kinderen zijn door de bank genomen geestelijk en lichamelijk gezonder dan alle andere westerse jongeren; ze zijn goed op gewicht, poetsen hun tanden drie keer per dag, sporten zich suf, gebruiken niet al te veel schadelijke genotmiddelen, hebben leuke vrienden en vriendinnen en kunnen bovendien uitstekend overweg met hun ouders. Hoe het komt dat jongeren tegenwoordig geen last van een generatieconflict meer hebben en zo lekker in hun vel zitten?
Ik zou zeggen omdat de ouders erin geslaagd zijn hun kinderen op te voeden in een sfeer waarin over van alles en nog wat openlijk gepraat kan worden zonder dat het nou gelijk in grote ruzie ontaard. Hoogleraar jeugdstudies Wilma Vollenbergh denkt daar anders over en is van mening dat onze jongeren zo gelukkig zijn geworden omdat ouders de laatste jaren juist veel strenger voor hun kinderen zijn. Haar opvatting kan logischerwijs niet kloppen. Strenge, rechtlijnige ouders zijn namelijk minder dan ouders met enige opvoedingssouplesse in staat om thuis een sfeer te creëren waarbinnen jongeren zich als een vis in het gezinswater voelen. Met strenge ouders valt nou eenmaal niet goed te praten omdat je geacht wordt uitsluitend goed naar ze te luisteren. Je mond dicht moeten houden en je oren open is niet iets dat de liefde voor ouders bevordert.
De jongeren zèlf vinden trouwens dat ze makkelijk en in alle openheid met hun ouders overweg kunnen, wat eens te meer aantoont dat hoogleraar Vollenbergh de analytische plank volledig misslaat. Op zich is dat niet zo humeurbedervend, ware het niet dat Wilma Vollenbergh propageert dat met name de oudere jongeren strenger aangepakt moeten worden. Op de 15-plussers moet in haar opvatting, zoals ze dat zo eigenzinnig formuleert, “stevig worden ingezet’’.
Niet doen ouders! Niet stevig in gaan zetten maar gewoon doorgaan met de liberale opvoedingsstrategie die nu al zo succesvol blijkt te zijn. Mijn vader zei het, enigszins kort door de bocht, al in veel strengere tijden dan nu: “Je slaat het er wel in, maar je slaat het er nooit uit!’’
Nog niet eens een volle generatie geleden kon je in een spannende film met autoachtervolgingen of, als het een psychologische thriller was zonder autoachtervolgingen, wachten op het moment dat de hoofdrolspeler radeloos op zoek was naar een telefooncel. Alleen hij bezat namelijk de informatie die een bomaanslag of een meervoudige lustmoord kon voorkomen en als er dan eindelijk een telefooncel gevonden was, werd die steevast bezet door iemand die midden in een eeuwigdurend telefoongesprek zat en om die reden de telefooncel uitgeslagen moest worden. Of de hoorn van de telefoon was door een vandaal aan gort geslagen, dat kon ook.
Het lijkt me buitenproportioneel om uit naam van deze filmische stijlvorm en de kwakkelende telefooncelindustrie te pleiten voor een totaal verbod op het bezitten en gebruiken van een mobieltje in de openbare ruimte. Mobieltjes zijn immers geen sigaretten. Een andere fraaie stijlvorm is ‘het kopje suiker’. Hoe vaak ziet u niet, in een film of een televisieserie, een verlegen jonge vrouw of een door lust verteerde jongeman met een leeg kopje aanbellen bij het object van liefde met de vraag: “Ik ben een appeltaart taart aan het bakken en laat ik nou net een half onsje suiker te kort komen, dus kun je me even uit de brand helpen?” Als de taart eenmaal gebakken is komt de suikerlener vervolgens die suiker plus, als vorm van rente, een forse taartpunt terugbrengen en van dit één komt dan nogal eens het beoogde ander.
Sinds winkels zowat nooit meer dicht gaan dreigt deze liefdessmoes en daarmee ook deze artistieke stijlvorm net zo gedateerd te raken als de zoektocht naar een onbemande telefooncel. Objectief wetenschappelijk onderzoek heeft ondertussen aangetoond dat in de tijd dat alle winkels om zes uur sloten en op zaterdag nog vroeger om dan pas op maandagmiddag weer open te gaan, geen enkele Nederlander als gevolg hiervan ooit van honger omkwam. Niemand!
Ik pleit dan ook voor de ouderwetse winkelsluitingstijden en de daaraan gekoppelde ‘boodschappen-doen-discipline’. Niet alleen omdat dit voor winkelpersoneel een zegen zou zijn, maar vooreerst uit naam van die verlegen maar oh zo suikerzoete liefdeswens.
Donderdag 19 april vond in het theater in Zuilen de premiere plaats van de nieuwe theatertour. De show, ‘Utrecht in Liedjes’ geheten, is een ode aan de Domstad. Voor veel van zijn liedjes heeft hij inspiratie opgedaan in Utrecht. De voorstelling is één van de projecten waarmee Utrecht de titel Culturele Hoofdstad Europa 2018 wil binnenslepen.
Henk Westbroek heeft zijn contract bij de regionale zender RTV Utrecht met drie jaar verlengd. Henk maakt daar al sinds 2002 het televisieprogramma Westbroek!
Om het tienjarig jubileum van Westbroek! te vieren wordt een vleugel in het gebouw van RTV Utrecht naar de zanger vernoemd. “Wat ontzettend leuk. Dat ik dit bij leven nog mee mag maken”, reageert Westbroek, die een straatnaambord van de Henk Westbroekvleugel kreeg overhandigd. “Meestal krijg je pas een bord als je dood bent, maar nu kan ik er zelf ook nog van genieten.”
De Franse koning Lodewijk de 14e constateerde in 1670 dat er geen haar meer op zijn hoofd wilde groeien. Omdat hij en niemand anders bepaalde wat mooi en lelijk was en hij het – anders dan een Arjan Robben, een Pim Fortuyn en een Eddy Zoey – niet op kon brengen zijn kaalheid met trots te etaleren, besloot hij om een pruik op te zetten.
Waarna iedereen die niet van de straat was, maar wel de mentaliteit van een lakei bezat ook maar besloot om bepruikt door het leven te gaan. Waardoor in heel Europa de pruikentijd uitbrak. Omdat de persoonlijke hygiëne indertijd nogal wat te wensen overliet, maar de parfumindustrie floreerde, stonken de hoogste kringen niet zozeer naar opgestapeld zweet en ranzig vet maar naar een indringende melange van rozenolie, walvisdestillaat en poepessence waarvan in die tijd – net als nu naar het schijnt – de parfums gecomponeerd werden.
Tegenwoordig is zelfs de kleinste woning in de meest gruwelijke kracht- dan wel prachtwijk voorzien van een werkende douche en wordt hoofdkaalheid eerder als een vorm van menselijke schoonheid dan als een uiting van lelijkheid ervaren. En toch stinkt ons land alsof we nog steeds midden in die goeie ouwe pruikentijd zitten. Als ik ‘s morgens de bus naar het station pak en de pech heb dat die bus druk bevolkt wordt door studenten en scholieren, dan stap ik in een penetrante walm van elkaar bevechtende goedkope parfums. Wat me altijd opnieuw doet verbazen waarom de bond van buschauffeurs nooit op het redelijke idee kwam een stanktoeslag bij de cao- onderhandelingen te bedingen. Ook op drukke bijeenkomsten in dansgelegenheden is het eerder regel dan uitzondering dat het in het glazen rookhok nauwelijks meer stinkt dan in de rest van het etablissement, anders dat dan weer wel.
Dat vorige week geopenbaard werd dat stank – pure stank – de grootse ergernis van vrijwel alle Nederlanders is, heeft me onverwacht maar aangenaam verrast. Ik zou derhalve uit naam van pakweg iedereen met een redelijk functionerende neus willen bepleiten dat in het middelbaar onderwijs, naast de blijkbaar noodzakelijke cursussen intermenselijke omgangsvormen, ook een klein half uurtje wordt ingeruimd om jongeren te informeren dat ook qua parfumgebruik de pruikentijd ver achter ons ligt.
Op zondag 22 april 2012 speelt Henk Westbroek zijn theatervoorstelling ‘Utrecht in Liedjes’ in het ZIMIHC theater Wittevrouwen. De voorstelling start om 15.00.
Ga je naar deze voorstelling of ben je er geweest? Laat hieronder je reactie, foto’s en filmpjes achter! mailen naar info@henkwestbroek.com kan natuurlijk ook.
Op donderdag 19 april 2012 speelt Henk Westbroek zijn theatervoorstelling ‘Utrecht in Liedjes’ in het ZIMIHC theater Zuilen. De voorstelling start om 20.15.
Ga je naar deze voorstelling of ben je er geweest? Laat hieronder je reactie, foto’s en filmpjes achter! mailen naar info@henkwestbroek.com kan natuurlijk ook.
Als het lentezonnetje van de afgelopen dagen terugkeert, ligt met het nieuwe instrumentale album van Kayak-gitarist Vergoossen een passend aangename soundtrack binnen handbereik.
Waar menig begenadigd snarenplukker op een plaat met solowerk de verleiding niet kan weerstaan de ganse schijf dicht te smeren met complexe notenreeksen, waardoor deze voor niet-fetisjisten onverteerbaar wordt, pakt Joost Vergoossen het wijselijk anders aan.
Net als bijvoorbeeld Joe Satriani (die de gitarist naast Steve Lukather, Jeff Beck en Eric Johnson als inspiratiebron noemt en waarmee hij misschien wel het meest verwant is) vertrekt Vergoossen vanuit het lied. Zijn instrumentale excursies staan altijd in dienst daarvan.
Klinkend resultaat is een bijzonder toegankelijke plaat, die de aandacht bovendien goed weet te kluisteren doordat ieder nummer weer in een ander idioom geschreven is. Zo opent het album extravert met de rocker High Rollers, om vervolgens plaats te maken voor het meer naar binnen gekeerde Chasin’ The Demon en het bluesachtige Blue Light.
Balans De schijf kent ook een mooie balans tussen hard en zacht, versterkt door de overdachte ordening van het dozijn composities, waarin stevige nummers als Got It?, The Hard Way en het titelnummer worden afgewisseld met rustige stukken zoals Stuck In A Moment en My Girl. De doorvoelde elegie 23 vormt een prachtig schrijnend slotakkoord.
Over het algemeen is de toon van het album echter vrij ontspannen, vol prettige, open gitaarklanken van Vergoossen, ondersteund door een deskundig ritmetandem en prima toetsenwerk van Werner van Gool (plus een enkele gastbijdrage van Kayak-opperhoofd Ton Scherpenzeel). Een ideale plaat voor warme, heldere voorjaarsdagen.
Henk Westbroek heeft al zijn liedjes in Utrecht geschreven. Zonder die prachtige stad en haar inwoners hadden ze niet geschreven kunnen worden. Als Henk een tekst wil schrijven let hij heel bewust een beetje meer op zijn omgeving dan gebruikelijk en dan kan een opmerking van een toevallige passant of een zin op een muur de aftrap van een nieuw lied worden.
Zo kwam hij op het idee voor het liedje Gijzelaar van Het Goede Doel toen een gierige en aartsluie kennis van hem – op het wed in café De Vriendschap – formuleerde dat gijzelaars toevallig wel de mazzel hadden dat ze nooit hun eigen eten hoeven te koken. Of te betalen.
In een feestartikelenwinkel op de Amsterdamse Straatweg riep een vader tegen zijn zoontje dat wilde dat pa de hele winkel voor hem leegkocht: “Joh, ik ben toch zeker Sinterklaas niet, er groeit geen geldboom in mijn tuin.” Die zin werd het anker van een beroemd lied op een plaat van Kinderen voor Kinderen.
Bij een wedstrijd van FC Utrecht waarbij de spelers het nogal kalmpjes aan deden riep een boze supporter naar de slenterende voetballers: “He luie donders, Mannen moeten werken!” Mannen moeten werken werd vervolgens de titel en tegelijkertijd de kernzin van een lied dat hij voor FC Utrecht schreef.
Omdat Henk in de loop der jaren in vrijwel elke Utrechtse wijk woonde is er eigenlijk geen wijk te noemen waarin geen liedjes geboren zijn. Daarom is het zo leuk dat hij in de feestelijke aanloop naar het jaar 2018 – waarin Utrecht hopelijk culturele hoofdstad van Europa zal zijn – in alle Utrechtse wijken komt zingen en spelen met liedjes die in al die verschillende wijken geboren zijn. Dat doet hij niet alleen. Meestergitarist Joost Vergoosen doet mee, evenals Philibert van de Bosch, die alle instrumenten met toetsen prachtig bespeelt. Het meest bijzondere aan deze serie voorstellingen is dat Marieke van der Ven, verreweg de meest beroemde tap- en ritmedanseres van Utrecht, het ritmische fundament van de optredens voor haar rekening neemt.
Henk trad de laatste 15 jaar maar 2 keer in zijn eigen stad op. In Maarssen waar hij in zijn studietijd een week of 3 logeerde wel 6 keer. Dat wordt nu in één keer goedgemaakt
Henk trad de laatste 15 jaar maar 2 keer in zijn eigen stad op. Dat wordt nu in één keer goedgemaakt. Henk Westbroek zoekt dit voorjaar de Utrechtse wijken op. Met een nieuwe programma trekt Henk langs de kleine Utrechtse theaters en cultuurhuizen in 10 verschillende Utrechtse wijken.
De naam van het programma is “Utrecht in liedjes”. Alle liedjes hebben namelijk wel een connectie met Utrecht. “Zonder deze prachtige stad en haar inwoners hadden ze niet geschreven kunnen worden”, aldus Henk.
Henk treedt ook deze tournee weer op met pianist Philibert van de Bosch en gitarist Joost Vergoosen. Nieuw is tapdanseres Marieke van der Ven, die de ritmesectie voor haar rekening neemt. De première is op 19 april in ZIMIHC Theater Zuilen te Utrecht.
