Joost Vergoossen heeft een nieuw instrumentaal album gemaakt. Joost kennen we als gitarist bij optreden van Henk Westbroek en Het Goede Doel. Het afgelopen jaar tourde hij nog samen met Henk Philibert van den Bosch het land door met theaterprogramma ‘Bingo!’. Daarnaast maakt Joost Vergoossen sinds 2003 deel uit van Kayak, hij speelde met Bert Heerink en Youp van ‘t Hek.

“Een ideale plaat voor warme, heldere voorjaarsdagen.”, aldus een
recensie van Nu.nl.

Joost Vergoossen staat oa op 30 juni in Iduna, Drachten, op 2 juli in De Boerderij, Zoetermeer en 4 juli in Luxor Live, Arnhem.

Related Images:

“’Het aanzien van ons land in het buitenland wordt razendsnel minder”, las ik vorige week op de voorpagina van het Algemeen Dagblad zelf. Wat zou die Geert nou weer geflikt hebben, dacht ik natuurlijk gelijk. Maar ten onrechte. Oud-minister van onderwijs Jo Ritzen had namelijk in een brandbrief opgeschreven dat het onderwijsbeleid in ons land veranderen moet. Niet omdat daar volop goede redenen voor te bedenken zijn maar “omdat het aanzien van ons land in het buitenland aan het afnemen is’’.

Anders dan de heer Ritzen vermoed ik niet dat men in China en de Verenigde Staten – om maar eens wat buitenland van een naam te voorzien – in vlammende woede ontstoken is omdat studenten die bij ons extreem lang over hun studie doen daarvoor nu een boete krijgen. Los daarvan; de peilloze kleinburgerlijkheid van deze manier van argumenteren is zo tenenkrommend.

In plaats van iets zinnigs te zeggen – bijvoorbeeld dat alle onderwijs gratis hoort te zijn omdat alle jonge mensen gelijke kansen moeten krijgen om later ongelijk te kunnen worden – wordt een logica gebruikt die geen logica is. Maar wel een uiting van een in angstige onzekerheid gewortelde wens om vooral maar bij de buren in de smaak te vallen. “We gaan niet naar Texel op vakantie hoor, lieverd! Wat zouden de buren wel niet van ons denken als we net als zij ook niet naar een ver buitenland gingen?” “Het gras moet vandaag nu echt gemaaid worden, schat! Anders zouden de buren kunnen denken….” “Heb je gehoord dat de buren van plan zijn om een elektrische auto te kopen! Dus wij moeten ze voor zijn want we kunnen niet bij ze achterblijven.” Om van te rillen dit soort redenen om besluiten te rechtvaardigen; de eventuele mening van buren die als puntje bij paaltje komt weinig meer van je weten dan dat je bestaat.

U mocht niet op Pim Fortuyn stemmen omdat we dan bij onze buren een pleefiguur zouden slaan! U mocht de Europese grondwet niet verwerpen omdat het buitenland dat een doorn in het oog zou zijn. En nu moet dus het onderwijsbeleid veranderen om…., waarom ook al weer? Om te voorkomen dat onze verre buren die in andere landen wonen ons anders heel misschien niet meer zo beminnelijk vinden, liet Jo Ritzen in een brandbrief aan alle kranten weten. En of die brief trouwens wilde branden, toen ik er de barbecue mee aanstak.

Bron: De Nieuwe Utrechter

Related Images:

Het is zinloos om met authentiek domme mensen in discussie te gaan want anders dan de slimmere variant van de menselijke soort ontberen mensen met een beperkt functionerende bovenkamer het vermogen om te bevatten dat ze wel eens een keer ongelijk zouden kunnen hebben.

Deze fijnzinnige redenering heb ik zelf niet bedacht, want dat deed de Franse schrijver Jean-Paul Sartre. Op de middelbare school wees de leraar Frans me op het bestaan ervan. De gedachtegang is me bijgebleven omdat twee klasgenoten die elk een keer of drie waren blijven zitten omdat ze onmachtig waren zich in het schoolse systeem te schikken, juist die dag spijbelden. Zouden ze wel op school aanwezig geweest zijn dan was deze les niet bij me ingedaald.

Deze twee jongens hebben er het jaar dat ik bij ze in de klas zat eendrachtig voor gezorgd dat onze hele klas maar zelden iets opstak; omdat onderwijzend personeel nooit de kans kreeg om te doen waar ze voor aangenomen waren: les geven! De boys zaten uit pure verveling zeven uur per dag te etteren, waarbij u mag denken aan gillen, inpandig voetballen, boeken verscheuren en meisjes betasten. Ze maakten het leven van de docenten tot een ware hel omdat ze uitsluitend ambieerden om zo snel mogelijk de klas uitgestuurd te worden.

Op jongeren die geen zin in school hebben omdat ze alles liever doen dan stilzitten en opletten kun je inpraten, je kunt ze coachen, verplicht een huiswerkklas laten volgen, maar zelfs dan blijven er altijd een paar over waarbij niks werkt. Speciaal onderwijs met gebruikmaking van handboeien en de zweep zou dan een nuttig alternatief kunnen zijn, maar ja, dat speciale onderwijs wordt wegbezuinigd!

Tegen deze achtergrond is het voorstel van de Rotterdamse wethouder van onderwijs, Hugo de Jonge, om scholieren die niet naar school willen tot hun 23e te verplichten naar school te gaan een tot in de details uitgewerkt stompzinnig idee. Dat zijn voorstel door Tweede Kamerleden van de PVV, het CDA en de PvdA met gejuich ontvangen is? Nou ja, Sartre zei het al: tegen diepgewortelde domheid valt niet op te redeneren!

Bron: De Nieuwe Utrechter

Related Images:

Nederland verzuipt in verenigingen die doelstellingen hebben die op zich ronduit sympathiek zijn. Bijvoorbeeld dat mensen moeten ophouden met roken, of met het in grote hoeveelheden consumeren van spekvet en alcohol. In plaats er vanuit te gaan dat de meeste mensen ruim voldoende onderwijs genoten hebben om in staat te zijn verstandige argumenten te omarmen.

In plaats van ons derhalve stelselmatig met een palet van spitsvondigheden te bombarderen, wordt door deze clubs in de regel voorgesteld de argumenten de argumenten maar te laten en een snellere weg te bewandelen: die van de belastingverhoging. Het logica hierachter is altijd dezelfde; verhoog de belasting of de accijns op kwalijk spul en mensen kijken wel uit om in het vervolg nog een sigaretje op te steken.

Net nadat ze een toastje met roompaté weggespoeld hebben met een glas witte wijn. De marktwerking – is de onderliggende gedachte – doet altijd wat de marktwerking moèt doen, waardoor we, zonder er verder nog 1 woord aan vuil te hoeven maken, als vanzelf in een gezonder Nederland komen te wonen. Zou onverhoopt later toch blijken dat de marktwerking onvoldoende heeft gewerkt – de luie flikker- dan verhoog je de accijns of de belasting opnieuw een beetje.

Als je dat maar lang genoeg blijft doen, gaat die marktwerking toch een keer werken, dat kan niet anders! Het trieste is dat die marktwerking wel moèt gaan werken maar tegelijkertijd niet màg gaan werken: de overheid is voor haar inkomsten namelijk sterk afhankelijk van de kwalijke gewoonten van haar onderdanen. Als iedereen morgen stopte met drinken, roken, alle soorten worst en vooruit, laten we het milieu niet vergeten: met autorijden, dan moet overmorgen de gezondheidszorg wegbezuinigd worden. Plus de vloot en onze luchtmacht. Om deze reden zal de overheid belastingen en accijnzen nooit genoeg kunnen en dus ook nooit voldoende willen verhogen om het kwaad dat bestreden moet worden radicaal weg te werken. En daar drink ik op: proost!

Bron: De Nieuwe Utrechter

Related Images:

Op vrijdag 9 maart 2012 speelt Henk Westbroek zijn theatervoorstelling ‘Bingo!’ in Theater Idea te Soest (locatie:
Willaertstraat 49 in Soest). Deze voorstelling start om 20.15.

Meer informatie op www.ideasoest.nl

Ga je naar deze voorstelling of ben je er geweest? Laat hieronder je reactie, foto’s en filmpjes achter! mailen naar info@henkwestbroek.com kan natuurlijk ook.

Related Images:

Een paar maanden geleden was ik op vakantie in een land waarin je nooit van tevoren weet wat iets gaat kosten. Als ik daar ’s ochtends mijn pakje sigaretten ging kopen, vroeg de handelaar in tabakswaren daar een absurd bedrag voor, in de wetenschap dat ik dan -vriendelijk lachend -resoluut zou weigeren dat bedrag te betalen en in één adem door een financieel tegenvoorstel zou formuleren.

Dat tegenvoorstel werd dan door de verkoper jammerend verworpen, waarna hij – onder verwijzing naar de zes kinderen die hij dagelijks moet voeden – met een nieuw prijsvoorstel op de proppen kwam. Hierna werd ik geacht om…., nou ja na een minuut of vijf onderhandelen, mocht ik dan eindelijk een pakje imitatie Camel het mijne noemen.

Als ik even later een brood wilde kopen vroeg de bakker daar een bedrag voor waar je in Nederland een bescheiden bakkerij voor kunt aanschaffen en ja hoor, ik moest opnieuw… onderhandelen. En als ik een taxi nam duurde het vriendelijk bekvechten over de ritprijs langer dan de rit zelf. Pas nadat me in een postkantoor voor een eenvoudige postzegel op een eenvoudige briefkaart een bedrag gevraagd werd waar je in Nederland een stacaravan voor thuis kunt laten bezorgen, schoot ik uit mijn slof. Waarna ik besefte dat ik als direct gevolg van mijn opvoeding en wellicht ook door de opbouw van mijn erfelijk materiaal, niet gezegend ben met het geduld en de geestelijke souplesse om langdurige prijsonderhandelingen te voeren. Dat bij ons de taxi’s uitgerust zijn met een taximeter, en op de producten die we kopen een stickertje zit waarop precies staat wat het product moet kosten, is niet alleen enorm tijdbesparend maar ook een prettige tegemoetkoming aan alle mensen die onderhandelingsbekwaamheid ontberen.

Vorige week hoorde ik in een consumentenprogramma op de radio en las ik in dagblad Het Parool dat het weliswaar crisis is, maar dat de financiële gevolgen daarvan voor onze huishoudportemonnee beperkt kunnen blijven, als we allemaal bij de aanschaf van een paar schoenen, een broodrooster of een wollen trui, de moed zouden ontwikkelen om beduidend minder te willen betalen dat op de prijskaartjes staat. Als we ons onderhandelingsdurf eigen zouden maken. En het was nog hartstikke leuk ook om lekker te onderhandelen, werd er als stimulans bij verteld.

Alsof het een feest is…. om in een derdewereldland te wonen.

Bron: De Nieuwe Utrechter

Related Images:

Na het opstaan had ik de behoefte om volledig wakker te worden. Het kopje koffie dat ik de espressomachine om die reden wilde laten zetten, zette de machine niet omdat hij stilzwijgend in zijn slaap overleden was. Ik vulde de fluitketel met theewater, zette die op het gas en ging mijn tanden poetsen. Net voordat ik mijn volautomatische driedimensionale tandenborstel ter hand nam, sprong de poes speels miauwend op de wasbak, waardoor als direct gevolg van een ongelukkige staartbeweging, mijn tandenborstel in een vrije val geraakte.

Traditionele tandenborstels van een euro of twee zijn in staat een val van ruim 3 kilometer hoogte te overleven, maar borstels die 40 keer duurder zijn, zijn zelfs niet in staat een valletje van een goeie meter ongebroken te doorstaan; zoals al voor de tweede keer in dit nog maar net begonnen jaar bleek.

De post komt lekker vroeg vandaag, dacht ik nadat ik net ervaren had dat in het keukenkastje uitsluitend nog een theezakje met de smaak rooibos verrijkt met stukjes vermalen schuurpapier aanwezig was. Met droge mond liep ik naar de brievenbus en vond een kaartje van het waterbedrijf dat me informeerde dat als gevolg van ‘noodzakelijke herstelwerkzaamheden aan de hoofdleiding’ het water binnen 30 seconden afgesloten zou worden. Ongewassen op weg naar de dichtstbijzijnde tandenborstelwinkel, liep ik langs een drukbezocht koffiehuis, stapte naar binnen en zei: “Goedemorgen allemaal!” Het koffiehuis bleek vol te zitten met doven en slechthorenden wat me er toe bracht mijn vriendelijke en gemeende ochtendgroet met iets meer volume te herhalen “Goedemorgen allemaal!!”

Alleen een meisje van een jaar of vier dat een kartonnetje appelsap leeg aan het zuigen was riep vrolijk: “Dag mijnheer!” Dit kwam haar op een vermanende blik van haar moeder te staan. Ik bestelde een dubbele cappuccino die me gebracht werd door een glimlachende jongeman die me tijdens de eerste slok belangstellend vroeg: “Is uw Valentijnsdag ook een beetje lekker begonnen?” Ik verslikte me.

Door Henk Westbroek op do, 23/02/2012 – 10:36 – Bron: De Nieuwe Utrechter

Related Images:

Onlangs bestelde iemand aan het tafeltje naast me in het Chinese restaurant een halve geroosterde Being eend, wat bij de Chinese bediening tot enig onbegrip leidde. De in Nederland werkzame Chinezen in de etensbranche noemen de hoofdstad van China namelijk geen Being maar in goed Nederlands gewoon Peking.

De Nederlanders zelf hebben de laatste jaren massaal geïmiteerd wat ze van de ene dag op de andere op het nieuws werd voorgedaan en noemen Peking nu Being. Waarom juist Peking ineens Being moest gaan heten is me een raadsel. Hoofdsteden als ‘Paris’ en ‘Berlin’ worden op het nieuws namelijk nog steeds gewoon Parijs en Berlijn genoemd. Iemand waar een steekje los aan was maar die wel taalmacht bezat, heeft waarschijnlijk ooit bedacht – en nog weten af te dwingen ook – dat uitsluitend Peking Being moest gaan heten. De wijsneus! Maar in de taaloptiek van deze grote onbekende mocht bijvoorbeeld de stad Hamburg de dans der verandering ontspringen. Waardoor die havenstad bij ons gelukkig nog steeds geen Hamboerg heet en we nog steeds een gewone Hamburger in plaats van een verduitste Hamboerger naar binnen kunnen werken.

De producten die sinds jaar en dag onder de naam dr. Oetker in Nederland te koop werden aangeboden, mogen op gezag van het reclamebureau dat de werkelijk oersaaie commercials voor ze bedenkt sinds een jaar of twee niet meer onder de merkvlag dr. Oetker aan de man gebracht worden. In correct Duits spreek je deze productnaam namelijk uit als dr. Utker En uitsluitend in dat overigens fraaie Duits dienen we de merknaam van deze fabrikant van vooral Italiaanse pizza’s nu ook in Nederland uit te spreken. Als ik een reclame van dat bedrijf zie aankomen schakel ik gelijk door naar een andere zender. Simpelweg omdat ik dr. Utker een verschrikkelijk Ku…, pardon een irritante Koetnaam vind!

Bron: De Nieuwe Utrechter

Related Images:

Als mijn vader me op zaterdagmiddag zakgeld gaf zette ik het onmiddellijk op een lopen. Pas na tien minuten keihard rennen kwam ik bij de dichtstbijzijnde snackbar waar ik net een patatje mèt kon aanschaffen. De calorieën die ik daarmee binnenkreeg had ik door dat hollen al opgesoupeerd voordat het eerste frietje mijn mond in gleed. En of ik slank was.

Als ik me tegenwoordig op de voorgeschreven tijd op Schiphol meld, mag ik er een uur over doen om in alle rust naar Gate B 61 te slenteren. Op de route naar dat vertrekpunt passeer ik zo’n 40 uitgiftepunten van gebak, broodjes hamburgers, blini’s met zure room en kaviaar, garnalen, vlees- en groentekroketten; nou ja het aanbod is overweldigend! En in alle gevallen smakelijker dan het hondenvoer dat op vliegtuigen geserveerd wordt als je geen eersteklas kaartje hebt kunnen betalen. Ja, sinds ik wat vaker vlieg ben ik inderdaad ietsje molliger geworden.

Tot voor kort mocht ik in de bus geen meegenomen etenswaren nuttigen. Binnenkort wordt me de mogelijkheid gegeven om ook in de bus de in die bus verkochte marsen, bounty’s en snickers aan te schaffen en weg te kauwen.

Je kunt kortom nergens een stap meer verzetten of je wordt door vaak heerlijk geurende etenswaren verleid om tot impulsaankopen over te gaan. De uitbaters van die voederplekken hebben bij de overheid een vergunning moeten aanvragen en van die overheid de noodzakelijke vergunning gekregen om hun etenswaren te mogen verkopen. Het is daarom vet hypocriet dat diezelfde overheid uit naam van de volksgezondheid en het schoonheidsideaal gaat jammeren als mensen precies dat gaan doen wat die overheid goedgekeurd en afgestempeld heeft: schransen!

Het wordt nog ietsje smakelozer als dikkerdjes wordt voorgehouden dat het – in essentie- hun eigen gebrek aan karaktervastheid is waardoor ze teveel buikvet krijgen. Alsof je het een vos die in een kippenren wordt opgesloten kwalijk kan nemen dat hij toehapt.

Bron: De Nieuwe Utrechter

Related Images:

Voor het geval u het geparkeerd heeft in een ontoegankelijk stukje van uw geheugen, wou ik u er aan herinneren dat tegenover elke journalist die Nederland rijk is tien voorlichters werkzaam zijn. Ik gebruik met opzet het woord ‘tegenover’ omdat journalisten de waarheid boven water willen halen terwijl voorlichters die waarheid – als ze pijnlijk is – beroepshalve zoveel mogelijk verdoezelen of rechtpraten. Dat lukt ze slechts een enkele keer -tien tegen 1, David tegen Goliath – niet zo best.

Zoals op dit moment bij het bestuur van de provincie Utrecht. Dat dagelijks bestuur bestaat uit een GroenLinkser, een D66’er, een VVD’er, een CDA’er en niet te vergeten uit Roel Robbertsen, de Commissaris van de Koningen van de provincie. Deze bestuurders mogen gebruik maken van een fraaie BMW plus een chauffeur, die de autodeur keurig voor ze openhoudt als ze in- of uitstappen willen. Omdat de Commissaris van de Koningen en de andere provinciebestuurders niet rond kunnen komen van hun salarisje omdat het dat van de van de minister-president maar net overstijgt, moeten ze uit pure armoe bijbeunen. Naar hun bijbaantjes laten ze zich brengen en halen in de auto van de zaak .

De Belastingdienst beschouwt dit als privégebruik van de provincie-BMW ’s en besloot – net als bij elk ander die een auto van de zaak ook privé gebruikt – tot bijtelling over te gaan. De Commissaris van de Koningin moest over een bedrag van ruim 24.000 euro per jaar ook ineens belasting betalen. Omdat belasting betalen voor de domme is, werd bedacht dat voor Roel en zijn medegedeputeerden die bijtelling gewoon in de vorm van een salaristoeslag gecompenseerd kon worden. Zo geschiedde! De journalisten die achterhaalden dat deze bestuurders op een schaamteloze wijze een greep in de provinciekas doen, vroegen ook nog netjes of er misschien een rechtvaardiging voor het gegraai te vinden is. Omdat die blijkbaar niet geformuleerd kan worden, besloten alle voorlichters van de genoemde politieke partijen en die van de provincie Utrecht om over dit onderwerp uitsluitend nog te willen zwijgen. Als voorlichters naast elkaar met een lachende mond vol tanden staan, is het vermoeden gerechtvaardigd dat ze met hun lichaam het zicht een stinkende beerput afdekken.

Bron: De Nieuwe Utrechter

Related Images: